تفاوت میان نسخه‌های «نائورو»

۱۷۵ بایت اضافه‌شده ،  ۷ سال پیش
جز
ابرابزار
جز (ابرابزار)
{{Coord|-0.527288۰٫۵۲۷۲۸۸|166.936724۱۶۶٫۹۳۶۷۲۴|display=title}}
{{جعبه اطلاعات کشور
|نام اصلی=جمهوری نائورو{{سخ}}''Ripublik Naoero'' |
|نام عادی= نائورو|
|تصویر پرچم=Flag of Nauru.svg |
|نقشه۲ =Nauru-Pos.png |
|زبان رسمی= [[زبان انگلیسی|انگلیسی]]، [[زبان نائورویی]] |
|پایتخت= [[یارن]] |latd=0۰|latm=33۳۳|latNS=S|longd=166۱۶۶|longm=55۵۵|longEW=E|
بزرگ‌ترین شهر = [[یارن]] |
|نوع حکومت= [[جمهوری]] |
|پیش‌شماره تلفنی= ۶۷۴ |
}}
'''جمهوری نائورو''' (Nauru) کشور جزیره‌ای و کوچک در منطقه [[میکرونزی]] قارهٓقارهٔ [[اقیانوسیه]] است. نائورو در [[اقیانوس آرام]] جنوبی واقع شده و پایتخت آن [[یارن]] است.
نائورو در قدیم «جزیره دلپذیر» (Pleasant Island) نامیده می‌شد و در سال ۱۹۶۸ مستقل شد.
 
زبان‌های رسمی این کشور انگلیسی و [[زبان نائورویی|نائورویی]] هستند و واحد پول رایج در آن [[دلار استرالیا]] است. نائورو با ۹۳۰۰ نفر جمعیت، کم‌جمعیت‌ترین کشور جهان پس از واتیکان است. کشور نائورو هم‌چنین با ۲۱ کیلومتر مربع مساحت، کوچک‌ترین جمهوری در جهان است. نزدیک‌ترین همسایه آن [[جزیره بانابا]] در کشور [[کیریباتی]] است که در ۳۰۰ کیلومتری شرق نائورو واقع شده‌است.
 
۵۸ درصد از مردم نائورو از قوم نائورویی هستند که آمیزه‌ای است دو نژاد [[پلینزیایی]] و [[میکرونزیایی]]. ۲۶ درصد از مردم این کشور از تبار جزایرنشینان اقیانوس آرام، ۸ درصد اروپایی‌تبار و ۸ درصد نیز چینی هستند. دین اصلی مردم این کشور مسیحیت است. ۱۰ درصد از مردم نائورو نیز [[بهایی]] هستند که با این حساب این کشور بالاترین درصد بهاییان نسبت به جمعیت در میان کشورهای جهان را دارد، ۹ درصد از جمعیت نائورو نیز بودایی و ۲.۲۲٫۲ درصد مسلمان هستند.
 
در ۱۸۸۸، به دنبال درخواست حفاظت آلمانی‌های مقیم این جزیره طی ناآرامی بین ۱۲ طایفهٔ نائورو، آلمان این جزیره را ضمیمه کرد. در ۱۹۱۴، استرالیا نائورو را تسخیر کرد و ادارهٔ آن را -‏ به غیر از مدت اشغال ژاپنی‌ها (۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵) -‏ تا زمان اعطای استقلال در ۱۹۶۸، به عهده داشت.
 
== تاریخ ==
نائورو دست‌کم سه هزار سال پیش توسط مردمان جزایر میکرونزی و پلینزی مسکونی شد.<ref name="UNCCD">{{citeیادکرد webوب|author=Nauru Department of Economic Development and Environment|year=2003|url=http://web.archive.org/web/20110722013720/http://www.unccd.int/cop/reports/asia/national/2002/nauru-eng.pdf |title=First National Report To the United Nations Convention to Combat Desertification|publisher=UNCCD|accessdate=25 June 2012}}</ref> به طور سنتی ۱۲ قبیله یا تیره در نائورو سکونت داشتند که این در ستاره ۱۲-پر که بر روی پرچم این کشور دیده می‌شود بازتاب یافته‌است.<ref>{{citeیادکرد journalژورنال|last=Whyte|first=Brendan|title=On Cartographic Vexillology|journal=Cartographica: The International Journal for Geographic Information and Geovisualization|year=2007|volume=42|issue=3|pages=251–262|doi=10.3138/carto.42.3.251}}</ref> نائورویی‌ها سنتاً تبار خود را از سوی مادر مشخص می‌کردند (نظام [[مادرتباری]]).
 
