تفاوت میان نسخه‌های «حسین بن علی»

خنثی‌سازی ویرایش 11294796 توسط Behzad.Modares (بحث)
(←‏سوگواری محرم: ابرابزار)
(خنثی‌سازی ویرایش 11294796 توسط Behzad.Modares (بحث))
{{شیعه}}
 
'''حسین بن علی بن ابی‌طالب''' ([[۳زاده ی۳ شعبان]] [[۴ (قمری)|۴ هجری قمری]] در [[مدینه]] کشته شده ([[شهید]])[[۱۰ محرم]] [[۶۱ (قمری)|۶۱]] در [[کربلا (شهر)|کربلا]]) [[امامت|امام سوم]] [[شیعیان]] است. او با [[کنیه|کنیه‌اش]] '''ابوعبدالله''' (یا ابا عبدالله) نیز شناخته می‌شود. او فرزند [[علی بن ابی طالب]] و [[فاطمه زهرا|فاطمه]] و نوهٔ دختری [[محمد بن عبدالله]]، پیامبر اسلام است. [[علی بن حسین]] یا [[سجاد]]، چهارمین امام شیعیانشیعیان، فرزند وی است. او در روز [[عاشورا]] در [[نبرد کربلا]] به همراه یارانش، بطرز فجیعی کشته شد و به همین دلیل شیعیان او را [['''سیدالشهداءسیدالشهدا''']] به معنای آقا و سرور شهیدان می‌نامند. اکثر مسلمانان (و حتی بسیاری از سایر پیروان [[ادیان ابراهیمی]]) حسین را به علت نوهٔاینکه محمدامام و بودنمعصوم و رهبر ایشان و سلاله پیامبر می دانند و این عقیده که وی خوددر راراه حق قبام کرده و در این راه حقکشته قربانی کرده،شده است، گرامی می شمارنددارند.<ref name="EoI"/> بنا به اعتقاد مسلمان و صریح قرآن نباید کشتگان در راه خدا را مقتول یا کشته نامید.( [[آل عمران آیه 169)]]
 
حسینحسین، هفت سال اول عمرش را با محمد پدربزرگش گذراند.<ref name="hosein_islamica"/> روایاتی از علاقه محمد نسبت به وی و برادرش [[حسن مجتبی]] نقل شده‌است؛ مانند: «حسن و حسین سید جوانان اهل بهشت اند».<ref name="EoI"/> مهمترین واقعه دوران کودکی حسین رویداد [[مباهله]] و اینکه این دو نفر مصداق کلمه «ابناءَنا» در آیه مباهله گردیدند است. در جوانی، در فتح [[طبرستان]] و دفاع از خانهٔ [[عثمان بن عفان|عثمان]] شرکت داشت.<ref name="hosein_islamica"/> در دوران خلافت علی، حسین در رکاب پدرش بود و در جنگ‌های او شرکت داشت.<ref name="EoI"/> حسین جزو کسانی از پیروان علی بود که [[معاویه پسر ابی‌سفیان|معاویه]] علی و آنان را در ملاء عام [[لعنت]] می‌کرد. در دوران برادرش حسن، به [[صلح حسن و معاویه|پیمان صلح او با معاویه]] پایبند ماند و اقدامی علیه وی انجام نداد.<ref name="Iranica"/> در زمان حکومت معاویه دو عمل مهم از او در منابع تاریخی ثبت شده‌است: یکی هنگامی که در مقابل چندی از بزرگان [[بنی امیه]] در مورد حق مالکیت خود بر یک سری زمین‌ها ایستاد و دیگر آنکه از تقاضای معاویه برای پذیرش یزید بعنوان [[ولیعهد]] معاویه بابر ایناساس دیدگاهعقیده مسلمانان که تعیین ولیعهد بدعتی است دربدعت اسلاماست، سرباز زد.<ref name="EoI"/>
 
