باز کردن منو اصلی

ناداستان یا ادبیات غیرداستانی محتوایی (اغلب به شکل روایت) است که خالق آن با نیت خیر، برای حقیقت یا درستی وقایع، اشخاص، و یا اطلاعات ارائه شده مسوولیت می‌پذیرد.[۱] در مقابل، ناداستان که آفریننده اش صریحاً این که اثر به واقعیت اشاره دارد را بازمی‌گذارد معمولاً به عنوان ادبیات داستانی طبقه‌بندی می‌شود.[۱][۲] ادبیات غیر داستانی که می‌توان آن را به‌طور عینی یا غیر عینی ارائه کرد به‌طور سنتی یکی از دو شاخه‌ای اصلی روایت (و مشخصا نثر نگاری است),[۳] شاخهٔ سنتی دیگر داستانی است، که در مواجهه با اطلاعات، اشخاص و شخصیت‌هایی که انتظار می‌رود تا حدی یا تا حد زیاد ذهنی باشند با غیر داستانی در تضاد قرار دارد.

هدف ادبیات غیرداستانی تعلیم (البته نه به معنای آموزش کاملاً علمی و تخصصیِ عاری از ملاحظات زیباشناختی)، ترغیب، یا بیان تجارب و واقعیات از طریق مکاشفه‌ی «مبتنی بر واقعیت» است. ژانر ادبیات غیرداستانی به مضمون‌های بی‌شماری می‌پردازد و فرم‌های متنوعی دارد؛ از جمله روزنوشت (Diary)، خاطره‌پردازی (Memoir)، خودزندگی‌نامه (Autobiography)، زندگی‌نامه (Biography)، جستار (Essay)، نامه (Epistle)، سفرنامه (Travel writing) و ژورنال (Journal).

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Farner, Geir (2014). "Chapter 2: What is Literary Fiction?". Literary Fiction: The Ways We Read Narrative Literature. Bloomsbury Publishing USA.
  2. Culler, Jonathan (2000). Literary Theory: A Very Short Introduction. Oxford University Press. p. 31. Non-fictional discourse is usually embedded in a context that tells you how to take it: an instruction manual, a newspaper report, a letter from a charity. The context of fiction, though, explicitly leaves open the question of what the fiction is really about. Reference to the world is not so much a property of literary [i.e. fictional] works as a function they are given by interpretation.
  3. "Non-fiction". Oxford Dictionaries. Oxford University Press, 2015.

پیوند به بیرونویرایش