تفاوت میان نسخه‌های «زسو-۲۳-۴»

۱٬۴۲۸ بایت اضافه‌شده ،  ۷ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
جز (ویرایش به وسیلهٔ ابزار خودکار ابرابزار)
 
=== شوروی ===
 
نظریه جنگی شوروی‌ها در مورد تامین پدافند هوایی از سال ۱۹۶۵ اینگونه بود که هر هنگ تانک یا تفنگداران موتوریزه بایستی یک گردان توپخانه ضد هوایی در اختیار داشته باشند که هر یک از آن‌ها به دو [[جوخه]] متشکل از چهار خودرو ضد هوایی مسلح باشد. ابتدا یکی از این جوخه‌ها شامل توپ‌های [[زسو-۵۷-۲]] و دیگری شامل شیلکا می‌شد، اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ زسو-۵۷ ها به طور کامل کنار نهاده شدند و از این زمان یکی از این دو جوخه به شیلکا و دیگری به سیستم موشکی [[سام-۹ گاسکین]] مجهز می‌شد. از اوایل دهه ۱۹۸۰ این گردان‌های ضد هوایی از سه آتشبار تشکیل می‌شدند؛ یکی از آن‌ها با شیلکا یا تونگوسکا، دومی با سیستم‌های موشکی [[سام-۱۳ گوفر]] (استرلا-۱۰) مسلح شده و آتشبار سومی شامل [[نفربر زره‌پوش|نفربرها]] یا [[خودرو جنگی پیاده‌نظام|خودروهای جنگی پیاده‌نظام]]ی که موشک‌های قابل حمل توسط نفر [[۹کا۳۸ ایگلا]] را همراه خود داشتند.
 
شیلکا از موفق‌ترین جنگ‌افزارها در کلاس خود بود که قابلیت‌های بسیار بالاتری در مقایسه با سیستم‌های مشابه خود داشت. ابتدا قرار بود این سیستم در کنار سیستم خودکششی ۵۷ م‌م زسو-۵۷-۲ در ارتش شوروی فعالیت کند اما نیروهای شوروی بسیار از شیلکا راضی‌تر بودند و به همین جهت زسو-۵۷-۲ خیلی زود در دهه ۱۹۶۰ از ارتش این کشور کنار گذاشته شد.