بلافاصله پس از مرگ معاویه در سال ۶۰ هجری به فرمان [[یزید پسر معاویه|یزید]] حاکم مدینهمدینه، حسین را به قصر حکومتی فرا خواند تا آنان را مجبور به بیعت با یزید کند. اما حسین با یزید بیعت نکرد و به همراه خانواده‌اش به [[مکه]] گریخت و چهار ماه در آنجا ماند.<ref name="EoI"/><ref name="Iranica"/> اهالی [[کوفه]] که اکثراً شیعه بودند از مرگ معاویه خوشحال شده و به حسین نامه نوشتند ومبنی گفتندبر کهاینکه دیگر حکومت بنی‌امیه را تحمل نخواهند کرد. حسین نیز صلاح را آن دید که پسرعمویش [[مسلم بن عقیل]] را به آنجا فرستاده تا شرایط آنجا را بررسی کند. مردم کوفه به سرعت با مسلم بیعت نموده و حتی مسلم به منبر مسجد کوفه رفت و در آنجا مردم را مدیریتآگاهی نمودداد. این ناآرامی‌ها به یزید گزارش داده شد و او [[عبیدالله بن زیاد]] را حاکم کوفه کرد و به او فرمان داد تا سریعاً به کوفه رفته و آشوب‌ها را بخواباند. عبیدالله بن زیاد اقدامات شدیدی در برخورد با هواداران حسین انجام داد که آنان را فریفت و وحشت زده کرد و مسلم را، در حالی که نامه‌ای خوشبینانه از بیعت کوفیان به حسین فرستاده بود، در بالای دارالاماره گردن زدزده و بزیر افکند.<ref name="EoI"/> حسین کهبه ازحسب وقایعامور کوفهظاهر خبرو نداشت،جاری، برخلاف اصرارهای دوستانش در تاریخ ۸ یا ۱۰ [[ذی الحجه]] ۶۰ آماده عزیمت به سمت کوفه گردید.<ref name="Iranica"/>
 
عبیدالله بن زیاد سربازانش را در جای جای مسیر [[حجاز]] تا کوفه گماشته بود و به هیچ کس اجازه نمی‌داد که از محدوده قلمروهای مسدود شده خارج شود یا به قلمرویی دیگر وارد گردد.<ref name="EoI"/> حسین را در میانه راه دریافتخبر آوردند که قاصدش که(مسلم به کوفه فرستاده شدهبن بودعقیل) کشته شده‌است<ref name="Iranica"/> و از یارانش خواست که اگر خواستند می‌توانند از کاروان جدا شوند. اما کسانی که از حجاز با وی بودند وی را ترک نکردند. در میانهٔ راه، سوارانی به سرکردگی [[حرحرّ بن یزید ریاحی]] کاروان را متوقف نمود؛نموند؛ او فرمان داشت که حسین و همراهانش را بدون جنگ پیش ابن زیاد ببرد. اما حسینحسین، پیشنهاد حرحرّ را نپذیرفت و در منطقه‌ای به نام [[کربلا]] از توابع [[نینوا]] خیمه زد. در روز سوم ماه محرم، لشکری ۴۰۰۰ نفری به سرکردگی [[عمر بن سعد|عمر بن سعد بن ابی وقاص]] به منطقه وارد شد.<ref name="EoI"/> عمر بن سعد به عنوان فرزند یکی از [[صحابه|صحابیون محمد]]، تمایلی به جنگیدن با حسین نداشت<ref name="Iranica"/> اما عبیدالله به او وعدهٔ حکومت [[ری]] را داد. لذا عمر به طمع دستیابی به آن،پس از جدال بسیار با خود، نیرنگ خورد و از عبیدالله او اطاعت کرد<ref name="EoI"/> و از ترس توبیخ و تنبیه ابن زیاد از پیشنهاد خود مبنی بر صلح با حسین رامنصرف نپذیرفت؛ اگرچهشد. (در مورد پیشنهاد صلح از طرف حسین در منابع اولیه اختلافمدرکی محکمی وجود دارد.ندارد)<ref name="Iranica"/>
 
