نظارت هدفمند

نظارت هدفمند یا رهگیری هدفمند گونه‌ای نظارت، مانند شنود ارتباطات مخابراتی است که یک شخص مورد نظر را هدف می‌گیرد و با نظارت گسترده (رهگیری فله‌ای) فرق دارد. معمولاً نظارت گسترده متهم می‌شود که مردم بی‌گناه را ناعادلانه مانند مظنونان می‌انگارد، حقوق بشر، پیمان‌های بین‌المللی (معاهده‌ها) و همچنین قانون اساسی را زیر پا می‌گذارد[۱] و امنیت را موثرانه پیگیری نمی‌کند.[۲]

یک گزارش سال ۲۰۱۴ (میلادی) مقام‌های ارشد مجمع عمومی سازمان ملل متحد در امور ضدتروریسم و حقوق بشر، نظارت گسترده الکترونیک را محکوم می‌کند و آنرا نقض آشکار حقوق پایه حریم شخصی تضمین شده در بسیاری معاهده و پیمان‌ها می‌داند. این گزارش بین نظارت هدفمند که به وجود سوءظن پیشین به شخص یا سازمان مورد هدف، از پیش از آغاز نظارت، وابسته است با نظارت گسترده که به نفوذ اینترنتی رده‌بالای کشورهایی که می‌توانند به درونمایه ایمیل، تماس تلفنی، و تاریخچه وب‌گردی کاربران بی‌شماری دسترسی داشته باشند فرق می‌گذارد.[۳]

مجلس اعیان بریتانیا بین دو گونه نظارت، اینگونه فرق می‌گذارد:[۴]

  • نظارت گسترده، نظارت «منفعل» یا «هدایت‌نشده» است. بر هیچ فردی به شکل ویژه تمرکز نمی‌کند و اطلاعات و تصاویر را برای استفاده احتمالی در آینده گردآوری می‌کند. دوربین‌های مداربسته و پایگاه‌های داده، نمونه‌های نظارت گسترده هستند.
  • نظارت هدفمند، نظارت هدایت‌شده بر افراد مشخص است و می‌تواند استفاده سازمان دولتی مجاز از قدرت‌های خاص را شامل شود. نظارت هدفمند می‌تواند آشکار یا پنهان انجام شود و مأموران میدانی را درگیر کند. بر پایه لایحه مقررات قدرت‌های تحقیقی ۲۰۰۰ اگر نظارت هدفمند پنهانی برای بازرسی یا عملیات ویژه انجام شود نظارت «هدایت‌شده» است. در مقام مقایسه، اگر این نظارت در جای مشخص یا با خودرو انجام شود «نظارت مزاحمانه» نامیده می‌شود. روش‌های زیر نظر گرفتن هدف، شامل رهگیری ارتباطات، استفاده از داده «ترافیک» ارتباطی، دستگاه‌های نظارت دیداری، و دستگاه‌های حسگر حرکت افراد یا اجسام می‌شود.

بر پایه تصمیم دیوان دادگستری اروپا برای مبارزه با جرائم جدی از جمله تروریسم، تنها، رهگیری هدفمند داده موقعیت مکانی و ترافیک اینترنتی توجیه دارند.[۵][۶][۷][۸]

روش‌هاویرایش

انتخاب هدفویرایش

رویکرد کنونی آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا و سازمان‌های مرتبط با آن، گردآوری همه گونه داده از هر کس در هر کجا و و در هر زمان است.[۹][۱۰][۱۱] بنابراین هر گونه انتخاب امروزی تنها برای اهداف مورد نظر خاص، بررسی انسانی، یا اختصاص منابع ویژه استفاده می‌شود.

چنین انتخابگرهایی شامل جستجو در وب جهان‌گستر برای یافتن نرم‌افزارهای حریم خصوصی، مانند تور می‌شود.[۱۲][۱۳]

یک سند افشا شده فاش کرد که سامانه ایکس‌کی‌اسکور، با استفاده از زبانِ خارج از مکان منطقه‌ای که در آن است، رمزنگاری، و جستجوی وب، «چیزهای مشکوک» را به عنوان انتخابگر پیشنهاد می‌دهد.[۱۴][۱۵][۱۶]

کنترل و اجازه اجتماعیویرایش

جامعه می‌تواند در مورد اینکه انتخابگر بر چه کسی نظارت کند و در جستجوهای خود به دنبال چه تهدیدهای ناشناخته‌ای بگردد و دامنه این جستجو تا کجا باشد تصمیم بگیرد. موافقت عمومی قابل تأیید دربارهٔ انتخابگرها و دامنه کار آنها به همراه سازوکارهای مناسب و نهادهای نظارتی، ممکن است زمینه همکاری بهتر بخش خصوصی و شهروندان را با سازمان‌های اطلاعاتی آن جامعه فراهم کند.

