باز کردن منو اصلی

تغییرات

۱٬۱۴۶ بایت اضافه‌شده ،  ۵ سال پیش
++
'''متوکل''' (نام کامل وی: ''أبو الفضل جعفر المتوکل علی الله بن المعتصم بن الرشید بن المهدی'') [[خلیفه عباسی]] بود که در سال‌های ۸۴۷ تا ۸۶۱ در [[سامرا]] فرمان راند. متوکل پس از درگذشت برادرش واثق با کمک غلامان ترک به خلافت نشست و به دست هم آنان به قتل رسید.
 
او نخستین خلیفه عباسی بود که مذهب [[شافعی]] اختیار کرد؛ او همچنین در [[فقه]] و [[سنت]] مطالعه کرده بود. در زمان او توفان سختی بر [[بغداد]] و [[بصره]] و [[کوفه]] و [[عراق]] وزید و چهارپایان و کشت و خواربارها از بین رفت و قحطی و [[خشکسالی]] پدید آمد. در این دوره، بیزانسی هابیزانسی‌ها نیز به قلمرو عباسی دست اندازی می‌کردند. آغاز خلافت متوکل، همزمان با قدرت یافتن ترکان در حکومت بود. خود متوکل به دست شماری از ترکان درباری به قتل رسید.
 
== سیاست مذهبی ==
برخلاف [[مامون|مامون]] که سیاست مذهبی میانه‌روی داشت، متوکل به اهل حدیث نزدیک شد و آنان قدرت یافتند و به برخی از آنان اجازه داد که روایات رؤیت خدا را نقل کنند. او حاکمان [[معتزله|معتزلی]] را برکنار کرد، [[خلق قرآن|محنة خَلق قرآن]] را پایان داد، و [[احمد بن حنبل]] را که سمبل مقاومت اهل حدیث بود گرامی داشت. به همین دلیل حنبلی‌ها او را «محیی السنه» (احیاکنندهٔ [[سنت]]) لقب دادند. او به [[علی بن ابی طالب]] بی‌احترامی می‌کرد..<ref>{{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=جعفریان|نام=رسول|کتاب=تاریخ تشیع در ایران از آغاز تا قرن دهم هجری (تهران)|ناشر=علم|صفحه =ص 294 |جلد=1|سال=1387|پیوند=http://www.noorlib.ir/View/fa/Book/BookView/Image/16679|زبان=فارسی|تاریخ بازبینی=2013-12-21}}</ref>
 
== رویدادهای برجسته دوران خلافت ==