صبح روز دهم محرم، حسین لشکریانش را که ۳۰ اسب سوار و ۴۲ پیاده بودند را آماده کرد. سمت چپ سپاه را به [[حبیب بن مظاهر]]، سمت راست را به [[زهیر بن قین]] و قلب را به [[عباس بن علی|عباس]] سپرد. حسین سوار بر اسباسب، خطابه‌ای را به لشکریان ابن سعد ایراد کرد و مقامش را برای آنان شرح داد. اما دوباره به وی گفته شد که اول از همه باید تسلیم یزید گردد و حسین در پاسخ گفت که هیچگاه خودش را همانند یک برده تسلیم نمی‌کند.<ref name="EoI"/> حر بن یزید بن ریاحی تحت تاثیر قرار گرفت و به سپاه حسین رفت و کوفیان را به خاطر خیانت به حسین سرزنش کرد که البته تاثیری زیادی بر روی آنان به وجود نیامدنگذاشت. و (سر انجام حرحرّ پس از اعتقاد به حقانیت حسین به او پیوست و در میدان نبرد در رکاب او کشته شد. حسین به اتکای یارانشسیره جدش محمد که از جنگ رو برمی تافت و آغاز آن را اکراه داشت، تا موقعی که تمامیسپاه یارانشمقابل کشتهوارد نشدهجنگ بودند،نشد، واردبه جنگ نشدمبادرت و نمی‌جنگیدنکرد.<ref name="Iranica"/>
 