فهرست‌های انتخابگرهای آلمان و آژانس امنیت ملیویرایش

در عملیات آیکونال، مأموران آژانس اطلاعات فدرال آلمان «فهرست انتخابگرها» (عبارت‌های جستجو) را برای تله‌های نظارتی خود دریافت کردند. این عبارت‌ها نشانی آی‌پی، شماره تلفن همراه، و حساب‌های ایمیل هستند که سامانه نظارتی آژانس اطلاعات فدرال بر پایه آنها صدها هزار یا شاید بیش از یک میلیون هدف را زیر نظر می‌گیرد.[۱۷] افشای این سند در سال ۲۰۰۸ (میلادی) جنجال‌های زیادی به پا کرد. زیرا آشکار شد که برخی عبارت‌های این فهرست، شرکت‌های فناوری هوایی و دفاعی چون ایرباس، ایرباس هلیکوپترز،[۱۸] و همچنین دولت فرانسه[۱۷][۱۹] و دولت اتریش[۲۰] را هدف می‌گیرند. نخستین‌بار، کارمندان آژانس اطلاعات فدرال در سال ۲۰۰۵ (میلادی) از وجود این فهرست‌ها آگاه شدند.[۱۸] دیگر انتخابگرها را هدف می‌گیرند. پس از افشاگری‌های ادوارد اسنودن، آژانس اطلاعات فدرال دربارهٔ این موضوع تحقیق کرد و در اکتبر ۲۰۱۳ به این نتیجه رسید که دستکم ۲۰۰۰ انتخابگر، کشورهای اروپای باختری و حتی خود آلمان را هدف گرفته‌اند که زیر پا گذاشتن تفاهم‌نامه توافقی است که آلمان و آمریکا در سال ۲۰۰۲ (میلادی) پس از حملات ۱۱ سپتامبر امضا کردند.[۱۷] پس از انتشار گزارش‌هایی در سال ۲۰۱۴ مبنی بر اینکه ایرباس و ایرباس هلیکوپترز اهداف نظارتی بوده‌اند چپ (آلمان) و اتحاد ۹۰/سبزها برای بدست آوردن شواهد نقض پیمان، درخواست رسمی به دادگاه دادند.[۱۷][۲۱]

در بهار سال ۲۰۱۴ کمیته بازرسی پارلمان آلمان پس از بررسی و کشف ۴۰٬۰۰۰ پارامتر جستجوی مشکوک، مانند هدف‌های جاسوسی در حکومت‌های کشورهای غربی و شرکت‌های بی‌شمار، گروه پروژه آژانس اطلاعات فدرال را به پشتیبانی از آژانس امنیت ملی متهم کرد. همچنین کمیته بازرسی، تردیدها دربارهٔ اینکه آژانس امنیت ملی به صورت نظام‌مند منافع آلمان را نقض می‌کند تأیید کرد و نتیجه گرفت که آمریکایی‌ها می‌توانند عملیات جاسوسی صنعتی خود را مستقیماً زیر دماغ مقام‌های آلمان انجام دهند.[۱۷][۲۲] کمیته بازرسی پارلمان آلمان اجازه دسترسی به فهرست انتخابگرهای آژانس امنیت ملی را پیدا نکرد. زیرا دادگاه تجدیدنظر به رهبری حزب مخالف در دیوان عالی آلمان شکست خورد. در عوض، ائتلاف حاکم، یک قاضی ارشد به نام کورت گرالیش را به عنوان «شخص مورد اعتماد» گماشتند که به فهرست آژانس امنیت ملی دسترسی پیدا کرد و نتیجه بازرسی خود را پس از بررسی آن ۴۰٬۰۰۰ پارامتر به کمیسیون بازرسی پارلمان ارائه داد.[۲۳][۲۴] گرالیش در گزارش نزدیک به ۳۰۰ صفحه‌ای خود[۲۵] نتیجه گرفت که سازمان‌های دولتی اروپایی به اندازه گسترده‌ای هدف نظارت آمریکایی‌ها بوده‌اند و بنابراین قرارداد و توافق‌های بین طرفین را زیر پا گذاشته‌اند. او همچنین دربافت که هدف‌های آلمانی که بر پایه قانون اساسی آلمان به‌طور ویژه‌ای از نظارت سازمان‌های اطلاعاتی این کشور مصون هستند – مانند بسیاری از شرکت‌های مستقر در آلمان – به‌طور شگفت‌انگیزی در فهرست علاقه‌مندی‌های آژانس امنیت ملی هستند.[۲۶] اگرچه بزرگیِ انتخابگرها تفاوت دارد اما آژانس اطلاعات فدرال تا پایان سال ۲۰۱۳ (میلادی) از انتخابگرهای مشکل‌داری استفاده می‌کرده که دو سوم از ۳۳۰۰ هدف آنها پیرامون کشورهای عضو اتحادیه اروپا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) بوده‌اند.[۲۷][۲۸][۲۹] کلاوس لاندفلد، عضو انجمن صنعت اینترنت اکو اینترنشنال، با مقام‌های اطلاعاتی و قانون‌گذاران صحبت کرده تا پیشنهادهایی را – مانند ساده‌سازی سامانه انتخابگر – برای بهبود این وضعیت، ارائه کند.[۳۰]

