تفاوت میان نسخه‌های «سازمان پیمان مرکزی»

حذف محتوای بدون منبع
(حذف محتوای بدون منبع)
در فوریهٔ ۱۹۵۵ عراق و ترکیه این پیمان را بستند و اعلام کردند که کشورهای عضو «جامعهٔ عرب» و «دیگر کشورهای علاقه‌مند به صلح و امنیت خاورمیانه»- که آن دو دولت آنها را به رسمیت شناخته باشند- می‌توانند به این پیمان بپیوندند. در ۱۹۵۵ ایران و بریتانیا و پاکستان به این پیمان پیوستند. انگلستان و امریکا پیمان بغداد را در «حلقهٔ مالی» دفاع از خاورمیانه در برابر شوروی می‌دانستند. در مقابل و شوروی آن را ابزاری در دست تجاوزگرانی می‌دانست که «علاقه‌ای به صلح و امنیت بین‌المللی ندارند». در مه و ژوئن ۱۹۵۷ نمایندگان امریکا به عضویت کمیته‌های اقتصادی و نظامی پیمان درآمدند، اما ایالات متحد خود به پیمان نپیوست. عراق پس از انقلاب ژوئیهٔ ۱۹۵۸، د مارس ۱۹۵۹ از پیمان خارج شد و این پیمان در اوت ۱۹۵۹ «سازمان پیمان مرکزی» (سنتو) نامیده شد و مرکز آن را از بغداد به آنکارا بردند.<ref name="a">دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم ۱۳۸۷- ص۸۹</ref>
 
در آن سال‌ها بیش از آنکه آمریکا از نفوذ [[شوروی]] در [[خاورمیانه]] نگران باشد،بود و [[جمال عبدالناصر]] زبان مشترک اعراب، انگلستان را به وحشت انداخته بود. برای پیشگیری ازو نفوذ و گسترش نهضت مصر،مصر ایراننیز می‌بایستانگلستان دررا رأس پیمان نظامی بغدادنگران باشدمی‌کرد.
 
پیمان بغداد متعاقب کودتای [[عبدالکریم قاسم]] در عراق ـ ۲۳ تیر ۱۳۳۷ ـ ضربه اساسی دید. قاسم که یک نظامی چپگرا بود به این پیمان روی خوش نشان نداد، در نتیجه مرکزیت پیمان به آنکارا انتقال یافت و بعدها با خروج بغداد از آن به [[پیمان سنتو]] شهرت یافت.