شعر: تفاوت میان نسخه‌ها

۳۴۳ بایت اضافه‌شده ،  ۷ سال پیش
شاعران و منتقدان، تعریف‌های گوناگون و بی‌شماری از «شعر» ارایه داده‌اند. در تعریف‌های سنتی دربارهٔ [[شعر کهن فارسی]]، ویژگی اصلی شعر را موزون و آهنگین بودنِ آن دانسته‌اند. در تعریف‌هایی دیگر، با دانش، فهم، درک، ادراک و وقوف یکی انگاشته شده‌است.<ref>{{یادکرد وب|نویسنده=|نشانی=http://www.vajehyab.com/moein/شعر |عنوان=فرهنگ معین || پیوند بایگانی = http://www.webcitation.org/6CydNcIF0 | تاریخ بایگانی = ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲}}</ref><ref>{{یادکرد وب|نویسنده=|نشانی=http://www.loghatnaameh.org/dehkhodaworddetail-37383564eaf84472bff0d12cb02dd383-fa.html |عنوان=لغت‌نامه دهخدا|ناشر=|تاریخ=| پیوند بایگانی = http://www.webcitation.org/6CydO1GTP | تاریخ بایگانی = ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲}}</ref>
[[دهخدا]] در فرهنگ لغت خود به تعاریف علمای عرب نیز اشاره کرده و می‌نویسد: «نزد علمای عرب کلامی را شعر گویند که گویندهٔ آن پیش از ادای سخن قصد کرده باشد که کلام خویش را موزون و مقفی ادا کند و چنین گوینده‌ای را شاعر نامند ولی کسی که قصد کند سخنی ادا کند و بدون اراده سخن او موزون و مقفی ادا شود او را شاعر نتوان گفت».<ref>{{یادکرد وب|نویسنده = |نشانی =|عنوان = همان | ناشر = | تاریخ=}}</ref>
 
 
در [[هزاره دوم پیش از میلاد]]؛ ریگ‌ودا که از قدیمی‌ترین اشعار و سرودهای مذهبی هندی به زبان [[سانسکریت ودایی]] است، سروده شد.<ref>[http://www.iranicaonline.org/pages/chronology-1 CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1] ''iranicaonline.org''</ref>
 
== تاریخچه سرایش شعر ==
قدیمی‌ترین سروده‌های به‌جامانده به [[ودا|وداهای]] هندوان باستان بازمی‌گردد. از تاریخ سرایش وداها اطلاع دقیقی دردست نیست و تاریخ قدیمی‌ترین سرودهٔ [[ریگ‌ودا]] را از هزار تا پنج هزار سال پیش از میلاد مسیح پنداشته‌اند.<ref>{{یادکرد وب|نویسنده=جلالی نائینی، سید محمدرضا |نشانی=http://noorportal.net/90/152/32939/55961.aspx |عنوان=قدیم‌ترین کتاب مقدس قوم آریایی ادبیات مقدس هندو |ناشر=نشریه فکر و نظر شماره 6 و 7 |تاریخ=| پیوند بایگانی = http://www.webcitation.org/6CydOlnpD | تاریخ بایگانی = ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲}}</ref> همان‌گونه که اشاره شد [[گاتاها|گاتاهای]] [[زرتشت]] نیز از سروده‌های کهن هستند. دیگر سرودهٔ قدیمی، گیلگمش نام دارد. [[حماسه گیلگمش]] نخستین منظومهٔ حماسی جهان است.<ref>{{یادکرد وب|نویسنده=|نشانی=http://www.ibna.ir/vdcjaxe8.uqei8zsffu.txt |عنوان=انتشار برداشتی تازه از گیلگمش |ناشر=خبرگزاری کتاب ایران |تاریخ=1387| پیوند بایگانی = http://www.webcitation.org/6CydPivfE | تاریخ بایگانی = ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲}}</ref> آن‌جا که تاریخ تمام می‌شود [[اسطوره]] آغاز می‌شود؛ حماسه‌های بزرگ مبتنی بر [[اسطوره|اسطورهاند]] و اسطوره‌های بزرگ بر پایهٔ شرایط تاریخی بنا می‌شوند. جهان چندین حماسهٔ بزرگ را به‌خود دیده‌است: