تفاوت میان نسخه‌های «کانون نویسندگان ایران»

بدون خلاصه ویرایش
(خنثی‌سازی ویرایش 13392144 توسط Mhdanaee (بحث))
 
== شکل‌گیری ==
روز اول اردیبهشت سال ۱۳۴۷ در جلسهٔ شلوغی در خانهٔ ''[[جلال آل‌احمد]]''، ''[[محمود اعتمادزاده|به‌آذین]]'' متنی را که نوشته بود قرائت کرد و پس از بررسی حاضران، با اصلاحات لازم، زیر عنوان «دربارهٔ یک ضرورت» به تصویب رسید. حاضران پای [[مرامنامه]] و اساسنامه را صحه گذاشتند و «کانون نویسندگان ایران» از آن لحظه به بعد، رسماً فعالیت خود را آغاز کرد.<ref>[[ دوبرادر]]، خاطرات محمد حسین دانایی، انتشارات مؤسسه اطلاعات، چاپ دوم، 1393، تهران</ref> بنابر پیش‌بینی اساسنامه، ۴۹ تن از امضاکنندگان بیانیهٔ اول اسفند ۱۳۴۶ -که در جلسه حضور داشتند- هیئت مؤسس نامیده شدند و از میان آن‌ها کمیسیونی مأمور شد که مقدمات انتخابات هیئت دبیران کانون را، مطابق اساسنامه فراهم آورد. یکی دو هفته بعد، در خانهٔ ''[[جعفر کوش‌آبادی]]'' انتخاب هیأت دبیران انجام شد.<ref>{{پک|جواهری گیلانی|۱۳۷۷|ک=تاریخ تحلیلی شعر نو|ج=۳|ص=۴۹۲}}</ref>
 
اعضای نخستین هیأت دبیران عبارت بودند از: ''[[سیمین دانشور]]'' (که عملاً آرای ''[[جلال آل‌احمد]]''، به دلیل نپذیرفتن وی از نامزدی برای هیئت دبیران به او تعلق گرفته بود)، ''[[محمود اعتمادزاده]]'' (به‌آذین)، ''[[نادر نادرپور]]''، ''[[سیاوش کسرایی]]''، ''[[داریوش آشوری]]'' و [[اسماعیل خویی]](اعضای اصلی)، ''[[غلامحسین ساعدی]]'' و ''[[بهرام بیضایی]]'' (اعضای علی‌البدل). رئیس کانون، ''[[سیمین دانشور]]''؛ سخنگو، ''[[نادر نادرپور]]''؛ بازرسان مالی، ''[[نادر ابراهیمی]]'' و ''[[فریدون معزی‌مقدم]]''؛ صندوقدار، ''[[فریدون تنکابنی]]''؛ منشی کانون، ''[[اسماعیل نوری‌علاء]]'' بود.<ref>{{پک|جواهری گیلانی|۱۳۷۷|ک=تاریخ تحلیلی شعر نو|ج=۳|ص=۴۹۲}}</ref>
۱۵۹

ویرایش