تفاوت میان نسخه‌های «منیر وکیلی»

جز
رده:اصلاح نویسه‌های پنهان و حذف موارد زائد
جز (رده:اصلاح نویسه‌های پنهان و حذف موارد زائد)
وی در [[تبریز]] متولد شد و موسیقی را در [[تهران]] نزد [[لیلی بارا]] (خواننده سابق اپرای وین و از مهاجران اروپای شرقی طی جنگ جهانی در ایران) فرا گرفت.
 
منیر در پائیز سال [[۱۳۲۸]] ([[اکتبر]] [[۱۹۴۹ (میلادی)|۱۹۴۹]]) به [[پاریس]] رفت تا درکنسرواتوار ملی موسیقی، به تحصیل موسیقی و آموختن آواز بخصوص ترانه‌های‌اپرا بپردازد . استاد آواز او [[مادام لاپرت]] <ref>Lapeyrette</ref> بود. وی صدای منیر را [[سوپرانو]] تشخیص داد و از او خواست که خواندن به صدای [[متسوسوپرانو]] که در ایران آموخته بود را کنار گذارد و تلاش کند تکنیک و رپرتوار سوپرانو را بیاموزد. منیر توصیه او را پذیرفت و خواندن به‏به روش ‏سوپرانوسوپرانو را فرا گرفت.
 
در مدت چهار سالی که منیر در پاریس بود، در فرصت‌های مختلف، چه درگردهمائی‌های ایرانیان و چه در برنامه‌های کنسرواتوار و نیز طی امکانات دیگر در فرانسه و درسایر کشورهای اروپائی، در برنامه‌های هنری شرکت می‌کرد و هنر آواز خود را عرضه می‌داشت و مورد تشویق و تحسین بسیار قرار می‌گرفت . از جمله در ماه [[اوت]] [[۱۹۵۱ (میلادی)|۱۹۵۱]] در یک مسابقه آوازهای فولکلور در برلن جایزه اول را دریافت کرد.
 
منیر در سال [[۱۳۳۲]] پس از دریافت دیپلم آواز از [[کنسرواتوار ملی پاریس]] به [[ایران]] بازگشت و فعالیتهای هنری گسترده ایرا آغاز نمود. در سال [[۱۳۳۹]] منیر به [[آمریکا]] عازم شد و در [[کنسرواتوار نیوانگلند بوستون]] به تکمیل دانش موسیقی و فراگیری آوازهای [[اپرا]] و نقش‌های‌اپرائی پرداخت. در این کنسرواتوار استاد او [[بوریس گلداوفسکی]] <ref> [http://en.wikipedia.org/wiki/Boris_Goldovsky Boris Goldovsky]</ref> بود که ازاساتید به‌نام و بسیار مشهور روس الاصل آن زمان بود و بسیاری از خوانندگان مشهور [[اپرای ‏متروپولتینمتروپولتین]] نیویورک زیردست او تعلیم دیده بودند.
 
در مدتی که منیر وکیلی در بستون بود دربسیاری از صحنه‌های اپرا که در نیوانگلند کنسرواتوری به نمایش گذاشته می‌شد به‌روی صحنه‌می‌آمد و بسیار مورد تحسین قرار می‌گرفت. بخصوص در دو اپرای «[[نی سحرآمیز]]» [[موتسارت]] واپرای تک صحنه‌ای [[هانری پورسل]] <ref>[http://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Purcell Henry Purcell]</ref> بنام دیدو و آئناس <ref>Dido and Aeneas</ref>. نقش اول رابازی کرد.
[[پرونده:MonirVakili.jpg|بندانگشتی|چپ|160px|جلد مجله تهران مصور سال [[۱۳۴۴]]]]
 
وی در سال [[۱۳۴۰]] به ایران بازگشت. منیر مصمم بود که آرزوی دیرین‌خود را عملی سازد و این رؤیا را که روزی در ایران یک اپرای واقعی داشته باشیم و یک اپرای ‏کاملکامل را بتوانیم روی صحنه بیاوریم تحقق بخشید. او اولین صحنه‌های اپرائی در سالهای [[۱۳۴۱]] به بعد ابتدا درتلویزیون صحنه‌هائی از مادام باتر فلای [[پوچینی]] و تراویا تای [[جوزپه وردی]]، سپس در سالن وزارت‏وزارت فرهنگ و هنر اپرای ارفه و اوریدیس [[کریستف ویلیبالد گلوک]]<ref>Gluck</ref> و بعداً در سالن سعدی اپرای تک صحنه‌ای جمیله اثر [[ژرژ بیزه]] را بروی صحنه آورد . البته در تلویزیون فقط صحنه‌هایی از اپرا نمایش داده می‌شد ولی این نمایشها مورد توجه بسیار بینندگان قرارمی‌گرفت.
 
با گشایش [[تالار وحدت|تالار رودکی]] در سال [[۱۳۴۶]] فعالیتهای وی نیز همانند همتایانش در قالب گروه اپرای تهران شکل حرفه‌ای‌تر به خود گرفت. وی در اپراهای متعدد ایفای نقش کرد از جمله: اُرفه و اُریدیس (با همکاری [[حسین سرشار]])، [[مادام باترفلای]]، لابوهم، لاتراویاتا و [[توراندخت]].
[[رده:خوانندگان موسیقی کلاسیک اهل ایران]]
[[رده:هنرمندان اهل تبریز]]
[[رده:پیگیری ربات حذف کارکتر نادرست]]
۴٬۴۱۱٬۲۶۸

ویرایش