جنگ از سوی سپاه یزید، شروع شد.طی حملات و مراحلی که در یکجنگ حمله،معمول است (ابتدا نبرد های تن به تن و سپس یورش های دیگر) یاران حسین ابن علی یکی یکی کشته شدند. سپاهیان ابن زیاد، خیمه‌های حسین را آتش زدند.<ref name="Iranica"/> در ظهر، حسین و یارانش نماز ظهر را به صورت نماز خوف به جا آوردند. بعد از ظهر، سپاهیان حسین، به شدت تحت محاصره قرار گرفتند.بویژه سربازاناینکه آب را در گرمای سخت کربلا بر ایشان بسته بودند و اطفال و خردسالان حسین پیشو رویشزریه کشتهپیامبر می‌شدندبا تشنگی و کشتارترس [[بنیو هاشم|هاشمیان]]هجوم کهدشمن تامواجه شده بودند.صدای ناله ی اطفال و مویه زنان و وحشی گراهی های دشمنان حسین در این کارزار، اندوه بارترین تراژدی شیعیان و مسلمان جهان است.(مراسم عزاداری جهانی از ان رو ز تاکنون بطور گستره و بی نظیر(در کل جهان) در جهان اسلام برگزار می شود) سربازان حسین با اجازه گرفتن از او و با اشتیاق به حالدشمن راهشانیورش برایمی ترکبردند میدانو جنگیکی بازیکی، بودپیش نیزرویش شروعکشته گردیدمی‌شدند.تا اینکه از یاران حسین، ۳ یا ۴ تن بیشتر نمانده بودند که حسین آخرین حملات خود را به سپاهیان ابن زیاد حملهصورت بردمی داد. حسین شجاعانه می‌جنگید و. [[یعقوبی]] و چند منبع شیعی دیگر می‌گویندمی‌گوید که دهها تن را شجاعانه و ماهرانه (مانند علی ابن ابی طالب که در شجاعت زبانزد بود) کشت. اما برخی منابع دیگر حاکی از آن هستند که سربازان ابن زیاد اگر می‌خواستند می‌توانستند حسین را در جا بکشند.تشنگی سرانجامبر حسینخردسالان ازسپاه ناحیهحسین سرسخت شد و بازوناله آسیبها دیدهبگوش وابالفضل برالعباس صورتبرادر باوفای حسین رسید. او شجاعانه به زمیننگهبانان افتادشریعه وفرات [[سنانیورش بنبرد انسو نخعی]]موفق بعدشد ازوارد شریعه شود.با اینکه ضربتیعباس دیگرشدیدا تشنه بود اما به احترام و عشق حسین زد،آب سرننوشید ویو آب را بر آب ریخت (این صحنه نیز دیگر صحنه از بدنبا جداشکوهترین نمود.<refصحنه name="EoI"/>های سنعاشورا حسیننزد مسلمانان است) عباس را هنگامناجوانمردانه کشتهمحاصره شدن،کردند ۵۶و سالبر پنجاو ماه،سنگ ۵۷زدند و او را سالزخمی و چندکم ماهتوان یاکرده ۵۸و سالآنگاه نوشته‌اند.بر روزاو عاشوراتاخته و دستانش را دربریدند تاریخو روزاو جمعه،را شنبهتیر یاباران دوشنبهکردند دانسته‌اندبه گونه ای که درعباس این میاندلاورترین روزفرد جمعهلشکر صحیح‌ترحسین بهبر نظرزمین می‌رسدافتاد.<ref name="hosein_islamica"/>مشک نبردآب بهپاره پایانپاره رسیدشد و سربازانآب ابنبر زیادزمین روریخت بهو غارتامید آوردندکودکان حسین بر آب شد.حسین بعدکه ازخود اینکهکشته ابنها سعدرا محلبه جنگحوزه سپاه برمیگرداند اما دو تن را ترکنتوانست یکی کرد،پسرش [[بنیعلی اسد|اسدیاناکبر]] روستایو القاظریهدیگری بدنعباس. حسینپسرش را از فرط اندوه و عباس را به همراهخاطر دیگراینکه کشتگان،تن دراو همانچنان محلمجروح وقوعو کشتارپاره دفنپاره نمودند.شد سرکه حسیننمی توانست او را بازگرداند (به همراههمین سردلیل دیگراینک هاشمیانقبر بهو کوفهحرم عباس از مرقد حسین فاصله دارد و دو حرم ایجاد شده که فاصله آن دو را [[دمشقبین الحرمین]] بردهمی شدنامند. اباالفضل العباس نزدشیعیان و حتی بسیاری از سایر پیروان ادیان، شخصیتی معنوی و بسیار ممتاز شمرده می شود و از احترام بسیاری برخوردار است.<ref name="EoI"/>
پس از کشته شدن عباس بن علی برگ دیگری در جنگ رقم خورد و حسین بی یارو تنها شد. عمر سعد که مورد شماتت عبید الله بود که چرا با شک به حسین یورش برده است این بار فرصت را مقتضی دید تا خودی بنماید و حکوت ری را از این راه بطور قطع از آن خود کند.دستور داد تا رحم نکنند و حسین را به هر طریق محاصره کرده و او را بکشند..
سرانجام حسین از ناحیه سر و بازو آسیب دیده و بر صورت به زمین افتاد و دشمانش بی رحمانه بر او سنگ و نیزه و شمشیر زدند و او را غرق در خون کردند [[زینب]] خواهر حسین از بلندای کنار میدان (اینک به نام [[تل زینببه]] معروف است و یادبود زیبایی بر آن ساخته شده است) شاهد این فاجعه و تراژدی بوده است.<ref>{{یادکرد کتاب |نام خانوادگی=سید ابن طاووس|نام= علی|کتاب=لهوف | ناشر=نبوغ |سال=1379ه.ش}}</ref>
 
