نیروی دریایی شاهنشاهی ایران

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران، نام نیروی دریایی ایران از ۱۳۰۴ تا انقلاب ۱۳۵۷بود.

نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
IIN-Seal.svg
مهر نیروی دریایی شاهنشاهی ایران
بنیان‌گذاری۱۴ آبان ۱۳۱۱
برچیدگی۲۲ بهمن ۱۳۵۷
اندازه۲۲٬۰۰۰ (۱۳۵۷)
ناوگان
فرماندهان
نشان
پرچم دریاییNaval flag of Iran 1933-1980.svg
نشان
۱۳۰۵–۱۳۵۳
۱۳۵۳–۱۳۵۷
دایرهRoundel of Iran.svg

در حمله انگلیس و اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم، که ایران اشغال شده بود، بسیاری از کشتی‌های ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاه‌های خود لنگر انداخته بودند غرق یا آسیب دیدند.[۱] پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتی‌های جنگی نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتی‌های کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها ساخت ایالات متحده و انگلستان است کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد، اما انقلاب و جنگ نخست خلیج فارس «جنگ ایران و عراق» که مورد حمایت غرب قرار گرفت، باعث محدودیت این هدف شد.[۲] پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت. تا قبل از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین می‌شد. تا سال ۱۳۵۷، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکن‌ها، ناوچه‌ها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله هواناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود. در این دوره، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیماها عمدتاً آمریکایی بودند. ایران همچنین در زمان انقلاب ایران سفارشات بیشتری برای تسلیحات دریایی آمریکا و انگلیس داشته‌است.

فرماندهان ارشدویرایش

  1. والاگهر شهریار شفیق
  2. فرج‌الله رسائی
  3. عباس رمزی عطایی
  4. کمال حبیب‌اللهی
  5. غلامعلی بایندر

نگارخانهویرایش

منابعویرایش

  1. «پیشینه نیروی دریایی شاهنشاهی».
  2. «نیروی دریایی پهلوی دوم».

پیوند به بیرونویرایش