باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
ویرایش Kharazmi94 (بحث) به آخرین تغییری که Shahramsh انجام داده بود واگردانده شد
}}
 
'''عبدالعظیم قریب گرکانی''' (زاده [[۱۲۵۸]] [[گرکان]] - درگذشت ۳ فروردین [[۱۳۴۴]])، ادیب معاصر ایرانی ،و بنیان‌گذار دستور زبان فارسی نوین و استاد فقید دانشگاه خوارزمی تهران(تربیت معلم تهران) میباشند.
 
== زندگی ==
میرزا عبدالعظیم خان قریب در سال ۱۳۱۷ ه. ق به استخدام [[وزارت معارف]] درآمد و در [[مدرسه علمیه]] که تنها آموزشگاه به شیوه جدید بود به تعلیم دانش‌آموزان مشغول گردید. از سال ۱۳۲۴ ه‍. ق تدریس در [[مدرسه نظام|مدرسهٔ نظام]] را آغاز کرد و مدتها با وجود پیری مدرسهٔ نظام را ترک نکرد، و برخی از رجال بعدی ایران همچون کلنل [[محمدتقی پسیان]] از شاگردان او بودند.
 
از سال ۱۳۲۰ قمری در مدرسهٔ [[دارالفنون]] و سپس در [[دارالمعلمین مرکزی]] یا(بعداً [[دانشسرای عالی که در حال حاضر به دانشگاه خوارزمی تهران مسمی ست]]) از نخستین دورهٔ تأسیس آن شروع به تدریس ادبیات فارسی کرد. استادان دارالمعلمین، کسانی چون [[ابوالحسن فروغی]]، [[شیخ مرتضی نجم‌آبادی]] و [[فاضل تونی]] نسبت به «جناب میرزا» احترام خاصی را رعایت می‌کردند. میرزا عبدالعظیم خان قریب همچنین در [[مدرسه سیاسی|مدرسهٔ سیاسی]] و [[مدرسه ایران و آلمان|مدرسهٔ ایران و آلمان]] نیز تدریس می‌کرد، و ضمن آنکه درس فارسی می‌داد، در سر درس آموزگاران [[آلمان|آلمانی]] حضور می‌یافت تا سبک نوین تدریس را از آنان فراگیرد و به کار ببرد. از سال ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۱ شمسی نیز پنج سال تعلیم [[محمدرضا شاه]] را به عهده داشت.
 
هنگامی که [[دانشگاه تهران پس از دانشگاه خوارزمی تهران]] تأسیس شد، قریب از اولین کسانی بود که به مقام استادی دانشگاه برگزیده شد و در دانشکده ادبیات عهده‌دار تدریس زبان و دستور فارسی شد. این سمت را تا پایان عمر به عهده داشت. وی به عضویت [[فرهنگستان ایران]] نیز انتخاب شد و از اعضای برجسته این فرهنگستان به شمار می‌رفت.
 
عبدالعظیم قریب در زبان و ادبیات فارسی و عربی تسلط بی‌مانندی داشت و حدود ۵۸ سال از عمرش را با عشق و علاقه صرف تدریس دستور زبان فارسی و تعلیم و تربیت فرهیختگان ایران کرد. زمانی که وی تدریس را آغاز نمود، در مدارس به زبان فارسی اهمیتی داده نمی‌شد و متون مناسب برای تدریس این زبان به محصلان در دسترس نبود و یا اصلا وجود نداشت. وی قواعد زبان فارسی با به سبک دستورهای فارسی زبان اروپایی تدوین کرد و دستور زبان فارسی را در چهار جلد تألیف کرد. وی منتخباتی از نظم و نثر اساتید زبان فارسی را به نام [[فرائدالادب]] تهیه کرد که سالها در مدارس تدریس می‌شد. قریب نخستین استادی بود که دستور زبان فارسی را در قالبی ساده و روشن تدوین کرد و تدریس آن را به صورت ماده مستقل در مدارس رواج داد. از دیگر فعالیت‌های فرهنگی قریب جمع‌آوری حدود هزار جلد کتب نفیس خطی بود که در کتابخانه بزرگ خود نگهداری می‌کرد. استاد عبدالعظیم قریب در سال ۱۳۲۶ طی جشنی از سوی [[دانشگاه تهران]] مورد تقدیر قرار گرفت و به پاس خدمات علمی و فرهنگی خود به دریافت نشان ویژه دانشگاه تهران نائل گردید و یکی از تالارهای دانشگاه نیز به نام وی نهاده شد.