تفاوت میان نسخه‌های «بادیان رومی»

جز
ابرابزار ،ویرایش و تصحیح (جزئی)
جز (ربات ردهٔ همسنگ (۲۶) +مرتب (۹.۵): + رده:پیمپینلا)
جز (ابرابزار ،ویرایش و تصحیح (جزئی))
{{ویکی‌سازی}}
 
{{taxobox
|name = Anise
|binomial_authority = [[Carolus Linnaeus|L.]]
|}}
'''انیسون''' (با {{نام علمی |''Pimpinella anisum'')}} گیاهی با دانه‌های بسیار معطر است که آن را '''بادیان رومی''' نیز می‌گویند و بسیار شبیه به [[رازیانه]] است.
انیسون از تیره [[چتریان]] است و با دانه‌هایی سبز رنگ، گلابی شکل و کوچک که قسمت فوقانی آن نوک تیز بوده و پنچپنج خط برجسته (ده شیار) بر روی آن کاملاً مشهود است. انیسون غالباً با دانه‌های هشت شیاری [[رازیانه]] اشتباه گرفته می‌شود.
 
انیسون گیاه چند ساله و بلند با برگهایی دارای بریدگیهای زیاد است و بومی مناطق مدیترانه است.
 
[[میوه]] آن از دو بخش (فندقه) [[گلابی]] شکل تشکیل شده که هر بخش آن دارای قسمت بیرونی سبز و قسمت داخلی کمی تیره‌است و بوئی تند و معطر دارد.
 
کاربرد اصلی آنیسون درمان [[میگرن]] می باشد ، و برای کسانی که مدت زیادی عمل استمناء را انجام داده اند بسیار مفید می باشد می‌باشد. آنیسون یک آنتی باکتریای بسیار قوی می باشدمی‌باشد که در مراکز بهداشتی می توانمی‌توان از آن به جای الکل استفاده نمود .
 
روش مصرف : مقدار کمی از آنیسون تازه را توی قوری به همراه کمی آب ریختهبریزید و 10دقیقهبگذارید تا ۱۰دقیقه به خوبی بجوشد و در لیوان میل شود کنید. از عوارض انیسون می توانمی‌توان احساس گرفتگی سینه و گلو و در صورت مصرف طولانی مدت به ترش کردن معده اشاره کرد .
انیسون گیاه چند ساله و بلند با برگهایی دارای بریدگیهای زیاد است و بومی مناطق مدیترانه است.
میوه آن از دو بخش (فندقه) گلابی شکل تشکیل شده که هر بخش آن دارای قسمت بیرونی سبز و قسمت داخلی کمی تیره‌است و بوئی تند و معطر دارد.
کاربرد اصلی آنیسون درمان [[میگرن]] می باشد ، و برای کسانی که مدت زیادی عمل استمناء را انجام داده اند بسیار مفید می باشد . آنیسون یک آنتی باکتریای بسیار قوی می باشد که در مراکز بهداشتی می توان از آن به جای الکل استفاده نمود .
روش مصرف : مقدار کمی از آنیسون تازه را توی قوری به همراه کمی آب ریخته و 10دقیقه به خوبی بجوشد و در لیوان میل شود . از عوارض انیسون می توان احساس گرفتگی سینه و گلو و در صورت مصرف طولانی مدت به ترش کردن معده اشاره کرد .
انیسون در نقاط مختلف جنوب ایران کشت می‌شود و از اقلام صادراتی ایران است.