باز کردن منو اصلی

هیستامین (Histamine) یک آمین زیستی است که در واکنشهای ایمنی موضعی، تنظیم عملکرد فیزیولوژیک روده و به عنوان یک انتقال دهنده عصبی در سیستم عصبی مؤثر است.

هیستامین
Histamin - Histamine.svg
Histamine3d.png
شناساگرها
شماره ثبت سی‌ای‌اس 51-45-6 ✔Y
پاب‌کم 774
کم‌اسپایدر 753 ✔Y
UNII 820484N8I3 ✔Y
KEGG D08040 ✔Y
MeSH Histamine
ChEBI CHEBI:18295 ✔Y
ChEMBL CHEMBL90 ✔Y
IUPHAR ligand 1204
جی‌مول-تصاویر سه بعدی Image 1
خصوصیات
فرمول مولکولی C5H9N3
جرم مولی ۱۱۱٫۱۵ g mol−1
دمای ذوب 83.5 Â°C (182.3 Â°F)
دمای جوش
‎209.5 Â°C (409.1 Â°F)
انحلال‌پذیری در آب Easily soluble in cold water hot water[۱]
انحلال‌پذیری Easily soluble in methanol. Very slightly soluble in diethyl ether.[۱] Easily soluble in ethanol.
به استثنای جایی که اشاره شده‌است در غیر این صورت، داده‌ها برای مواد به وضعیت استانداردشان داده شده‌اند (در 25 °C (۷۷ °F)، ۱۰۰ kPa)
 ✔Y (بررسی) (چیست: ✔Y/N؟)
Infobox references

فرایند آزاد شدن هیستامین به عنوان بخشی از پاسخ ایمنی فرد به پاتوژن‌های خارجی است که توسط بازوفیل‌ها تولید شده و توسط سلول‌های ماست سل موجود در بافت همبند اطراف محل التهاب آزاد می‌شود.

هیستامین با افزایش نفوذپذیری مویرگ‌ها به گویچه‌های سفید خون و پروتئین‌های دیگر، به آن‌ها اجازه می‌دهد برای دفاع در برابر مهاجمان خارجی در بافت آسیب دیده عملکرد مناسبی نشان دهند.

تولید هیستامینویرایش

هیستامین در بدن از دکربوکسیلاسیون اسید آمینه هیستیدین ساخته می‌شود. آنزیم هیستیدین دکربوکسیلاز این واکنش را در حضور کوآنزیم فسفات پیریدوکسال انجام می‌دهد. هیستیدین از اسید آمینه‌های ضروری برای بدن است. منظور ازاسید آمینه‌های ضروری این است که آن‌ها در بدن تولید نمی‌شود و باید از طریق مواد غذایی وارد بدن شود. هیستامین بوسیله آنزیم هیستامیناز تجزیه شده و به ایمیدازول استالدئید تبدیل می‌شود و نهایتاً از طریق ادرار دفع می‌شود.

مکانیزم عمل ترشح هیستامینویرایش

پیوند آنتی بادی و ماده آلرژن نفوذپذیری غشای ماستوسیتها را تغییر می‌دهد و به یونهای کلسیم امکان می‌دهد که از محیط برون سلولی به محیط درون سلولی راه یابند. یونهای کلسیم که وارد سلول شدند عمل اگزوسیتوز گرانولهای داخل سلولی را تحریک می‌کنند. در نتیجه گرانولهای هیستامین‌دار به سطح سلول می‌رسند و با غشای پلاسمایی جوش می‌خورند و محتویات خود را به محیط برون سلولی می‌ریزند و هیستامین آزاد شده طی واکنشهایی باعث بروز التهاب و سایر علائم در موضع می‌شود.

گیرنده‌های هیستامینویرایش

هیستامین در بدن چهار نوع گیرنده دارد که در سلول‌های مختلف قرار دارند به عنوان مثال گیرنده نوع دو هیستامین در سلول‌های مترشحه اسید معده دیده می‌شود.

  • گیرنده H1: در تأثیر هیستامین بر عضله صاف به ویژه پاسخهای مرتبط با IgEدخیل است .
  • گیرنده H2:این گیرنده در ترشح اسید بوسیله سلول‌های پاریتال معده دخیل است . همچنین اثر محرک قلب دارد . سومین عملکرد آن کاهش آزادسازی هیستامین از ماست سلهاست .
  • گیرندهH3:در سیستم عصبی مرکزی نقش آزادسازی هیستامین از نرونهای پیش سیناپسی است و در بخش محیطی یک گیرنده ناهمگن پیش سیناپسی است که بر آزادسازی سایر ناقلهای عصبی تأثیر دارد.
  • گیرنده H4: روی لکوسیت و ماست سلها وجود دارد و در بروز واکنشهای کموتاکسی توسط آن‌ها نقش دارد.

آنتی‌هیستامینهاویرایش

آنتی‌هیستامین‌ها (بلوک‌کننده‌های گیرنده نوع یک هیستامین ) یکی از مهمترین رده‌های دارویی هستند که در درمان بیماریهای مختلفی مانند آلرژی، تب یونجه، کهیر، آسم و سرماخوردگی استفاده می‌شوند. آنتی هیستامینهای قدیمیتر مانند دیفن هیدرامین و کلرفنیرامین اثرات خواب آلودگی نیز داشته‌اند که در آنتی هیستامینهای جدیدتر مانند لوراتادین و فکسوفنادین دیده نمی‌شود.

بلوک‌کننده‌های گیرنده نوع دو هیستامین مانند رانیتیدین و فاموتیدین در درمان اولسر پپتیک مصرف می‌شوند.

جستارهای وابستهویرایش

منابعویرایش

  • ویکی‌پدیای انگلیسی