درخواست‌ها برای نظارت هدفمندویرایش

مقام‌های اطلاعاتیویرایش

کارمند پیشین آژانس امنیت ملی و افشاگر کنونی، ویلیام بینی شهادت داد درحالیکه عملیات گردآوری هدفمند داده می‌تواند به جلوگیری از حملات تروریستی کمک کند گردآوری بیش از اندازه داده، امنیت را تضعیف کرده و پیوسته، جان مردم را فدای «تحلیل فلج‌کننده» می‌کند.[۳۱] او گفت که دولت بریتانیا «بر پایه علل احتمالی و توسعه دانش خود دربارهٔ اهداف» باید سازمان‌های اطلاعاتی بریتانیا و آژانس‌های اجرای قانون خود را به سوی نظارت هدفمند «تغییر مسیر» دهد و مطمئن شود که این اهداف، ارزش چیزهایی مانند گرفتن حکم دادگاه را دارند. او همچنین می‌گوید «تحلیل پیشینه هر کس و در هر زمان، با گردآوری فله‌ای داده ممکن می‌شود. اما این چیزی نیست که دموکراسی‌ها بر پایه آن ساخته شده باشند. این پایه حکومت‌های تمامیت‌خواه است.»[۳۲]

در نوامبر ۲۰۱۶ ادوارد اسنودن گفت:

من به چیزی که به شدت اعتراض دارم نظارت گسترده‌است که بدون تمایز قائل شدن، بر همه مردم نظارت می‌کند. نظارت هدفمندی که دادگاه از آن پشتیبانی می‌کند کمترین مداخله در زندگی مردم را همزمان با اهداف تحقیقی دارد بدون اینکه حقوق دیگران را در یک جامعه آزاد زیر پا بگذارد.[۳۳]

او خاطرنشان کرد کسانی که مرتکب حملات تروریستی در فرانسه، کانادا، و استرالیا شده‌اند تحت نظارت بودند اما جلوی آنها گرفته نشد.

حقیقت این نیست که آنها مردم را نظارت می‌کنند یا نه، حقیقت این است که آنها آنقدر بر کارهای مردم نظارت می‌کنند که درست نمی‌فهمند چه چیزی از مردم در اختیار دارند. مشکل اینجا است که هنگامیکه شما همه این اطلاعات را گردآوری می‌کنید و بر همه نظارت می‌کنید هیچ چیزی نمی‌فهمید.[۳۴]

 
اتحاد فایو آیز پس از جنگ جهانی دوم پدید آمد تا کشورهای آنگلوسفر که قدرت برتر را در دست دارند بتوانند در هزینه‌ها و همرسانی اطلاعات با یکدیگر همکاری کنند. ...نتیجه این جنگ، پس از چند دهه، پیدایش یک سازمان اطلاعاتی فرا ملی است که حتی به دولت‌های کشورهای خود نیز پاسخگو نیستند.[۳۵]
ادوارد اسنودن

