استرپتوکوک پیوژنز: تفاوت میان نسخه‌ها

برچسب: نیازمند بازبینی
پروتئین M موجب مهار اپسونیزاسیون توسط سیستم کمپلمان میزبان می‌شود. همچنین می‌تواند با اتصال به فیبرینوژن، اپسونیزاسیون را مهار کند. با این وجود، این پروتئین نقطه ضعف باکتری است زیرا آنتی بادی‌های تولید شده علیه آن، موجب به دام افتادن باکتری توسط فاگوسیت‌ها (گلبول‌های سفید) خواهد شد. هر سویه، پروتئین M ویژه خود را تولید می‌کند. از پروتئین M برای سروتیپ بندی سویه‌های استرپتوکوک پیوژنز نیز استفاده می‌شود.
* '''پروتئین T:'''
پروتئین T (مقاوم به تریپسین)، و حساس به تریپسین پروتئین ثانویه ویژه تیپ است که شاخص اپیدمیولوژیکی مفیدی برای سویه‌هایی است که پروتئین M را بیان نمی‌کنند. عملکرد دقیق پروتئین اخیر هنوز ناشناخته باقی‌مانده‌است.
* '''استرپتولیزین O:'''
نوعی اگزوتوکسین است که در همولیز [[گلبول‌های قرمز]] (بتا همولیز) نقش دارد. [[آنتی بادی]] تولید شده علیه استرپتولیزین O را می‌توان در بدن شناسایی کرد. استرپتولیزین O یا به اختصار ASO بیانگر عفونت اخیر با استرپتوکوک پیوژنز است. تیتر بالای 1/160 بیانگر عفونت حاد است.
* '''استرپتولیزین S:'''
نوعی اگزوتوکسین است که دارای فعالیت کاردیوتوکسیک (اثر بر قلب) می‌باشد. استرپتولیزین S، ایمنی زا نیست و در برابر اکسیژن پایدار است (بر خلاف استرپتولیزین O). این توکسین، بسیاری از رده‌های سلولی مثل نوتروفیل‌ها، پلاکت‌ها و اندام‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
SpeA و SpeC، سوپرآنتی ژن‌هایی هستند که توسط این باکتری تولید می‌شوند. آن‌ها، مسئول ایجاد راش در تب مخملک و بسیاری از علائم سندرم شوک توکسیک استرپتوکوکی می‌باشند.
* '''استرپتوکیناز:'''
آنزیمی است که پلاسمینوژن را فعال کرده و به پلاسمین تبدیل می‌کند. استرپتوکیناز در هضم فیبرین و سایر پروتئین‌ها نقش دارد و در درمان بیماری های میوکاردی قلب استفاده میشود.
* '''هیالورونیداز:'''
از مهمترین فاکتورهای گسترش باکتری در بدن است. هیالورونیداز، [[اسید هیالورونیک]] (مهمترین بخش بافت همبند) را تجزیه می‌کند.
۶۳

ویرایش