باز کردن منو اصلی

تغییرات

۶۳ بایت اضافه‌شده ،  ۵ سال پیش
جز
رده:اصلاح نویسه‌های پنهان و حذف موارد زائد
در [[کیهان‌شناسی]] بودایی، ماره نماد بی‌مهارتی و "مرگ" زیست روحانی است. ماره اغواگر است و اندیشهٔ انسان‌ها را از روحانی بودن جدا می‌کند. وی این کار را از طریق فریبنده نشان دادن جهان خاکی و مثبت نمایاندن منفی‌ها انجام می‌دهد.
 
داستان‏هایداستان‌های بسیاری نقل شده‌است درباره ترفندهای مارَه در جهت ایجاد خلل در روح [[ریاضت|ریاضت‏جویریاضت‌جوی]] گئوتَمَه از لحظه ترک خانه و آغاز راه و یا هنگامی که، زیر درخت بیداری، بی‏حرکتبی‌حرکت و مصمّم و پایدار و ثابت نشسته بود و توجهی به رگبار سنگ و تیرِ مارَه و یارانش، که به محض نزدیک شدن به او به گُل بدل می‏شد،می‌شد، نداشت (این حمله با «لمس کردن زمین» از جانب گئوتَمَه پاسخ گفته شد یعنی بودای آینده، با لمس کردن زمین به انگشتش، آن را احضار کرده و برای برتری خویش به شهادت گرفت) و یا زمانی که بودا بر همه موانع دنیوی غلبه یافت و مارَه، برای جلوگیری از اشاعه دین وی، تلاش می‏کردمی‌کرد که وی را وا دارد که هر چه زودتر به نیروانه نایل شود.<ref name="زرشناس">زرشناس، زهره، واژه اهریمن در ادبیات سغدی بودایی (۱۰ صفحه - از ۴۲ تا ۵۱). در: نامه فرهنگستان» زمستان ۱۳۷۹ - شماره ۱۶.</ref>
 
واژه سانسکریت ماره در بن و ریشه خود با واژه‌های مردن و مرگ فارسی هم‌ریشه است.
 
== ویژگی‌ها ==
ماره فریبکار و مرگ‏آفرینمرگ‌آفرین خدایی است که، در افسانه و [[کیهان‏شناسیکیهان‌شناسی بودایی]]، سرور بومِ احساس‏احساس, آرزو و دشمن اصلی بودا و پیروان وی است. لقب اصلی ماره بدکار، اغواگر و دشمن، در ادبیات بودایی، «شیـطان» است. او را ناموچی به معنای «نبخشیدنی، رها و رستگارنشدنی» نیز نامیده‏اندنامیده‌اند. مَرکبِ وی فیلی است و او اسیرانش را در دام اندیشه‏هااندیشه‌ها و لذات مادی و این‏جهانیاین‌جهانی گرفتار و به تحمل رنج و مرگ‏هایمرگ‌های مکرّر دچار می‏سازدمی‌سازد.<ref name="زرشناس"/>
 
در کتاب‏هایکتاب‌های مقدس بودایی، مارَه خدای مرگ و نیز خدای زندگی یعنی خدای [[باززایی]] است. وی همان «ریژ و کام» (شهوت و خواست) است چرا که «آرزو و خواست» دلیل وجودی زایش و مرگ است و، از آن‏جاآن‌جا که بودا رهاننده آدمیان از تولد و مرگ دوباره است، ماره شیطان‏صفتشیطان‌صفت دشمن خصوصی بودا و آیین اوست و به وسوسه و اغوای بودا و پیروان وی می‏پردازدمی‌پردازد و همواره می‏کوشدمی‌کوشد تا سدّی بر سر راه بوداسف‌ها، بودا و یا پیروانش ایجاد کند.<ref name="زرشناس"/>
 
در بوداگرایی سنتی چهار ماره تعریف می‌شود<ref>Saddhatissa, H. (translator) (1998). The Sutta-Nipāta. London: RoutledgeCurzon Press. ISBN 0-7007-0181-8.</ref>:
*ماره به عنوان پسر خدا (دواپوتره ماره)
 
در فلسفه مدَرْسی، سه مارَه: و در متون پالی، سه، چهار و یا شش مارَه قابل تشخیص است. اما، در نظریه‏هاینظریه‌های متأخر بودایی، میلیون‏هامیلیون‌ها مارَه به رهبریِ سَرـ مارَه وجود دارد.
ماره صاحب سه دختر به نام‏هاینام‌های ترسنا «عطش و تشنگی حیات»، رتی «آرزو و خواست» و رگه «لذت و شادی» است.<ref name="زرشناس"/>
 
ماره، هرچند در بیشتر افسانه‏هاافسانه‌ها به صورت شخصیتی ملموس و عینی ظاهر می‏شود،می‌شود، در حقیقت، نمود تمایلات و شهوات و ترس‏هاترس‌ها و تردیدها و پندارهایی است که سدّ راه «بودا» شدن است. از این رو، خشم و بینش‏هایبینش‌های نادرست دام‏هایدام‌های اویند و قید و بند و آلودگی و فساد و ویرانی لشکریان او. فرزندانش تمنا و خواست، شهوات، سردرگمی، سرآسیمگی، لذت و غرورند. ماره خود، به اشکال گوناگون، با تاریکی، نادانی، بی‏خبری،بی‌خبری، ناپاکی، فساد و [[انحطاط]]، که پایه کام‌جویی است و، از این رو، زادمُرد (=تولد و مرگ مکرّر) را تسریع می‏کند،می‌کند، یکی دانسته شده‌است.<ref name="زرشناس"/>
 
ماره میراننده بازنمایِ نیروی شرّی معنوی است که [[شاکیه‌مونی]] بودا به خوبی از رویارویی و غلبه بر آن آگاه بود. ماره فریبکار، به دو صورت شهوت و مرگ، دشمن همزادِ همه کسانی است که می‏کوشندمی‌کوشند به وضع ساکن و بی‏مرگبی‌مرگ [[نیروانه]] نایل شوند. باید توجه داشت که چیرگی قطعی بر ماره، در هر سطح معنوی یا عامه‏پسند،عامه‌پسند، عنصر جدایی‌ناپذیر این اسطوره است.<ref name="زرشناس"/>
 
== منابع ==
{{دین-خرد}}
[[رده:بوداگرایی]]
[[رده:پیگیری ربات حذف کارکتر نادرست]]
۳٬۹۱۵٬۹۹۷

ویرایش