در مه ۲۰۱۵ روزنامه آنلاین اینترسپت، اسنادی را فاش کرد که نشان می‌دهند مقام‌های رسمی آژانس امنیت ملی، از روش "گردآوری فله‌ای داده" انتقاد کرده‌اند. همچنین اسنادی با نام‌هایی چون "داده، اطلاعات نیست"، " مغالطه‌های پشت صحنه"، "سرریز شناختی؟"، "تب قُله"، "در ستایش ندانستن"، "برخود با 'سونامی' رهگیری"، "غلبه بر سرریز داده‌ها"، و "انتخاب‌های بسیار" فاش شدند.[۳۶]

اسناد گفته شده نتیجه‌گیری می‌کنند که:

مأموریت شنود الکترونیک، برای یافتن سوزن، انبار کاه را به اندازه غیرلازمی، بیش از اندازه بزرگ می‌کند. راه حل، اولویت‌دهی به داده‌است.

ما در آژانس امنیت ملی، در خطر ریسک مشابهی هستیم. گردآوری فلج‌کننده داده، هر روز ما را از انتخاب درست هدف، بازمی‌دارد.

«تحلیل فلج‌کننده داده» اصطلاحی است برای آنچه که اتفاق می‌افتد. آنقدر وقت صرف تحلیل داده می‌کنیم که در پایان به هیچ نتیجه‌ای نمی‌رسیم. این به نتیجه نرسیدن به خاطر این است که شنود الکترونیک، امکان رسیدن به نتیجه‌های بی‌شماری را می‌دهد. ما باید بهترین داده را اولویت‌بندی، انتخاب و از آن بهره‌برداری کنیم.

سیاست‌هاویرایش

حزب لیبرال دموکرات (بریتانیا) خواستار پایان دادن به نظارت گسترده شده و سیاست‌های نظارت هدفمند و ضدتروریسم را معرفی کرده‌است.[۳۷] بر پایه این سیاست‌ها از نظارت هدفمند برای پایش مظنونان استفاده می‌شود[۳۸][۳۹]

در سال ۲۰۱۵ (میلادی) قطعنامه ۲۰۴۵ پارلمان اروپا نیاز به نظارت مؤثر و هدفمند مظنونان به تروریسم و دیگر جرائم سازمان‌یافته را به رسمیت شناخت. در این قطعنامه آمده که نظارت هدفمند می‌تواند روشی کارا برای اجرای قانون و پیشگیری از بزه باشد. اگرچه همزمان بر پایه بررسی‌های مستقل انجام شده در آمریکا به نظر نمی‌رسد که نظارت گسترده در پیشگیری از حمله‌های تروریستی، موفق بوده باشد و برعکسِ چیزی است که مقام‌های ارشد آمریکایی در آغاز بر آن پافشاری می‌کردند. به جای آن، منابعی که ممکن بود از حمله‌های تروریستی جلوگیری کنند برای نظارت گسترده استفاده می‌شود که باعث می‌شود مظنونان خطرناک، آزاد باشند و کار خود را انجام دهند.[۴۰]

سازمان‌هاویرایش

کارزارهای کنشگر می‌گویند به جای هدر دادن منابع و پراکندن آنها در اندازه بسیار بزرگی از داده که با نظارت گسترده بدست آمده، بهتر است منابع به نظارت هدفمند بر مظنونان اختصاص یابند.[۴۱]

رایان گالاگر با تحلیل ۱۰ حمله تروریستی اخیر در روزنامه آنلاین اینترسپت نتیجه گرفت که «اگر بتوان یک درس از این بررسی آموخت، آن درس، نیاز به سرمایه‌گذاری بیشتر در نظارت هدفمند بر مظنونان تروریستی و دور شدن از نظارت گسترده‌است. صرف نظر از قانونی بودن یا نبودن نظارت گسترده، کارا بودن آن اثبات نشده‌است.»[۴۲]

پس از آنکه سازمان خیریه حریم شخصی بین‌الملل دادخواست حقوقی را علیه جامعه اطلاعاتی بریتانیا به دادگاه فرستاد توماس د لا میر (مشاور ملکه) نماینده این سازمان در جلسه دادگاه گفت نظارت دفاکتویِ پیوسته، یک خطر است. برای نمونه، درخواست سازمان‌های اطلاعاتی برای «دسترسی فله‌ای به داده شرکت‌های مخابراتی می‌تواند به مهمترین ابزار سرکوب تبدیل شود». او استدلال کرد چنین شیوه‌های غیر هدفمند نظارت، ایده بررسی‌ها را به ذهن این سازمان آورد. کارزارهای کنشگر می‌گویند درحالیکه در گذشته، تحقیق مأموران در مورد افراد بر پایه سوءظن به آنها بوده، امروزه پردازش الگوریتمیک داده بدست آمده از نظارت گسترده، به مأموران ارائه می‌شود.[۴۳][۴۴]

