تفاوت میان نسخه‌های «شروان»

بدون خلاصه ویرایش
زبان رسمی این منطقه بعد از [[اسلام]] زبان [[فارسی]] بوده است؛ و شعرای منطقه، مانند [[خاقانی]]، [[نظامی]]، [[فلکی شروانی]]، [[قومی گنجه‌ای]]، [[ذوالفقار شروانی]] و غیره همگی اشعار خود را به فارسی سروده‌اند. [[جمال الدین خلیل شروانی]] در قرن هفتم در [[نزهة‌المجالس]] از پنجاه تن از شعرای [[گنجه]] و '''شَروان''' و [[بیلقان]] و [[باکو]] نام برده و شعر نقل کرده‌است. [[بدر شیروانی]] شاعر قرن نهم (متولد در [[شَماخی]]، مرکز '''شَروان'''، در ۷۸۹ و متوفی در ۸۵۴)، از معاصرین [[سلطان خلیل شروان شاه]] نیز دیوانی در ۱۲۴۷۳ بیت دارد که به استثنای دو غزل آن که به یک گویش ایرانی به نام زبان کنار آب است، ۱ و حدود ۵۰ بیت آن که به ترکی است، بقیه تماماً به [[فارسی]] است.<ref name="صادقی، علی‌اشرف">صادقی، علی‌اشرف: مجله زبانشناسی، سال هجدهم، شمارهٔ اول (پیاپی ۳۵)، بهار و تابستان ۱۳۸۲، ص ۱–۱۲.</ref>
 
در منطقهٔ اران و شروان سده‌ها پیش از [[بدر شروانی]] و به احتمال زباد بعد از سال ۴۵۸ که [[غز]]ها به اران و شروان حمله کردند و موجب خرابی فراوان و کشتارهای بسیار شدند گروه‌هایی از ترکان مستقر شده بودند. در ایام حکومت [[قزل ارسلان ایلدگزی]] (۵۷۸–۵۸۲) که به '''شَروان''' حملمهحمله کرد و [[شماخی]] را متصرف شد. [[اخستان بن منوچهر|اَخْسَتاناَخْسِتان بن منوچهر]] فرمانروای '''شَروان''' مجبور شد مقر خود را به باکو منتقل کند (ر ک. مینورسکی ۱۳۷۵: ۱۵۷) نیز احتمالاً گروه‌های دیگری از ترکان در '''شَروان''' ساکن شدند. از اشعار بدر چنین برمی‌آید که در قرن نهم نیز گروه‌های دیگری از ترکمانان (= ترکان) '''شَروان''' را مورد تاخت و تاز قرار داده و موجب خرابی آنجا شده بودند. این ترکمانان بی شک سپاهیان [[اسکندر قراقویونلو]] بودند که از [[تبریز]] به '''شَروان''' حمله کرد و خرابی‌های بسیار به بار آورد.<ref name="صادقی، علی‌اشرف"/>
 
ظاهراً بعد از قرن نهم هجوم عناصر [[ترکمان]] به شروان و اران شدت گرفته و مهاجرتهای آنان به این مناطق بیشتر شده‌است. می‌دانیم که '''شَروان''' در سال ۹۴۵ به دست سپاهیان [[شاه طهماسب]] ضمیمهٔ [[ایران]] شد و [[شروانشاهان]] منقرض شدند. طبعاً [[صفویان]] گروه‌هایی از [[قزلباش]] را در آنجا مستقر ساخته بودند. [[اولیاء چلبی]]، سیاح [[قسطنطنیه]]‌ای (۱۰۹۵–۱۰۲۰) در سیاحتنامهٔ خود (ج ۲، ص ۳۰۱) اهالی [[باکو]] را ترکمانانی می‌داند که به آنجا کوچیده‌اند. به نوشتهٔ او قبایل آنان ساکن می‌شوند و کوچ می‌کنند.<ref name="صادقی، علی‌اشرف"/>
۳۲۱

ویرایش