باز کردن منو اصلی

تغییرات

تعدیل لحن
'''جعفر بن علی''' (۲۲۶ - [[۲۷۱ (قمری)|۲۷۱]] هجری قمری) پسر [[علی نقی|علی بن محمد امام دهم شیعیان ]] و برادر [[امام حسن عسکری|حسن بن علی عسکری]] ([[امام]] یازدهم [[شیعه|شیعیان]] [[شیعه دوازده‌امامی|دوازده‌امامی]]) است. در زمان حیات [[امام حسن عسکری]] کشمکش های زیادی بر سر امامت شیعیان بین جعفر و امام حسن عسکری و طرفداران دو برادر بوجود آمد. او پس از شهادتفوت برادرش، گفت برادرش هیچگاه فرزندی نداشته‌است.
 
== چالش بین امام حسن عسکری و برادرش ==
پس از درگذشت [[امام هادی]] (ع) ٬ امام دهم شیعیان٬ فریس بن حاتم قزوینی٬ از شیعیان پرنفوذ و نایبان اصلی هادی که در زمان [[امام شیعه]] از نیابت خلع شده‌بود٬ اعلام کرد که امام واقعی شیعه محمد فرزند بزرگ هادی بوده است که قبل از هادی فوت کرده است. اما او مقام امامت را از طریق غلام خود نفیس به جعفر (که بعد ها توسط شیعیان جعفر کذاب نام گرفت) سپرده است. اقلیتی دیگر نیز ادعا کردند که هادی خود شخصاً جعفر را به امامت تعیین کرده است. در این زمان جعفر و اقلیتی از پیروانی که گرد خود جمع کرده بود٬ امامت برادر خود ([[امام حسن عسکری]]) را به چالش کشید. در این زمان پیروان حسن عسکری، جعفر را فاسد و شرابخوار در ملاعام می‌خواندند و چنین می‌گفتند که جعفر فرایض دینی را چهل روز رها کرده است تا [[شعبده بازی]] فرا بگیرد. در مقابل نیز پیروان جعفر٬ حسن عسکری را فاقد دانش لازم برای امامت شیعه می‌دانستند و پیروان حسن عسکری را حمّاریه می‌خواندند.<ref>{{harvnb|Modarressi|1993|p=71-76}}</ref>
 
به گفته [[سید حسین مدرسی طباطبایی|حسین مدرسی]]٬ هر چند مشکل است که پذیرفت که شیعیان کسی که چنین آشکارا بی‌دین باشد را به عنوان امام پذیرفته بودند. اما به نظر می‌رسد که تا حدی حقیقت در این گزارش‌ها موجود است. خصوصاً آنهایی که مربوط به دوران جوانی جعفر است زیرا در دفاعیه‌ای که طرفداران جعفر علیه اتهامات وارد بر او داشتند چنین می‌گفتند که جعفر از شخصیت دوران جوانی‌اش فاصله گرفته است.<ref>{{harvnb|Modarressi|1993|p=71-76}}</ref>
 
== پس از مرگ حسن عسکری ==
بعد از مرگ [[امام حسن عسکری|امام حسن بن علی عسکری]] جعفر خواستار دریافت سهم الارث از اموال او شدشد؛ (امری که بر طبق [[فقه شیعه]] و با توجه به آن‌که مادر حسن عسکری در قید حیات بود ممکن نبود) <ref name="b1">حسین مدرسی طباطبایی، ''مکتب در فرایند تکامل: نظری بر تطور مبانی فکری تشیع در سه قرن نخستین''، ترجمه هاشم ایزد پناه، نشر کویر، چاپ پنجم 1387، ص. 155.</ref>. این مسئله نهایتاً پس از هفت سال کشمکش میان جعفر از یک سو و مادرش از سویی دیگر، با دخالت خلیفهٔ وقت (المعتمد) با تقسیم میراث میان مادر و خواهر و برادر ایشان خاتمه یافت <ref name="b2">{{cite book|last=Moojan Momen|title=An introduction to Shiʻi Islam: the history and doctrines of Twelver Shiʻism|pages=161-163|isbn=۰۳۰۰۰۳۵۳۱۴, ۹۷۸۰۳۰۰۰۳۵۳۱۵}}</ref>.
 
او پس از درگذشت برادرش، گفت برادرش هیچگاه فرزندی نداشته‌است<ref>احمد کسروی، ''در پاسخ بدخواهان''، ۱۳۲۴.</ref> در عراق و کوفه بسیاری یا شاید حتی اکثریت شیعیان٬ امامت جعفر را پذیرفتند. بزرگان و متکلمانی از شیعه مانند [[علی بن حسین بن فضال]]٬ برجسته‌ترین روحانی شیعه در کوفه٬ از این جمله بودند. اما جعفر نیز مدت زیادی عمر نکرد و چند سالی پس از مرگ حسن عسکری مُرد.<ref>{{harvnb|Modarressi|1993|p=77-85}}</ref>