گروه ذی‌نفوذ لیبرتی که مشروعیت گردآوری گسترده داده را در دادگاه حقوق بشر اروپا به چالش می‌کشد از «گزارش بررسی قدرت‌های عمده» نوشته دیوید اندرسون (مشاور ملکه) انتقاده کرده‌است. زیرا نمی‌تواند پاسخ بدهد که آیا اطلاعات گردآوری شده توسط قدرت‌های عمده، عاملی حیاتی برای پیشگیری از بزهکاری‌های جدی بود؟ و اینکه آیا این اطلاعات می‌توانستند به جای نظارت گسترده، از طریق نظارت هدفمند و هوشمندانه بدست بیایند؟[۴۵]

دیگرانویرایش

لرد پَدیک خاطرنشان می‌کند که در لایحه قدرت‌های تحقیقی ۲۰۱۶ «مانند هر مصوبه دیگری، این خطر قابل توجه وجود دارد که مقام‌ها از قدرت خود به گونه‌ای استفاده کنند که پارلمان بریتانیا هرگز در نظر نگرفته باشد».[۵] او خواستار نظارت مناسب برای اطمینان از هدفمند و متناسب بودن نظارت شد. مبارزان حریم شخصی می‌گویند این لایحه، آشکارا قدرت نظارت گسترده را در اختیار سازمان‌های اطلاعاتی قرار می‌دهد و خواستار اصلاح این قانون هستند تا نظارت، هدفمند و بر پایه سوءظن باشد. آنها استدلال می‌کنند که سازمان‌های اطلاعاتی، داده را «جارو» می‌کنند و می‌گویند زبان این قانون، خیلی کلی است. به گونه‌ای که نه‌تنها سازمان‌های اطلاعاتی، بلکه سازمان‌های دولتی دیگر نیز می‌توانند اطلاعات میلیون‌ها نفر را حتی اگر مظنون هم نباشند تحلیل کنند.[۴۳]

تروی ولورتون خاطرنشان می‌کند که اسناد فاش شده بدست ادوارد اسنودن، سوءاستفاده گسترده را، هم در داخل و هم در خارج از کشور افشا کردند. او می‌گوید: آژانس امنیت ملی به جای نظارت هدفمند بر تهدیدهای مشخص، شعار و ذهنیت «گردآوری داده همه مردم» را دارد و حریم شخصی هر کسی که با آن سر و کار داشته باشد صفر خواهد بود.[۴۶]

جو گلنویل ویراستار سازمان ناسودبر نمایه سانسورگری و عضو حزب کارگر (بریتانیا) در وزارت دادگستری بریتانیا در امور بازبینی تهمت‌ها ادعا می‌کند که حکومت یا سازمان‌های اطلاعاتی حق ندارند به بهانه امنیت کشور، به حقوق بشر مردم، بی‌اعتنایی کنند. می‌توان نظارت هدفمند با نظارت مناسب را با احترام به اصول حقوق بشر پیش برد.[۴۷]

کارهای انجام شده برای تغییر جهت به سوی نظارت هدفمندویرایش

نرم‌افزارهاویرایش

دانشمندان رایانه در دانشگاه پنسیلوانیا چارچوب الگوریتمی را برای نظارت هدفمند بر مردم در شبکه‌های اجتماعی توسعه داده‌اند که همزمان با آن، از حریم شخصی «رهگذران دیجیتالِ» غیر هدف که خارج از فهرست تاییدشده قرار دارند محافظت می‌شود. افراد این فهرست کسانی هستند که در فهرست‌های گوناگون تحت تعقیب، نیازمند به نظارت بیشتر، دستگیر شده در رابطه با تروریسم، درمان پزشکی، یا قرنطینه در مورد بیماری‌های همه‌گیر قرار دارند و حریم شخصی مردم محافظت شده را به خطر نمی‌اندازند.[۴۸][۴۹]