سر انجام شمر دستور قتل نهایی را صدار کرد زرعه بن شریک و ابن وهب مزنی بر حسین ضربه زدند[[سنان بن انس نخعی]] بعد از اینکه ضربتی دیگر به حسین زد،و گلوی او را پاره کرد سر وی را از بدن جدا نمود.<ref name="EoI"/> حسین آخرین مله ای که حسین بزبان اورده این بوده است: آین گونه که به خوم آغشتند و اینک خدای را ملاقات میکنم. سن حسین را هنگام کشته شدن، ۵۶ سال پنج ماه، ۵۷ سال و چند ماه یا ۵۸ سال نوشته‌اند. روز عاشورا را در تاریخ روز جمعه، شنبه یا دوشنبه دانسته‌اند که در این میان روز جمعه صحیح‌تر به نظر می‌رسد.<ref name="hosein_islamica"/>
شیعیان در سالگرد واقعهٔ کربلا مراسم [[سوگواری محرم|سوگواری]] برگزار می‌کنند اما تاثیر واقعهٔ کربلا بر وجدان و ضمیر دینی مسلمانان بسیار عمیق و فراتر از یادبود آن توسط شیعیان بوده است. مسلماً حسین تنها یک شورشی خودسر نبود که جان خود و خانواده‌اش را به خاطر آرزوهای شخصی فدا کند؛ او کسی بود که از شکستن پیمان صلح با معاویه سرباز زد ولی حاضر به بیعت با یزید به دلیل تعارض با پیمان‌شان نشد. او همانند پدرش قاطعانه معتقد بود که [[اهل‌بیت]] از جانب خدا برای حکومت بر امت محمد انتخاب شده‌اند و با رسیدن نامه‌های کوفیان، بر خلاف توصیهٔ دوست‌دارانش، احساس وظیفه برای رهبری کرد.<ref name="Iranica"/>
نبرد به پایان رسید و سربازان ابن زیاد رو به غارت آوردند. بعد از اینکه ابن سعد محل جنگ را ترک کرد، [[بنی اسد|اسدیان]] روستای القاظریه بدن حسین را به همراه دیگر کشتگان، در همان محل وقوع کشتار دفن نمودند. سر حسین به همراه سر دیگر هاشمیان به کوفه و [[دمشق]] برده شد.<ref name="EoI"/>
 
شیعیان در سالگرد واقعهٔ کربلاکربلا،(دهه محرم و صفر) مراسم [[سوگواری محرم|سوگواری]] را بطور گسترده و بی نظیر برگزار می‌کنند. اما تاثیر واقعهٔ کربلا بر وجدان و ضمیر دینی مسلمانان جهان و بلکه بسیاری از اندیشمندان و نفوس بشری بسیار عمیق و فراتر از یادبود آن توسط شیعیان بوده است. مسلماً حسین تنها یک شورشی خودسر نبود که جان خود و خانواده‌اش را به خاطر آرزوهای شخصی فدا کند؛ او کسی بود که از شکستن پیمان صلح با معاویه سرباز زد(و بر پیمان استوار ماند) ولی حاضر به بیعت با یزید به دلیل تعارض با پیمان‌شان نشد. اویزید تربیت شده سیره غیر مسلمانان بود میخواره میمون باز و منکر اصول دین بود و بیعت با چنین کسی اساسا با منطق اسلام بی مفهوم و بی معناست. حسین همانند پدرش و برادرش حسن،و بنا به نص پیامبر در روز [[غدیر]] قاطعانه معتقد بود که [[اهل‌بیت]] از جانب خدا برای حکومت بر امت محمد انتخاب شده‌اند و با رسیدن نامه‌های کوفیان،کوفیان،وظیفه شرعی بر او منجز شده و بر خلاف توصیهٔ دوست‌دارانش،برخی دوست‌داران و کسانی که از دور نصیحتش میکردند احساس وظیفه برای رهبریعدم بیعت و زیر بار زور نرفتن کرد. <ref name="Iranica"/>
 
== کنیه و القاب ==
کنیه حسین در تمام منابع ابوعبداللهاباعبدالله آمده اما در نزد برخی خواص لقب ابوعلی را نیز داشته است. حسین بسیاری القاب دارد که با القاب حسن یکی است. حسین القاب خاصی مانند زکی، طیب، وفیّ، سید، مبارک، نافع، الدلیل علی ذات‌اللّه، رشید، و التابع لمرضاةاللّه داشته است. ابن طلحه مشهورترین لقب حسین را زکی و مهمترین آنان را سید شباب أهل‌الجنه می داند. در برخی احادیث منسوب به امامان شیعه، حسین با لقب شهید یا سیدالشهداء یاد می شده است. در برخی متون ادبی و تاریخی قرن چهارم هجری و پس از آن، با وجود اینکه وی خلافتی نداشته است، از وی با لقب امیرالمؤمنین یاد می‌گردد.<ref name="hosein_islamica"/>
 
