باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
واگردانی ویرایش‌های 151.246.18.31 (بحث) (هاگ) (3.1.19)
گفته می شود که جعفر و حسن عسکری تا پایان عمر حسن عسکری با هم قهر بودند و هیچگاه دوباره با هم صحبت نکردند. تا زمان زنده بودن حسن عسکری٬ جعفر همیشه اسباب دردسر حسن عسکری بود. اختلاف و نفرت بین جعفر و طرفداران حسن عسکری به اوج رسید. تا حدی که جسد غرق‌شده نفیس که گفته می‌شد امر امامت به واسطه او به جعفر رسیده است در استخری یافت شد و دو تن از طرفداران جعفر در سامرا که آشکارا برای او تبلیغ می‌کردند مورد تعقیب طرفداران حسن عسکری قرار گرفتند و از ترس جان مجبور به فرار به کوفه شدند. تعقیبی که به یک روایت به دستور حسن عسکری بود.<ref>{{harvnb|Modarressi|1993|p=71-76}}</ref>
 
== پس از شهادت اماممرگ حسن عسکری ==
بعد از شهادتمرگ [[امام حسن عسکری|امام حسن بن علی عسکری]] جعفر خواستار دریافت سهم الارث از اموال او شد (امری که بر طبق [[فقه شیعه]] و با توجه به آن‌که مادر امام حسن عسکری در قید حیات بود ممکن نبود) <ref name="b1">حسین مدرسی طباطبایی، ''مکتب در فرایند تکامل: نظری بر تطور مبانی فکری تشیع در سه قرن نخستین''، ترجمه هاشم ایزد پناه، نشر کویر، چاپ پنجم 1387، ص. 155.</ref>. این مسئله نهایتاً پس از هفت سال کشمکش میان جعفر از یک سو و مادرش از سویی دیگر، با دخالت خلیفهٔ وقت (المعتمد) با تقسیم میراث میان مادر و خواهر و برادر ایشان خاتمه یافت <ref name="b2">{{cite book|last=Moojan Momen|title=An introduction to Shiʻi Islam: the history and doctrines of Twelver Shiʻism|pages=161-163|isbn=۰۳۰۰۰۳۵۳۱۴, ۹۷۸۰۳۰۰۰۳۵۳۱۵}}</ref>.
 
او پس از شهادتدرگذشت برادرش، گفت برادرش هیچگاه فرزندی نداشته‌است<ref>احمد کسروی، ''در پاسخ بدخواهان''، ۱۳۲۴.</ref> در عراق و کوفه بسیاری یا شاید حتی اکثریت شیعیان٬ امامت جعفر را پذیرفتند. بزرگان و متکلمانی از شیعه مانند [[علی بن حسین بن فضال]]٬ برجسته‌ترین روحانی شیعه در کوفه٬ از این جمله بودند. اما جعفر نیز مدت زیادی عمر نکرد و چند سالی پس از شهادت اماممرگ حسن عسکری مُرد.<ref>{{harvnb|Modarressi|1993|p=77-85}}</ref>
 
او بعدها در میان [[شیعیان دوازده امامی]] به جعفر کذاب معروف شد و به سبب توبه جعفر تواب نام گرفت.