باز کردن منو اصلی
طبیعت نمارستاق.

نَمارِستاق نام منطقه‌ای کوهستانی در بخش لاریجان شهرستان آمل در استان مازندران ایران است. موصعیت جغرافیایی این روستا حدود ۵۲ درجه و ۷ دقیقه شرق گرینویچ و ۳۶ درجه و ۶ دقیقه شمال خط استوا می باشد.[۱] رودخانه نمار از میان رستا رد شده و روستای نمارستاق را به دو نیمه شمالی و جنوبی “نسم” (Nesem ) و “خرتو” (Khertu ) تقسیم می کند.این پهنه جغرافیایی از شمال به بخش چمستان نور از جنوب به منطقه رینه در بخش لاریجان، از شرق به شاه زید در جاده هراز و از غرب به بلده محدود می شود.[۱]

نمارستاق دارای آب و هوای بسار عالی بوده و دارای موقعیت بسیار مناسب نسبت به بقیه روستاهای همجوار در کوهپایه دماوند است. محلات آن شامل امره ، پنجاب، سوآ ، نسل، دره کنار، عبدالمناف ( ع )و...میباشد .این بهشت گمشده در شمال کشور از مناطق گردشگری و زیارتی محسوب شده. این منطقه که از چندین روستای مختلف تشکیل شده است، به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود که روستاهای پنجاب، سوآ، امره، اتاق سرا، شیخ محله، پلریه،سلور، کفا،کلری،نمار و دیوران در بخش شمالی و روستاهای نسل، نیزه، دره کنار، عبدالمناف(ع)، کردچالک و فیس در بخش جنوبی این منظقه(نمارستاق) قرار دارد. نمارستاق در هشت سال دفاع مقدس شهدایی را برای میهن اسلامی داده است. از جمله مکان های دیدنی نمارستاق میتوان به دشت دریوک، آبشار کوه اره، چشمه های اشلک، زردویج و... نام برد. از مکان های زیارتی نیز میتوان به امام زاده عبدالله(ع)(اتاق سرا)، امام زاده عبدالمناف و عبدالمطلب(ع)(عبدالمناف(ع))، شیخ حسن یعقوب(شیخ محله)، تی تی فاطمه(نسل)، امام زاده محمد(ع)(نمار)، تکیه کفا(کفا)، تکیه سوآ(سوآ) ، تکیه کلری (کلری)و... نام برد.نمارستاق یکی از مناطق تاریخی ایران نیز به شمار می آید که از جمله مناطق تاریخی آن می توان به قلعه قلا و... اشاره کرد.

در قدیمویرایش

در لغتنامه دهخدا آمده: نمارستاق یکی از دهستان‌های ییلاقی بخش نور شهرستان آمل است. این دهستان از ۱۵ آبادی کوچک و بزرگ تشکیل شده‌است . جمعیت دهستان در حدود ۱۹۰۰ تن است وقراء مهم آن عبارت است از:پنجاب ، سوا، شیخ محله، امره، کلری کفا، نمار. آب دهات این دهستان از چشمه و محصول عمده آن غلات و لبنیات است.[۲][۳]

منابعویرایش

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ جمشید رحیمی (۴ دی ۱۳۹۷). «نمارستاق». املاک شمال.
  2. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۳)
  3. سفرنامه مازندران و استراباد ص ۵۶ و ۱۴۹