تفاوت میان نسخه‌های «بادیان رومی»

جز
ویرایش Saharsaharmir (بحث) به آخرین تغییری که Rezabot انجام داده بود واگردانده شد
جز (ویرایش Saharsaharmir (بحث) به آخرین تغییری که Rezabot انجام داده بود واگردانده شد)
انیسون در نقاط مختلف جنوب ایران کشت می‌شود و از اقلام صادراتی ایران است.
 
 
==بادیان رومی==
 
اگر بادیان را به معنی رازیانه بپذیریم، اصطلاح فارسی «بادیان رومی» که در برخی از مآخذ متأخّر [۵] [۶] برای انیسون ذکر کرده‌اند، با توجه به دو اصطلاح قدیم عربی مترادف با انیسون، توجیه پذیر است، یعنی دو اصطلاح «الرازیانج الشامی» (لفظاً، «رازیانه شامی»)؛ [۷] و «الرازیانج الرّومی» (لفظاً، «رازیانه رومی»)؛ [۸] (بزر الرازیانج الرومی یا انیسون (لفظاً، تخم رازیانه رومی). [۹] [۱۰]
بادیان و انیسون هر دو از خانواده چتریان‌اند و تخم آن‌ها از حیث شکل و بو و خواص، بسیار شبیه به هم و لذا قابل اشتباه با یکدیگر است. (رجوع کنید به واژة فرانسوی badiane و انگلیسی badian هر دو مأخوذ از بادیانِ فارسی ، که به هر دو معنی به کار رفته اند؛ و انطاکی ، در تذکرة أولی الا لباب، انیسون را مترادف الرازیانج الرومی، و رازیانج را معادل انیسون دانسته است. [۱۱] [۱۲]
 
← بادیان خَتایی
درختچه‌ای از خانواده ماگنولیاییان و بومی چین و حوالی آن است.
قبل از قرن دهم پیش از میلاد در چین شناخته شده بوده، ولی بسی دیر‌تر به برخی از سرزمینهای دیگر (از جمله در قرن دوازدهم/ هجدهم به اروپا) راه یافته است.
ازینرو، در مآخذ قدیم داروشناسی و پزشکی غربی (یونانی، رومی) و اسلامی ذکری از آن نرفته است.
در مآخذ جدید عربی، مثلاً الموسوعة فی علوم الطبیعة، [۱۳] نام «انیسون یا بَدْیانِ نجمی» را به تقلید از نام فرانسوی آن، toil anis، برای آن جعل کرده اند.
نامگذاری نسبتاً جدید فارسی، «بادیان ختایی»، نظر به مشابهت بوی دانه های این گیاه با بوی تند دانه های بادیان (= رازیانه) و نظر به منبع اصلی آن، ختا/ خطا (= چین شمالی، در مآخذ اسلامی) بوده است.
به قول صاحبِ مخزن الادویة، [۱۴] «بادیان خطایی از ادویه جدیده است و آن را از جبال نیپال و چین و زیرباداتِ هند آورند و مقوّی معده، دافع ریاح و درد احشاء، محلّل بلغم و مدرّ بول است و نصاری به جهت همین خواص، با چای خطایی طبخ نموده می‌نوشند». <ref>wikifeqh.ir/بادیان#بادیان رومی (انیسون</ref>
== منابع ==
{{پانویس}}