== منابع برای تاریخ نگاری قیام حسین و سرنوشت وی ==
 
بلاذری همان منابع طبری را به کار گرفته اما آنها را خلاصه کرده و آن روایت‌ها را بزرگنمایی می‌داند و علاوه بر آنان روایت‌های دیگری نیز دارد. لارا وسیا وگلییری بر این باور است که تاریخ نگاران دیگر مانند [[ابوحنیفه دینوری|دینوری]]، [[یعقوبی]]، [[ابن عبد ربیحه]] و غیره، اطلاع خاص دیگری به ما نمی‌دهند چون روایت هایشان را از ابو مخنف گرفته‌اند. شیعیان این آثار که مولفانشان گرایش‌های شیعی دارند را معتبر می‌دانند که بیشتر این روایت‌ها از روایت‌های [[شیخ مفید]] سرچشمه گرفته‌اند. برخی دیگر از این آثار به نقد روایت‌های ساختگی می‌پردازند. در قرن ۷ هجری/ ۱۳ میلادی، روایت‌های ساختگی و رمانتیک اضافه شد (مانند نبردهای تک نفره حسین که دهها نفر را می‌کشد و مانند شیری از خود دفاع می‌کند و افسانه‌های دیگر). این اغراق‌ها و روایت‌های ساختگی توسط [[اسماعیل بن کثیر|ابن کثیر]] مورد نکوهش تندی قرار گرفت.<ref name="EoI"/>
[[سید ابن طاووس]] نیز در کتابش [[اللهوف علی قتلی الطفوف]] شرح حال وقایع عاشورا را بیان داشته است
 
== دوران کودکی ==
محمد حائری می‌نویسد سال تولد حسین را سال ۳، ۴ یا ۵ هجری، روز تولدش را اکثراً ۳ شعبان، آخر ربیع‌الاول، اوایل شعبان، ۵ شعبان و زمانش را غروب پنج شنبه ذکر کرده‌اند. فاصله زمانی تولد حسن و حسین را ۶ ماه و ۱۰ روز، ۱۰ ماه و ۲۲ روز یا یک سال و دو ماه نوشته‌اند.<ref name="hosein_islamica"/> اما مادلونگ معتقد است بنا به اکثر روایات، حسین در ۵ شعبان ۴ هجری/۱۰ ژانویه ۶۲۶ میلادی متولد شد. روایاتی هم وجود دارند که تاریخ تولدش را در جمادی‌الاول ۶ هجری/اوایل اکتبر ۶۲۷ میلادی ذکر می‌کنند.<ref name="Iranica"/>
=== واقعه کربلا ===
{{اصلی|نبرد کربلا}}
صبح روز دهم محرم، حسین لشکریانش را که ۳۰ اسب سوار و ۴۲ پیاده بودند را آماده کرد. سمت چپ سپاه را به [[حبیب بن مظاهر]]، سمت راست را به [[زهیر بن قین]] و قلب را به [[عباس پسر علی|عباس]] سپرد. وی همچنین دستور داد که دور تا دور خیمه‌ها، هیزم جمع آوری کنند و هیزمها را آتش بزنند. خود نیز به خیمه‌ای که قبلاً آماده کرده بود رفت و[[غسل خود را معطر به مشکشهادت]] نمود و نورهخود (داروی موبر)را به سر[[مُشک]]، و تن مالید و خود رامعطر شستکرد. سپس در حالی که سوار بر اسب بود و قرآنی به دست داشت، مناجاتی زیبا با خداوند نموده و با مردم کوفه نیز سخن نمود و گفت که خدا ولی اوست و دین را محافظت خواهد کرد. به مردم سخنان محمد که وی و حسن را سرور جوانان بهشت خوانده بود و جایگاه خانواده‌اش را یادآوری نموده و از آنان خواست تا فکر کنند که آیا کشتن وی، امری مشروع است؟ سپس مردم کوفه را به خاطر اینکه پیشتر از وی خواسته بودند تا پیششان بیاید، سرزنش نمود و درخواست کرد تا اجازه دهند وی به یکی از سرزمینهای اسلامی برود که در آنجا امنیتش تامین باشد. اما دوباره به وی گفته شد که اول از همه باید تسلیم یزید گردد. حسین در پاسخ گفت که هیچگاه خودش را همانند یک برده تسلیم نمی‌کند. حسین از اسب پیاده شد و دستور داد تا مهار اسب را ببندند به نشانهٔ اینکه هرگز از معرکه جنگ فرار نخواهد کرد.<ref name="EoI"/> [[حر بن یزید ریاحی|حر بن یزید بن ریاحی]] تحت تاثیر قرار گرفت و به سپاه حسین رفت و کوفیان را به خاطر خیانت به حسین سرزنش کرد که البته تاثیری بر روی آنان به وجود نیامد و سر انجام حر در میدان نبرد کشته شد. حسین به اتکای یارانش تا موقعی که تمامی یارانش کشته نشده بودند، وارد جنگ نشد و نمی‌جنگید.<ref name="Iranica"/>
 