در ژانویه ۲۰۱۷ گزارش شد که سازمان‌های فدرال آلمان در برنامه تازه‌ای به نام «رادار» استفاده می‌کنند که دفتر پلیس جنایی فدرال آلمان و دانشگاه زوریخ آنرا توسعه داده‌اند و هدف آن، ارزیابی خطر ایجاد شده توسط افراد است. «رادار» شامل فهرست پرسش‌هایی مانند رابطه شخص با خشونت و دسترسی او به جنگ‌افزار می‌شود و داده مربوط به تروریست‌های پیشین را در نظر می‌گیرد.[۵۰][۵۱]

جوامع رمزنگاری و امنیتی می‌توانند با فنی کردن نظارت بر جمعیت یا غیرقابل نفوذ کردن آن از دید اقتصادی، اینترنت را امن‌تر کنند و بدانند که همواره، مقدار متوسطی از نظارت هدفمند از دید فنی و اقتصادی ممکن خواهد بود.[۵۲]

ادوارد اسنودن خاطرنشان می‌کند که «هنگامی که از رمزنگاری استفاده می‌کنیم مانع نظارت گسترده را می‌شویم. ما جلوی نظارت هدفمند را نمی‌گیریم. زیرا اگر پیشرفته‌ترین دستگاه رمزنگاری جهان را هم داشته باشید حکومت می‌تواند با پرداخت یک میلیون دلار به یک رخنه‌گر به تلفن همراه شخصی شما دسترسی داشته باشد و به احتمال زیاد موفق خواهد بود.»[۵۳]

سیاست‌هاویرایش

تلاش برای قانونی کردن نظارت گسترده به عنوان نظارت هدفمندویرایش

بنیاد مرزهای الکترونیکی ادعا می‌گوید از آنجا که آژانس امنیت ملی و مدافعان آن بر پایه بخش ۷۰۲ متمم‌های لایحه ۲۰۰۸ لایحه نظارت بر اطلاعات خارجی ۱۹۷۸ اجازه نظارت هدفمند را دارند در تلاشند تا با استفاده از این قانون، نظارت گسترده را قانونی نشان دهند. حتی اگر شامل گردآوری درونمایه صدها میلیون داده ارتباطی سالانه و جستجوی میلیاردها داده بیشتر باشد.[۵۴]

علاوه بر این، بنیاد مرزهای الکترونیک می‌پرسد که حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا چگونه دسترسی به ایمیل‌های یاهو! را بر پایه لایحه نظارت بر اطلاعات خارجی توجیه می‌کند؟ این بنیاد همچنین می‌پرسید که آیا دادگاه نظارت بر اطلاعات خارجی ایالات متحده آمریکا، لایحه نظارت بر اطلاعات خارجی را (که اجازه نظارت هدفمند بر ارتباطات برخی خارجی‌ها مانند جاسوسان یا تروریست‌ها را می‌دهد) تفسیر کرده که دولت می‌تواند بر ایمیل‌های همه کاربران یاهو! نظارت گسترده داشته باشد؟[۵۵]

بر پایه اسناد اسنودن که گلن گرینوالد منتشر کرد ستاد ارتباطات دولت بریتانیا و آژانس امنیت ملی اقدام به خودکارسازی عملیات هدفمند کرده‌اند. این کار به آنها اجازه «بهره‌برداری در اندازه صنعتی» را می‌دهد که اصولاً می‌تواند میلیون‌ها دستگاه را به بدافزار آلوده کند.[۵۶][۵۷]

نقش سازمان‌های دولتیویرایش

در شرایط پنهان‌کاری، کنترل عمومی نامشخص، و افزایش شمار سازمان‌های دولتی گوناگون که با فناوری‌ها و اطلاعات طبقه‌بندی‌شده سر و کار دارند تردید موجهی پیش می‌آید که این سازمان‌ها و به ویژه کارکنان بازنشسته یا منفصل‌شده آنها به چه کسانی خدمت می‌کنند. دسترسی حرفه‌ای (رده‌بالا) به اطلاعات بسیار شخصی میلیون‌ها نفر، کالای بسیار سودآوری است. شرکت‌های بزرگ و ابرشرکت‌ها معمولاً مأموران منفصل‌شده از این سازمان‌های دولتی را استخدام و آنها را تبدیل به آکادمی‌های رایگان برای مربیان اطلاعات نیمه‌قانونی در آینده تبدیل می‌کنند. با پخش شایعه‌ها دربارهٔ دسترسی احتمالی این افراد به فناوری‌های نوظهور رمزگشایی موج مغز، اوضاع بدتر می‌شود. زیرا عملاً دموکراسی به این معنی امروزی خود، به پایان می‌رسد.