پیشه اصلی اهالی جزیره، [[آبزی‌پروری]] بود و با به دام انداختن بچه‌ماهی‌های [[ایبیجا]]، آن‌ها را در آب شیرین [[تالاب بوآدا]] پرورش داده و به این طریق منبع غذایی مطمئنی برای خود ترتیب می‌دادند.
نارگیل و میوه [[پاندانوس]] از دیگر مواد خوراکی اهالی بود.<ref name=pollock>{{Citeیادکرد bookکتاب| author=Pollock, Nancy J|chapter=5: Social Fattening Patterns in the Pacific—the Positive Side of Obesity. A Nauru Case Study|editor=De Garine, I|title=Social Aspects of Obesity|pages=87–111|publisher=Routledge|year=1995}}</ref><ref name=spennemann/>{{سخ}}
نام نائورو احتمالاً از واژه نائورویی Anáoero گرفته شده که به معنی «به ساحل می‌روم» است.<ref name=west>{{cite encyclopedia|encyclopedia=Encyclopedia of the Peoples of Asia and Oceania|title=Nauruans: nationality|pages=578–580|last=West|first=Barbara A|isbn=9781438119137|year=2010|publisher=Infobase Publishing}}</ref>
 
نخستین فرد غربی که از این جزیره بازدید کرد ناخدا و شکارچی نهنگ اهل بریتانیا «[[جان فرن]]» بود که در سال ۱۷۹۸ به این جزیره رسید و آن را «جزیره دلپذیر» نامید. از آن پس جزیره‌نشینان رفته‌رفته با اروپایی‌های شکارچی [[نهنگ]] و با بازرگانان تماس پیدا کردند و این شکارچیان منابع جزیره را تحلیل برده و آب شیرین جزیره را نیز بیش از اندازه مصرف کردند.<ref name=spennemann>{{citeیادکرد journalژورنال|last=Spennemann|first=Dirk HR|journal=Aquaculture International|date=January 2002|volume=10|issue=6|pages=551–562|doi=10.1023/A:1023900601000|title=Traditional milkfish aquaculture in Nauru}}</ref> در این زمان افراد شورشی جداشده از کشتی‌های اروپایی شروع به زندگی در این جزیره کردند. جزیره‌نشینان بومی نائورو با غربیان به دادوستد پرداخته و در قبال تحویل خوراک، از آن‌ها [[شراب نخل]] و اسلحه دریافت کردند.<ref>{{citeیادکرد journalژورنال|last=Marshall|first=Mac|coauthors=Marshall, Leslie B|title=Holy and unholy spirits: The Effects of Missionization on Alcohol Use in Eastern Micronesia|journal=Journal of Pacific History|date=January 1976|volume=11|issue=3|pages=135–166|doi=10.1080/00223347608572299}}</ref> این سلاح‌ها در خلال جنگ ۱۰ساله قبیله‌ای نائورو که در سال ۱۸۷۸ آغاز شد استفاده شد.<ref>{{citeیادکرد journalژورنال|journal=New York Law School Journal of International and Comparative Law|title=Nauru v. Australia|author=Reyes, Ramon E, Jr|volume=16|issue=1–2|year=1996|url=http://heinonline.org/HOL/LandingPage?collection=journals&handle=hein.journals/nylsintcom16&div=6&id=&page=}}</ref>
 
