تفاوت میان نسخه‌های «فایل دستگاهی»

جز
بدون خلاصه ویرایش
جز
در [[سیستم‌عامل|سیستم‌عامل‌های]] [[شبه یونیکس]]، '''فایل دستگاه''' یا '''فایل دستگاهی''' {{انگلیسی|Device File}}،در [[سیستم‌عامل|سیستم‌عامل‌های]] [[شبه یونیکس]]، [[رابط (علوم رایانه)|رابطی]] برای یک [[گرداننده دستگاه]] است که در [[سیستم فایل]] همانند یک فایل عادی به نظر می‌رسد. فایل‌های مخصوصی هم در سیستم‌عامل‌های [[مایکروسافت داس]] و [[مایکروسافت ویندوز]] قرار دارند. این فایل‌ها به یک نرم‌افزار اجازه می‌دهند تا بتواند با یک گرداننده دستگاه با استفاده از [[فراخوان سیستمی|فراخوان‌های سیستمی]] استاندارد [[ورودی/خروجی]] ارتباط برقرار کند. این کار باعث می‌شود کارها به شکل ساده‌تری صورت پذیرد و مکانیزم‌های ورود و خروج اطلاعات در برنامه‌های فضای کاربری یکنواخت باشد.
 
فایل‌های دستگاهی عموما رابط‌های ساده‌ای را برای دستگاه‌های جانبی از جمله [[چاپگر]] و درگاه‌های سریال فراهم می‌کنند. اما از این فایل‌ها می‌توان برای دسترسی داشتن به منابع خاصی بر روی آن دستگاه‌ها، مثل [[پارتیشن|پارتیشن‌های دیسک سخت]] نیز استفاده کرد. فایل‌های دستگاهی می‌توانند برای دسترسی داشتن به [[منبع (علوم رایانه)|منابع سیستمی]] خاصی که ارتباطی با هیچ‌یک از دستگاه‌های واقعی نظیر [[سینک داده|سینک‌های داده]] و [[مولد اعداد تصادفی|مولدهای اعداد تصادفی]] ندارند هم مورد استفاده قرار گیرند. سیستم‌عامل داس این ویژگی را از [[یونیکس]] قرض گرفته است. از آنجایی که نسخه‌های اولیه داس از سلسله مراتب دایرکتوری پشتیبانی نمی‌کردند، برای تشخیص دادن دستگاه‌ها از فایل‌های عادی، آنها را با [[کلمه کلیدی|کلمات رزرو شده]] مشخص می‌کردند. این حرف به این معنیست که تعدادی اسم فایلی از قبل برای دستگاه‌ها رزرو شده بودند و نباید از آنها برای نامگذاری فایل‌ها و دایرکتوری‌های جدید استفاده می‌شد. این اسامی رزروشده خود به گونه‌ای انتخاب می‌شدند تا با اداره کردن «فایل‌های خاص» توسط دستور PIP در CP/M سازگار باشند. دو نوع فایل مخصوص در ام‌اس داس وجود داشت. اولی ''دستگاه‌های بلوکی'' (برای درایوهای دیسک استفاده می‌شدند) و دومی ''دستگاه‌های کاراکتری'' (عموما برای دیگر دستگاه‌ها از جمله دستگاه‌های COM و PRN) نام داشتند. PIPE و MAILSLOT و MUP دیگر دستگاه‌های استاندارد ویندوز هستند.
۱۹٬۳۹۶

ویرایش