وقار شیرازی

میرزا احمد (۱۲۳۲–۱۲۸۹ه‍. ق) بزرگترین فرزند وصال شیرازی متخلص به وقار است. او همچون پدرش خوشنویس و شاعر بود. دیوان شعری به فارسی به نام بهرام و بهروز که در بمبیی چاپ شده از او باقی مانده‌است.[۱]

افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا احمد وقار نستعلیق، نسخ، رقاع و شکسته‌نستعلیق را استادانه می‌نوشت[۲] اما بیش از همه در خوشنویسی خط نسخ صاحب‌نام شده‌است.[۳]

تصحیح نوینی از دیوان وقار شیرازی به همّت داریوش کاظمی به انجام رسیده است: دیوان وقار شیرازی. تصحیح داریوش کاظمی. کرمان: دانشگاه آزاد اسلامی کرمان، ۱۳۸۳.

وی همچنین داستان قرآنی موسی و خضر را نیز به رشتهٔ شعر کشیده است که به اهتمام محمود طاووسی به طبع رسیده است: «مثنوی خضر و موسی». به اهتمام محمود طاووسی. تهران: فرا نگه، ۱۳۶۰.

نمونه شعرویرایش


به بهار مِی طلب کن منشین به کار دیگرکه بسی امید باید که رسد بهار دیگر
بشمر غنیمت ارزان که رسی به روزگاریکه خطا بود نشستن پی روزگار دیگر

پانویسویرایش

  1. پایگاه شهر زیبای فرهنگ و هنر ایران شیراز
  2. دکتر بیانی ۵۶
  3. فضایلی ص۳۵۹

منابعویرایش