تفاوت میان نسخه‌های «پروتئینوری»

۳۰۰ بایت اضافه‌شده ،  ۷ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
۱) پروتئینوری گذرا: به صورت موقتی و گذرا بوده و به نظر می‌رسد عامل آن (تب، ورزشهای سنگین، استرس روحی و مواجه بودن با سرمای شدید بوده و در این حالت میزان پروتئین دفعی نسبتاً کم بوده و معمولاً سریع بهبود می‌یابد.
 
۲) پروتئینوری دائم: به صورت دائمی بوده و می‌توانند تظاهری از بیماریهای کلیوی یا یک بیماری سیستمیک باشد و. بسیاری از بیماریهای دیگر نیزبیماریها می‌توانند باعث گلومرونفریت (التهاب گلومرول) شده و در نهایت به پروتئینوری تبدیل گردد که می‌توان به دیابت،[[دیابت]]، [[پرفشاری خون]]، وسندرم فرمهایبرگر دیگر، بیماری[[اکلامپسی]] کلیه، اشاره[[پره‌اکلامپسی]] کرد.، تحقیقات[[سارکوئیدوز]] نشان، داده[[نشانگان کهآلپورت]] و [[سندرم فانکونی]] اشاره کرد. درجهشدت و نوع پروتئینوری می‌تواند وسعت آسیب به کلیه را مشخص نماید و همچنین پروتئینوری همراه با بیماری قلبی و عروقی نیز دیده شده است. بیماران دیابتی پرفشاری خون با سابقه خانوادگی در معرض خطر پروتئینوری می‌باشند و اولین علامت آن وجود مقادیر کم آلبومین (پروتئین) در ادرار است. از گروههای پرخطر دیگر می‌توان به افراد چاق و پیر اشاره کرد.
 
در برخی از افراد بدون وجود بیماری خاصی سرپا ایستادن طولانی باعث پروتئینوری میشود که آن را پروتئینوری ارتواستاتیک مینامند.
== علائم پروتئینوری ==
وجود مقدار زیاد پروتئین دفعی در ادرار ممکن است باعث کف‌آلود شدن ادرار شود و به علت خروج آب از عروق و احتباس آن در بافتها موجب تورم دستها، پاها و شکم می‌شود و در مواردی ممکن است فرد بدون علامت پروتئینوری باشد.