جستارهای وابستهویرایش

پانویسویرایش

  1. * Harding، Luke (۲۶ ژانویه ۲۰۱۵). «Mass surveillance is fundamental threat to human rights, says European report». The Guardian. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  2. Hadjimatheou، Katerina (۱ ژانویه ۲۰۱۴). «The Relative Moral Risks of Untargeted and Targeted Surveillance». Ethical Theory and Moral Practice. ج. ۱۷ ش. ۲. صص. ۱۸۷–۲۰۷. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  3. Greenwald، Glenn. «UN Report Finds Mass Surveillance Violates International Treaties and Privacy Rights». The Intercept. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  4. «Surveillance: Citizens and the State - Constitution Committee». House of Lords. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Asthana، Anushka (۲۵ دسامبر ۲۰۱۶). «Revealed: British councils used Ripa to secretly spy on public». The Guardian. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  6. «European court's snooping judgment 'bolsters privilege'». Law Society Gazette. دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۷.
  7. Bowcott، Owen (۲۱ دسامبر ۲۰۱۶). «EU's highest court delivers blow to UK snooper's charter». The Guardian. دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۷.
  8. Heathman، Amelia. «EU court deals major blow to UK's controversial snooper's charter». WIRED UK. دریافت‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۷.
  9. «The crux of the NSA story in one phrase: 'collect it all'». The Guardian. ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  10. Maass، Peter. «Inside NSA, Officials Privately Criticize "Collect It All" Surveillance». The Intercept. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  11. Cole، David (۱۲ مه ۲۰۱۴). «'No Place to Hide' by Glenn Greenwald, on the NSA's sweeping efforts to 'Know it All'». The Washington Post. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  12. Zetter، Kim. «The NSA Is Targeting Users of Privacy Services, Leaked Code Shows». WIRED. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  13. «NSA targets the privacy-conscious». Das Erste. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  14. Leyden، John. «New NSA tool exposed: XKeyscore sees 'nearly EVERYTHING you do online'». The Register. دریافت‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۷.
  15. Gallagher، Ryan (۳۱ ژوئیه ۲۰۱۳). «NSA Targets Internet Users Who Search for "Suspicious Stuff," Newly Revealed Documents Show». Slate. دریافت‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۷.
  16. «XKeyscore presentation from 2008 – read in full». The Guardian. ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۸ ژانویه ۲۰۱۷.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ ۱۷٫۴ «Spying Close to Home: German Intelligence Under Fire for NSA Cooperation - SPIEGEL ONLINE - International». SPIEGEL ONLINE. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ "BND und NSA: Die Chronologie des Spionageskandals – Politik – Tagesspiegel". tagesspiegel.de (به German).
  19. «Spying Close to Home: German Intelligence Under Fire for NSA Cooperation - SPIEGEL ONLINE - International». SPIEGEL ONLINE. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  20. "NSA-Spitzelei: BND soll 12.000 Suchbegriffe gelöscht haben" (به German). Frankfurter Allgemeine Zeitung GmbH. 1 May 2015.
  21. "Bundesverfassungsgericht - BVerfG, Beschluss des Zweiten Senats vom 13. n". bundesverfassungsgericht.de (به آلمانی). 13 October 2016. Retrieved 4 January 2017.
  22. Denkler, Thorsten. "Geheimdienst-Affäre: NSA jubelte BND deutsche Spähziele unter" (به آلمانی). Süddeutsche Zeitung. Retrieved 4 January 2017.
  23. «German Constitutional Court rules out access to NSA's 'selectors' list». Deutsche Welle. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  24. «Designierter NSA-Sonderermittler: Ein Mann, 40.000 brisante Daten». SPIEGEL ONLINE. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  25. «Der Graulich-Abschlussbericht» (PDF). دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  26. «Geheimdienstaffäre: Sonderermittler spricht von klarem Vertragsbruch der NSA». SPIEGEL ONLINE. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  27. «Geheimdienstkontrolleure: BND hat gegen Recht und Auftrag verstoßen» (به آلمانی). Heise Online. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  28. «BND hat jahrelang unter Freunden spioniert». Deutsche Welle. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  29. Decker, Markus. "Geheimdienst-Affäre: BND spitzelte mit eigenen Selektoren" (به آلمانی). Frankfurter Rundschau. Retrieved 4 January 2017.
