تفاوت میان نسخه‌های «فلسفه فضا و زمان»

 
==دیدگاه‌های دوران باستان و قرون وسطا==
 
 
کهن‌ترین اندیشه ثبت شده در [[فلسفه غربی] درباره‌ی [[زمان]]، گفتاری از [[پتاهوتپ]] (سده‌های ۲۶۵۰-۲۶۰۰ پیش از زایش) اندیشمند [[مصر باستان]] است. [[وداها]]، کهن‌ترین نوشته‌های [[فلسفه هندی]] و [[هندوئیسم|آیین هندو]] که پیشینه‌ی آن به پایان [[هزاره دوم (پیش از میلاد)|هزاره دوم (پیش از زایش)]] می‌رسد، شرحی از [[کیهان‌شناسی هندو]] می‌دهد که در آن [[کیهان]] چرخه‌های پیوسته‌ای از آفرینش، نابودی، و نوزایی را از سر می‌گذراند. چرخه‌هایی که هر کدام ۴،۳۲۰،۰۰۰ سال به درازا می‌کشد. [[فیلسوفان یونان باستان]]، کسانی چون [[پارمنیدس]] و [[هراکلیتوس]]، مطالبی درباره سرشت زمان نوشته‌اند.
 
[[اینکاها]] فضا و زمان را پنداره‌ای یگانه دانسته و آن را '''پاچا''' (در [[زبان کچوا]]: pacha و در [[زبان آیمارا]]: pacha) می‌نامیدند.
 
[[افلاتون]] در کتاب [[تیمائوس (افلاطون)|تیمائوس]] زمان را به عنوان مدت زمان حرکت تن‌های آسمانی و فضا را به عنوان جایی که چیزها به هستی در می‌آیند تعریف می‌کند. [[ارسطو]] در کتاب چهارم [[طبیعیات (ارسطو)|طبیعیات (فیزیک)]] زمان را به عنوان شمار دگرگونی‌ها نسبت به پیش و پس از دگرگونی و مکان یک جسم را به عنوان درونی‌ترین محدوده‌ی بدون حرکتی که آن جسم را در بر می‌گیرد تعریف می‌کند.
 
==واقع‌گرایی و ضدواقع‌گرایی==