تفاوت میان نسخه‌های «غلامحسین فیض اللهی»

بدون خلاصه ویرایش
به جهت علاقه‌ای که به هنر به ویژه میناکاری داشت در سن ۱۸ سالگی به [[اصفهان]] رفت تا در این زمینه هنرآموزی کند. وی نزد [[شکرالله صنیع زاده]] که از برجسته‌ترین میناساز آن زمان بود آموزش [[میناسازی]] دید و بیش از بیست سال در کارگاه وی فعالیت کرد. رابطه بین او و استادش رابطه‌ای صمیمی و همچون یک مرید بود که نقش شگرفی در پرورش وی داشت. سپس کارگاه شخصی‌اش را ایجاد کرد و سال‌ها به آفرینش آثار هنری مشغول بود.
 
در زمانی که وی به میناسازی روی آورد این هنر در محدوده تزیین نگین انگشتری و دستبند گستره داشته که با تلاش و زحمت بسیاری که میناسازان آن زمان متحمل شدند پهنه این هنر سنتی را به حالت فعلی افزایش دادند.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=|عنوان=غلامحسین فیض اللهی|ناشر= بنیاد ایران شناسی}}</ref> وی در سال‌های آخر فعالیتش در کارگاه خود((مینای کههنر))را در [[بازار هنر اصفهان]]، که در کنار مدرسه [[چهار باغ]] قرار داشت فعالیتبه همراه حسین هنردوست و مهدی غفاریان تاسیس کرد<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.farsnews.com/printable.php?nn=13910523000586|عنوان=غلامحسین فیض می‌کرداللهی}}</ref>. فیض اللهی علاوه بر [[میناسازی]] در هنرهای [[نقاشی]]، [[تذهیب]] و [[مینیاتور]] نیز مهارت بالایی داشت. از این رو در تعاونی [[صنایع دستی]] [[اصفهان]] و شرکت تعاونی کشورهای اسلامی در [[پاکستان]] نیز عضویت داشت.
 
غلامحسین فیض اللهی در نیمه شب هشتم آذر ماه ۱۳۷۶ درگذشت و در گلشن نام آوران [[باغ رضوان]] [[اصفهان]] به خاک سپرده شد.<ref>{{یادکرد وب|نشانی=http://www.isfahanportal.ir/framework.jsp?SID=2454 |عنوان=باغر رضوان اصفهان|ناشر=پرتال استان اصفهان}}</ref>
۷۲

ویرایش