باز کردن منو اصلی

تغییرات

بدون خلاصه ویرایش
{{دستگاه‌های موسیقی ایرانی}}
 
نوا دومین مقام از دوازده مقام اصلی موسیقی قدیم ایران بوده است.<ref name=autogenerated1>تجزیه و تحلیل و شرح ردیف موسیقی ایران، نوشته: فرهاد فخرالدینی، انتشارات معین</ref>
این دستگاه در گذشته جزئی از [[دستگاه شور]] بوده است. دستگاه نوا را آوازی در حد اعتدال که آهنگی ملایم و متوسط، نه زیاد شاد و نه زیاد حزن‌انگیز دارد، می‌شناسند. نوا یک از دستگاه‌هایی است که به ندرت توسط اساتید اجرا می‌شود و آوازخوانان جوان بیشتر به سمت شور و متعلقات آن (به علت سادگی و روان‌تر بودن) تمایل دارند. بسیاری از اساتیدی هم که این دستگاه را اجرا کرده‌اند، آن اثر تبدیل به یکی از ماندگارترین آثار آنان شده است. مانند چهره به چهره [[محمدرضا لطفی]]، نی‌نوا [[حسین علیزاده]]، [[نوا (آلبوم موسیقی)|نوا و مرکب خوانی]] [[پرویز مشکاتیان]] و دود عود [[پرویز مشکاتیان]]. هر چند که بعضی از اساتید مثل [[علینقی وزیری]] و [[روح‌الله خالقی]]، نوا را مشتق از شور شناخته‌اند، اما این دستگاه دارای تفاوت در نت شاهد و ایست و همچنین شخصیت مستقل آوازی با شور و مشتقات آن می‌باشد.
 
این دستگاه در گذشته جزئی از [[دستگاه شور]] بوده است. دستگاه نوا را آوازی در حد اعتدال که آهنگی ملایم و متوسط، نه زیاد شاد و نه زیاد حزن‌انگیز دارد، می‌شناسند. نوا یک از دستگاه‌هایی است که به ندرت توسط اساتید اجرا می‌شود و آوازخوانان جوان بیشتر به سمت شور و متعلقات آن (به علت سادگی و روان‌تر بودن) تمایل دارند. بسیاری از اساتیدی هم که این دستگاه را اجرا کرده‌اند، آن اثر تبدیل به یکی از ماندگارترین آثار آنان شده است. مانند چهره به چهره [[محمدرضا لطفی]]، نی‌نوا [[حسین علیزاده]]، [[نوا (آلبوم موسیقی)|نوا و مرکب خوانی]] [[پرویز مشکاتیان]] و دود عود [[پرویز مشکاتیان]]. هر چند که بعضی از اساتید مثل [[علینقی وزیری]] و [[روح‌الله خالقی]]، نوا را مشتق از شور شناخته‌اند، اما این دستگاه دارای تفاوت در نت شاهد و ایست و همچنین شخصیت مستقل آوازی با شور و مشتقات آن می‌باشد.<ref name=pirniakan>{{یادکرد|کتاب=موسیقی دستگاهی ایران؛ ردیف میرزا حسینقلی (به روایت [[علی‌اکبر شهنازی]])|نویسنده =داریوش پیرنیاکان|ناشر =مؤسسهٔ فرهنگی‌هنری ماهور|چاپ=اوّل|شهر=تهران|سال=۱۳۸۰|شابک=ISBN 964-6409-47-4}}</ref>
 
طبق نظر عرفانی [[مجید کیانی]] در باره ی موسیقی ایرانی ، " نوا " سرانجام نیایش زندگی و انسان است. سرانجام آهنگ روشنایی روز که به تاریکی و نیستی می رسد، فقر وفنا است، نوید شبی تازه را می دهد که سرانجام تولدی است تازه و آن تکرار مدار که همان ابتدای آن " شور" است. (مقام فنا در وادی های هفت گانه ی عشق)
 
== گام نوا ==
فواصل درجات نوا بر [[گام مینور|گام مینور تئوریک]] منطبق است. در شکل زیر گام نوا از تونیک نت «سل» نشان داده شده است:
 
 
 
امروزه مقام نوار را مثل متعلقات [[دستگاه شور|شور]] اجرا می‌کنند و این تحریف به مرور در [[موسیقی ایران]] انجام گرفته و احتمالا در [[قاجار|دورۀ قاجار]] این شکل تثبیت یافته است.
 
با نمادگذاری عددی فواصل بر اساس ربع پرده در گام دستگاه نوا، همسان با دستگاه شور، چنین هستند:
4,2,4,4,3,3,4
 
هنوز هم نوازندگان [[دوتار]] و [[تنبور|تنبور خراسان]] و کرمانشاه دستگاه نوا را به خلاف نوازندگان امروزی به شکل اصلی و قدیمی‌اش اجرا می‌کنند.
 
 
 
== گوشه‌ها ==
* تخت طاقدیس
 
== گام شناسی ==
 
با نمادگذاری عددی فواصل بر اساس ربع پرده در گام دستگاه نوا، همسان با دستگاه شور، چنین هستند:
4,2,4,4,3,3,4
 
== منابع ==
۱۰۴

ویرایش