باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
wikilink
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی [[وایکینگ‌ها]] آغاز شد و این نورس‌ها کنترل قسمت‌های پهناوری از آن چه که امروزه انگلستان نامیده می‌شود را در دست گرفتند. در طول این دوره حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور [[پادشاهی انگلستان]] شد.
 
در سال ۱۰۶۶ [[نورمن‌ها]] به انگلستان [[حمله نرمن‌ها به انگلستان|حمله آوردند]] و آن جا را فتح کردند. [[ویلیام یکم (انگلستان)|ویلیام فاتح]] سلسلهٔ نورمنی را پایه‌گذاری کرد. این سلسله بیش از نیم‌قرن بر انگلستان حکمرانی کردند تا این که دورهٔ بحران جانشینی پیش آمد. به این دوره، دورهٔ آنارشی می‌گویند. در پی دورهٔ آنارشی، انگلستان تحت حاکمیت [[دودمان پلانتاژنه]] قرار گرفت. این خاندان ادعای حاکمیت پادشاهی فرانسه را نیز داشت که منجر به بحران جانشینی شد و [[جنگ صدساله]] را در پی داشت. جنگ‌های صدساله دنباله‌ای از ستیزه‌هایی بود که مردم و رهبران هر دو ملت را درگیر خود کرد. انگلستان پس از جنگ‌های صدساله گرفتار جنگ‌های جانشینی خودش شد؛ [[جنگ رزها]] باعث شد دو شاخه از دودمان پلانتاژنه به جان یکدیگر بیفتند: [[خاندان یورک]] و [[خاندان لانکاسترلنکستر]]. سرانجام [[هنری هفتم انگلستان|هنری تئودور]] جنگ رزها را پایان داد و سلسلهٔ تئودورها را پایه‌گذاری کرد.
 
انگلستان تحت حاکمیت تئودورها و پس از آن تحت حاکمیت [[دودمان استوارت|سلسلهٔ استوارت]]، تبدیل شد به یک قدرت استعماری جهانی. انگلستان در طی دوران حاکمیت سلسلهٔ استورات، درگیر [[جنگ‌های داخلی انگلستان|جنگ‌های داخلی]] شد. در نتیجهٔ این جنگ‌ها شاه [[چارلز یکم انگلستان|چارلز اول]] اعدام شد و دنباله‌ای از دولت‌های جمهوری برقرار گردید: ابتدا یک جمهوری پارلمانی با عنوان ملل مشترک‌المنافع انگلستان، و سپس یک دیکتاتوری نظامی تحت امر [[الیور کرامول]] با عنوان کشور تحت‌الحمایه.