تفاوت میان نسخه‌های «مقاومت (روانکاوی)»

(افزودن {{جعبه اطلاعات-نیاز}}، {{رده-نیاز}}، {{میان‌ویکی-نیاز}} و {{[[الگو:ویکی‌...)
 
=== """تجلی مقاومت""" ===
[[مقاومت]] از تلاش برای مواجهه با [[اضطراب]] ناشی میشودواضطراب از پاسخ به تلاش برای هشیار کردن عناصر ناهشیار،[[ناهشیار]]، هنگامی که بیمار می‌کوشد در درمان، اضطراب حاصل از تهدید حضور احساسات، آرزوها، افکار و تجارب ناهشیار را در آگاهی دفع کند، مقاومت متجلی می‌شود.
در هر مقاومت نشانه‌ای از آنچه مقاومت صورت می‌گیرد وجود دارد.
 
مانوس به خود: مراجع آنها را آشنا، منطقی و با هدف احساس می‌کند و متوجه جنبه مقاومتی آنها نمی‌شود. تشخیص این نوع مقاومتها برای مراجع و درمانگر مشکل است و نمی‌توانند در زمینة این گونه مقاومتها با یکدیگر همکاری ثمر بخش داشته باشند. این نوع مقاومتها معمولاً نمونه‌هایی از عادت‌های رفتاری جا افتاده و خصوصیات منشی مراجع هستند که گاهی ارزش اجتماعی فوق العاده‌ای دارند. واکنش سازی، بروز مستمر احساسات، مقاومتهای منشی، نگرشهای ضدفوبیک و دفاعها از جلمه این مقاومتها هستند.
نامأنوس، با «خود»: برای مراجع بیگانه هستند. در نتیجه، تشخیص و پیگیری و درمان این نوع مقاومت‌ها آسانتر است و مراجع، در تجزیه و تحلیل آنها، با میل و رغبت با درمانگر همکاری خواهد کرد.
نکته: مهمترین مشکل جریان درمان [[روانکاوی]] حل و فصل مقاومت‌ها است.
 
برای شناخت مسائل در درمان به تداعی‌های مراجع نیازمندیم. یعنی جهت شناسایی و درک مقاومت از مراجع می‌خواهیم که به تداعی آزاد بپردازد. هنگامی که بیمار به تداعی روی نمی‌آورد و بر توضیح‌های خود از وقایع زندگی به عنوان واقعیت‌ها و نه تخیلات، تاکید می‌ورزد و می‌کوشد فرایند روانی را همانند مسائل هندسی به گونه‌ای منطقی حل و فصل کند، انگاه مقاومت متجلی می‌شود.
دوانلو، حبیب.(۱۳۹۱). قفل گشایی ناخودآگاه (ترجمه عنایت خلیقی سیگارودی). تهران:انتشارات ارجمند
 
[[رده:روانشناسی]]
<!--- رده‌بندی --->
[[رده:مقاله‌های ایجاد شده توسط ایجادگر]]
۸

ویرایش