تفاوت میان نسخه‌های «نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی»

جز
تمیزکاری و اصلاح متن‌‌‌‌‌ با استفاده از AWB
جز (تمیزکاری و اصلاح متن‌‌‌‌‌ با استفاده از AWB)
[[پرونده:Nimmatnama-i Nasiruddin-Shahi 283.jpg|thumb|300px|بخشی از متن این برگ: «نوعی دیگر: سنبوسهٔ غیاث‌شاهی: قیمهٔ خوب‌پخته با همچند آن پیاز، [[قیمه]] کرده، و زنجبیل خرد کرده و ربع آن و نیم تولچه<ref>تولچه یعنی دو [[مثقال]] و نیم برابر با وزن دوازده ماشه یعنی نود و شش حبه. منبع: دهخدا.</ref> سیر آس کرده<ref>آسیاب کردن.</ref> همه یکجا بیامیزد و زعفران سه تولچه در گلاب آس کرده با قیمه بیامیزد و از میان شوربا بادنجان بیرون آرند و با قیمه یکجا کرده در [[سنبوسه]] پر کنند و در میان روغن برشته سازند خواه از نان تنُک خشکه باشد یا از نان میده<ref>نانی که از آرد بی‌سبوس و دوباره بیخته و نرم‌ساییده درست می‌کنند.</ref> یا از خمیر خام؛ هر سه جنس سنبوسه بپزد، لذیذ باشد.»]]
[[پرونده:Westindischer Maler um 1510 001.jpg|thumb|300px|در این مینیاتور، غیاث‌الدین بر کار آشپزی [[کنیز|کنیزان]] نظارت می‌کند. تأثیرات ایرانی در این نگاره در شکل ابرها، درختان گلدار، بته‌ها و پیش‌زمینه تصویر دیده می‌شود. عناصر هندی مختلف چون جامه زنان و تزئینات و رنگ‌ها در تصویر دیده می‌شود.<ref name="Indian Miniature Painting">Vedic Art: [http://www.harekrsna.com/sun/features/12-11/features2306.htm Indian Miniature Painting], Part 5: BY: SUN STAFF. بازدید: دسامبر ۲۰۱۱.</ref>]]
'''نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی''' کتابی است شامل دستورهای [[آشپزی]] به [[زبان فارسی]] که در سده شانزدهم میلادی در هند نوشته شده‌است.
 
در این دوره، سبک نقاشی در شمال هندوستان به شکلی یک‌دست دست یافته بود که از ترکیب دو سبک هندو-[[جاینا|جینی]] و ایرانی حاصل شده‌بود. در سبک شمال هند، به طور معمول هندی‌ها را در اندازه کامل تصویر می‌کردند و غیرهندیان را در اندازه سه‌چهارم تناسب واقعی.
 
در کتاب نعمت‌نامه کوشش‌های اولیه برای درهم‌آمیزی سبک شیراز با سبک‌های هندی در نگارگری دیده می‌شود.<ref>Vedic Art: [http://www.harekrsna.com/sun/features/12-11/features2306.htm name="Indian Miniature Painting], Part 5: BY: SUN STAFF. بازدید: دسامبر ۲۰۱۱.<"/ref>
 
'''نگاره‌هایی از کتاب نعمت‌نامه نصیرالدین‌شاهی:'''
۶۷٬۲۶۲

ویرایش