[[زهیر بن قین]] از مردم کوفه خواست که به حرف حسین گوش داده و وی را نکشند. اما آنها با دشنام و تهدید پاسخ وی را دادند و شروع به تیراندازی نمودند. جنگ شروع شد. بال راست سپاه کوفه به فرماندهی [[عمرو بن حجاج]] حمله برد اما با مقاومت لشکر حسین مواجه شده و عقب نشست. عمرو دستور داد که لشکرش تن به نبردهای تن به تن درنداده و تنها از دور اقدام به تیر اندازی کنند. بال راست سپاه کوفه به رهبری [[شمر بن ذی الجوشن]] حمله و محاصره‌ای بی نتیجه انجام داد و فرمانده سواران سپاه، از ابن سعد خواست که پیاده‌نظام و کمانداران را به کمک وی بفرستد. [[شبث بن ربیع]] که قبلاً از حامیان علی بود، حال در لشکر کوفه و تحت امر پیاده‌نظام ابن زیاد بود. وقتی به وی فرمان حمله داده شد، آشکارا گفت که هیچ میلی به انجام این کار ندارد و سواره نظام و ۵۰۰ کماندار این کار را انجام دادند. سواران لشکر حسین که پاهای اسبانشان قطع شده بود مجبور به پیاده جنگیدن شدند. حسین و هاشمیان تنها از جلو می‌توانستند پیش روی داشته باشند و ابن سعد دستور داد که لشکریانش از همه جهات به سمت خیمه‌های حسین رفته تا آنها را خلع سلاح کنند. اما برخی از حامیان حسین که در خیمه‌ها خوابیده بودند با آنها سرسختانه جنگیده و مقاومت کردند. ابن سعد دستور داد که خیمه‌ها را آتش بزنند. قبلاً حسین دستور داده بود که دور تا دور خیمه‌ها آتش زده شود تا از ورود سپاهیان عمر بن سعد جلوگیری شود. شمر به سمت خیمه‌های زنان حسین پیش روی نمود و می‌خواست خیمه‌ها را بسوزاند که همراهانش وی را سرزنش نمودند که شرمگین شد و از این کار منصرف گردید.<ref name="EoI"/> در یک حمله، سپاهیان ابن زیاد، خیمه‌های حسین را آتش زدند که این آتش مانع از پیش روی سپاهیان ابن زیاد گردید.<ref name="Iranica"/>
۳۰۸

ویرایش