  30. Somaskanda، Sumi. «Is Big Brother coming to Germany?». Al Jazeera. دریافت‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  31. Travis، Alan؛ Bowcott، Owen (۶ ژانویه ۲۰۱۶). «'Snooper's charter' will cost British lives, MPs are warned». The Guardian. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  32. Burgess، Matt. «UK mass surveillance 'totalitarian' and will 'cost lives', warns ex-NSA tech boss». WIRED UK. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  33. «Snowden Prompts Americans to Focus on 'Broad Social Issues' After US Election». sputniknews.com. Sputnik News. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  34. Rusbridger، Alan؛ Gibson، Janine؛ MacAskill، Ewen (۲۲ مه ۲۰۱۵). «Edward Snowden: NSA reform in the US is only the beginning». The Guardian. دریافت‌شده در ۵ ژانویه ۲۰۱۷.
  35. «Snowden-Interview: Transcript». Norddeutscher Rundfunk. ۲۶ ژانویه ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۴.
  36. Maass، Peter. «Inside NSA, Officials Privately Criticize "Collect It All" Surveillance». The Intercept. دریافت‌شده در ۵ ژانویه ۲۰۱۷.
  37. "Lib Dems call for targeted surveillance not Big Brother". Liberal Democrats. 17 September 2016. Retrieved 2 January 2017.
  38. «How spies broke law to snoop on your emails». Mail Online. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  39. «British spies illegally kept databases on UK citizens. But it's all fine now». The Independent. ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  40. «Mass surveillance - Resolution 2045 (2015)». Parliamentary Assembly. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  41. MacAskill، Ewen (۲۲ دسامبر ۲۰۱۶). «Does the Berlin attack make the case for increased surveillance?». The Guardian. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  42. Gallagher، Ryan. «From Paris to Boston, Terrorists Were Already Known to Authorities». The Intercept. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  43. ۴۳٫۰ ۴۳٫۱ Viña، Gonzalo. «Surveillance: Taking liberties?». Financial Times. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  44. Lomas، Natasha. «UK heading towards era of parliament-approved mass surveillance». TechCrunch. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  45. Lomas، Natasha. «UK spy agencies' use of mass surveillance backed by external reviewer». TechCrunch. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  46. Wolverton، Troy. «Opinion: Tech industry should lead Snowden pardon charge». دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  47. Wright, David; Kreissl, Reinhard. Surveillance in Europe. Routledge. ISBN 978-1-317-91546-1. Retrieved 2 January 2017.
  48. Byrne، Michael. «Algorithms Claim to Hunt Terrorists While Protecting the Privacy of Others» (به انگلیسی). Vice Motherboard. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  49. Kearns, Michael; Roth, Aaron; Wu, Zhiwei Steven; Yaroslavtsev, Grigory (26 January 2016). "Private algorithms for the protected in social network search". Proceedings of the National Academy of Sciences. 113 (4): 913–918. doi:10.1073/pnas.1510612113. ISSN 0027-8424. PMC 4743768. Retrieved 2 January 2017.
  50. "Neues Sicherheitssystem: "Radar" soll Gefährder besser erkennen". n-tv.de (به آلمانی). Retrieved 30 March 2017.
  51. «Neue BKA-Software soll Gefährder beurteilen». tagesschau.de (به آلمانی). دریافت‌شده در ۳۰ مارس ۲۰۱۷.
  52. «Privacy and Security in an Age of Surveillance» (PDF). doi:10.4230/DagMan.5.1.25. دریافت‌شده در ۱۱ مارس ۲۰۱۷.
  53. «Snowden: 'Journalists Are a Threatened Class' in Era of Mass Surveillance». Common Dreams. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  54. «Word Games: What the NSA Means by "Targeted" Surveillance Under Section 702». Electronic Frontier Foundation. ۲۴ اوت ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  55. «It's Time for Answers on Yahoo's Email Scanning». Electronic Frontier Foundation. ۲۵ اکتبر ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  56. Kopfstein، Janus (۱۲ مارس ۲۰۱۴). «The NSA's "Targeted" Surveillance Is Looking Less Targeted All the Time». Slate. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  57. Doctorow، Cory (۶ ژوئیه ۲۰۱۴). «NSA trove shows 9:1 ratio of innocents to suspicious people in "targeted surveillance"». Boing Boing. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.

منابعویرایش