باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است.، ۳ سال پیش
جز
== مجسمه‌سازی ==
در ۱۹۰۹ مودیلیانی مریض و خسته از شیوه زندگی اش به خانه، یعنی لیورنو رفت. بزودی او دوباره در پاریس بود و اینبار کارگاهی در [[مونپارناس]] ([//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Montparnasse&oldid=470421645 Montparnasse]) کرایه کرد. او خودش را در اصل یک مجسمه‌ساز می‌دانست تا نقاش و حالا علاقه‌مند بود تا با نگاهی به کارهای ([//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Paul_Guillaume&oldid=415011526 Paul Guillaume]) مجسمه‌سازی کند. یک دلال مشتاق آثار هنری هم به کارهای او علاقه‌مند شد و او را به [[کنستانتین برانکوزی]] ([//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Constantin_Brâncuși&oldid=470072313 Constantin Brancusi]) مجسمه‌ساز معرفی کرد.
اگرچه یک سری از مجسمه‌های مودیلیانی در مسابقه [[سالن پاییز ([//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Salon_d'Automne&oldid=460003530 Salon d'Automne])] سال ۱۹۱۲ شرکت داده شدند، اما از ۱۹۱۴ او مجسمه‌سازی را کنار گذاشت و تنها روی نقاشی متمرکز شد. بر اثر جنگ تهیه مواد لازم برای مجسمه‌سازی مشکل شده بود و از سوی دیگر ضعف شدید بدنی اجازه مجسمه‌سازی را به او نمی‌داد.
در جون ۲۰۱۰، تته ([//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tête_(sculpture)&oldid=469362646 Tête]) یکی از ۲۷ مجسمه شناخته شده‌ای که از مودلیانی به جا مانده است، در حراج کریستی پاریس به قیمت ۵۲٫۶ میلیون دلار فروخته شد. تته بین [//en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_most_expensive_sculptures&oldid=467672998 گرانترین مجسمه‌های خریداری شده] در مکان چهارم قرار دارد.
در کارهای مودیلیانی اثرپذیری او از هنر [[آفریقا]] و [[کامبوج]] قابل مشاهده است. ممکن است نمونه‌هایی از این هنرهای بومی خارجی را در موزه له اوم (de l'Homme) دیده باشد. اما سبکی که او خلق کرده بود تنها نتیجه محصور بودن او در مطالعات مجسمه‌سازی قرون وسطی در دوران تحصیلش در ایتالیا است. (هیچ سندی از مودیلیانی، مثل پیکاسو یا بقیه، مبنی بر اینکه او تحت تاثیر هنرهای قومی یا مجسمه‌ساز خاصی بوده، در دست نیست). البته علاقه مودیلیانی به اقوام افریقایی را در بعضی از نقاشی‌هایش قابل ملاحظه است. هم در نقاشی‌های و هم در مجسمه‌های مودیلیانی صورتها یادآور حجاری‌ها و نقاشی‌هایی است که از مصر باستان به جا مانده است: صورت‌های صاف و ماسک مانند، چشمهای بادامی، لبهای غنچه، بینی‌های کج و گردن‌های کشیده. این مشخصات در مجسمه‌های قرون وسطی نیز قابل مشاهده است.