نائورو در سال ۱۸۸۸ ضمیمه آلمان شد و به عنوان بخشی از منطقه تحت‌الحمایه [[جزایر مارشال]] آلمان در آمد.<ref name=firth>{{citeیادکرد journalژورنال|last=Firth|first=Stewart|title=German labour policy in Nauru and Angaur, 1906–1914|journal=The Journal of Pacific History|date=January 1978|volume=13|issue=1|pages=36–52|doi=10.1080/00223347808572337}}</ref> ورود آلمانی‌ها به جنگ داخلی پایان داد، و پادشاهان به عنوان حاکمان این جزیره استقرار یافتند. نامدارترین پادشاه این دوران، [[آوویدیا]] نام داشت. مبلغان مسیحی از [[جزایر گیلبرت]] در سال ۱۸۸۸ به نائورو رسیدند.<ref>{{citeیادکرد bookکتاب|author=Ellis, AF|year=1935|title=Ocean Island and Nauru&nbsp;– their story|publisher=Angus and Robertson Limited|pages=29–39}}</ref> مهاجران آلمانی این جزیره را '''ناوُدو''' یا '''اُناوِرو''' می‌نامیدند.<ref>{{citeیادکرد bookکتاب|title=Deutsche Rundschau für Geographie und Statistik|author=Hartleben, A|year=1895|page=429}}</ref>
آلمانی‌ها برای تقریباً سه دهه بر نائورو حکومت کردند. [[روبرت راش]]، یک تاجر آلمانی که با یک زن بومی ازدواج کرد، نخستین اداره‌کننده جزیره بود و در سال ۱۸۹۰ منصوب شد.<ref name=hill>{{citeیادکرد bookکتاب|last=Hill|first=Robert A (ed)|title=The Marcus Garvey and Universal Negro Improvement Association Papers|year=1986|publisher=University of California Press|isbn=9780520058170|chapter=2: Progress Comes to Nauru|volume=5}}</ref>
 
[[آلبرت الیس فولر]] کاوشگر در سال ۱۹۰۰ در نائورو [[فسفات]] کشف کرد.<ref name=firth/> شرکت فسفات اقیانوس آرام بهره‌برداری از ذخایر فسفات را در سال ۱۹۰۶ با توافق با آلمان آغاز کرد و اولین محموله خود را در سال ۱۹۰۷ صادر کرد.
 
نائورو در ژانویه ۱۹۶۶ خودگردان شد و به دنبال یک [[کنوانسیون]] مشروطه دو ساله در سال ۱۹۶۸ مستقل شد و «[[همر دروبورت]]» نخستین رئیس جمهور این کشور شد. در سال ۱۹۶۷، مردم نائورو دارایی‌های کمیسیون فسفات بریتانیا را خریداری کردند، و کنترل آن در ژوئن ۱۹۷۰ به شرکت محلی فسفات نائورو واگذار شد.
درآمد معادن فسفات باعث شد تا نائورویی‌ها یکی از بالاترین استانداردهای زندگی در اقیانوس آرام را داشته‌باشند.
 
در سال ۱۹۸۹، نائورو بر سر شیوه اداره جزیره توسط [[استرالیا]] به‌ویژه بی‌اعتنایی استرالیا به مسئله اصلاح آسیب‌های زیست‌محیطی ناشی از استخراج معادن فسفات، از آن کشور به [[دیوان بین‌المللی دادگستری]] شکایت کرد.
 
یک نوار ساحلی حاصلخیز با پهنای ۱۵۰ تا ۳۰۰ متر (۴۹۰ تا ۹۸۰ [[فوت]]) در خشکی نزدیک به ساحل گسترده است.
فلات مرکزی نائورو در احاطه تخته‌سنگ‌های مرجانی است. بلندترین نقطه فلات، به نام [[کامند ریج]] (ستیغ فرمان) ۷۱ متر (۲۳۳ فوت) بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
تنها مناطق بارور در نائورو یک کمربند باریک ساحلی، که در آن درختان [[نارگیل]] می‌رویند. در زمین‌های پیرامون [[تالاب بوآدا]]، موز، آناناس، سبزیجات، درختان [[پاندانوس]]، و پهن‌برگ‌های بومی مانند درخت [[نومانو]] نیز می‌روید.
 
دمای هوا در نائورو در محدوده بین ۲۶ درجه سانتی‌گراد (۷۹° [[فارنهایت]]) و ۳۵ درجه سانتی‌گراد (۹۵° فارنهایت) در روز و بین ۲۲ درجه سانتی‌گراد (۷۲° فارنهایت) و ۳۴ درجه سانتی‌گراد (۹۳° فارنهایت) در شب قرار دارد.
 
نائورو به عنوان یک جزیره در برابر تغییرات آب و هوایی و تغییرات سطح دریا آسیب‌پذیر است. نائورو هفتمین کشور مورد تهدید از سوی سیل‌های ناشی از [[گرمایش زمین]] است. دست‌کم ۸۰ درصد از سرزمین نائورو در ارتفاعات امن قرار گرفته، اما تا زمانی که برنامه ترمیم آسیب‌های معدن فسفات اجرا نشده. این منطقه غیرقابل سکونت خواهد ماند.
 
== تقسیمات کشوری ==
[[پرونده:Nauru-districts-fr.svg|چپ|340px|نقشه نائورو]]
{| class="wikitable sortable"
|- class="hintergrundfarbe6hintergrundfarbe۶"
! شماره || استان || به حروف لاتین|| نام پیشین || مساحت{{سخ}}([[هکتار]]) || جمعیت{{سخ}}(۲۰۰۵) || شمار روستاها || تراکم جمعیت{{سخ}}نفر/هکتار
|-
[[پرونده:Nauru-parliament.jpg|بندانگشتی|پارلمان نائورو.]]
[[پرونده:Nauru airport entrance.jpg|بندانگشتی|ورودی فرودگاه نائورو.]]
بخش اعظم درآمد نائورو از کمک‌های استرالیا تأمین می‌شود. در سال ۲۰۰۱ یک کشتی نروژی که ۴۳۸ پناهجوی رهسپار استرالیا را از یک [[کشتی‌شکستگی]] نجات داده بود با تصمیم مقام‌های استرالیایی و در چارچوب طرح «[[راه حل اقیانوس آرام]]» به نائورو تغییر مسیر داد. نائورو نیز در ازای دریافت کمک مالی از استرالیا، بازداشتگاهی را برای نگهداری این پناهندگان که بسیاری‌شان از خاورمیانه بودند برپا کرد.<ref>{{citeیادکرد journalژورنال|url=http://www.austlii.edu.au/au/journals/MarStudies/2002/2.html|author=White, Michael|title=M/V Tampa Incident and Australia's Obligations&nbsp;– August 2001|year=2002|journal=Maritime Studies|accessdate=18 June 2012}}</ref> بعدها تنها دو نفر از این پناهجویان که شهروند عراق بودند در نائورو باقی‌ماندند. دولت استرالیا در اواخر سال ۲۰۰۶ و اوایل ۲۰۰۷ گروه‌های بیشتری از پناهجویان را به نائورو فرستاد.<ref>{{citeیادکرد webوب|date=12 February 2007|url=http://www.abc.net.au/news/2007-02-12/nauru-detention-centre-costs-2m-per-month/2193118|title=Nauru detention centre costs $2m per month|publisher=ABC News|accessdate=12 February 2007}}</ref> اردوگاه پناهندگان در نائورو از سال ۲۰۰۸ بسته شد اما در اوت ۲۰۱۲ تصمیم به بازگشایی این اردوگاه گرفت.<ref>رادیو فردا: [http://www.radiofarda.com/content/f3_australia_sends_refugees_to_islands/24676337.html تصمیم دولت استرالیا به انتقال پناهجویان به جزیره‌ای دورافتاده]، بازدید: اوت ۲۰۱۲</ref>
 
== منابع ==
{{کوچک}}{{پانویس}}{{پایان کوچک}}
{{پایان چپ‌چین}}
 
== پیوند به بیرون ==
 
{{چپ‌چین}}
* [http://www.un.int/nauru/ Nauru, Permanent Mission to the United Nations]
* [http://www.adb.org/Documents/CERs/NAU/CER-NAU-2007.pdf Asian Development Bank Country Economic Report, Nauru, November, 2007۲۰۰۷]
* [http://www.ourairline.com.au/ Our Airline] - the former Air Nauru
* [http://www.southpacific.org/map/airnauru.html Our Airline Flight Schedule]
* [http://www.discovernauru.com Discover Nauru] The Official Nauru Tourism Website
* [http://cenpac.net.nr CenPac] - The ISP of the Republic of Nauru
* [http://www.thislife.org/Radio_Episode.aspx?episode=253 Radio program "This American Life" featured a 30۳۰-minute story on Nauru]
* [http://dmoz.org/Regional/Oceania/Nauru Open Directory Project - ''Nauru''] directory category
* [http://maps.google.com/?t=h&ie=UTF8&om=1&ll=-0.528624,166.938715&spn=0.061538,0.080338&z=14 High resolution aerial views of Nauru on Google Maps]
۲۰٬۷۳۷

ویرایش