تفاوت میان نسخه‌های «اودو شفر»

۲٬۸۱۹ بایت اضافه‌شده ،  ۴ سال پیش
 
شفر نقل می کند که روشنفکر جوان روسی شکايت می کرد که بسياری از مبلغين سيار بهائی که از غرب می آيند معلوماتی غيرنقادانه و سطحی دارند و غالبا قادر به جوابگويی به سؤالاتی که درباره بهائیت مطرح می شود نيستند. روشهای تبليغ دسته جمعی که در ساير نقاط جهان به کار گرفته شده در کشورهايی که مردم آنها بيشتر رویکرد عقلی، فلسفی و روشمند به یافتن حقيقت دارند، کاربرد ندارد <ref>{{harvnb|Schaefer|1992d}}</ref>. يکی از اهداف مهم جامعه بهائی ايجاد روابط دوستانه با افراد برجسته مانند سياستمداران و رهبران انديشه می باشد. در این راستا شوقی افندی می گوید: «ما ياد گرفته ايم که تعاليم عميق تر را ''هوشمندانه و به نحوی جذاب به چنين نفوسی'' ارائه دهيم» <ref>People Prominent (1949), Issue 3</ref>. به نظر شفر انتشار ترجمه انگلیسی کتاب اقدس و احکامی با مقرّرات الزام آور رفتاری، با لزوم اطاعت مطلق و شرايطش به عنوان حکمی که برای آزادی شخصی محدوديت مطلق ايجاد می کند، و ''غیر قابل سؤال و انتقاد'' باشد، در ميان افراد عصر حاضر می تواند ايجاد انزجار و نفرت می کند <ref>{{harvnb|Schaefer|1992d}}</ref>. بر همین اساس [[ايگناز گلدزيهر]] معتقد است که تا آنجا که به سياست مربوط می شود، بايد انتظار داشت که بهاءاالله در زمره ليبرالها باشد، امّا وقتی او را در میان افرادی می يابيم که عليه آزادی تلاش می کنند، نااميد می شويم <ref>{{harvnb|Goldziher|1963|p=279}}</ref>.
 
به عقیده شفر اینکه بهاءاالله همه چيز را بيان کرده و ما برای اطـلاع از حقيقت نياز به هيچيک از فلاسفه نداريم، کوته بينانه و کاملاً بی اساس است <ref>{{harvnb|Schaefer|1992d}}</ref>. به بیان او حکم بهائی اجتناب از معاشرت با [[ناقضین عهد و میثاق]] است، امّا هيچ حکم بهائی صادر نشده که بهائیان را از تحليل و رد کردن اظهارات آنها منع کند.
 
====بررسی ادبيات بهائی قبل از انتشار====
به نظر شفر مسأله ای که هر نويسندهء بهائی با آن مواجه است، جريان تصويب تأليفات می باشد. در گذشته، احبّاء مکرّراً به مرکز جهانی مراجعه نموده لزوم بررسی نسخهء خطـّی مؤلـّفين بهائی را مورد سؤال قرار داده و اين نکته را خاطرنشان ساخته اند که گاهی اوقات اين جريان به طريقی بسيار خشک و انعطاف ناپذير صورت ميگيرد . عقيده شفر اين است که روش که توسّط ولی امراالله به عنوان اقدامی موقـّت جهت صيانت بهائیت به اجرا در آمد، هنوز قابل لغو نيست. امّا، اين فرايند گاهی اوقات بسيار نابخردانه صورت ميگيرد و مانند سانسور عمل می کند. اگرچه هدف آن حصول اطمينان از اين است که تعاليم بهائی در نسخهء مقدّماتی به نحوی نادرست بيان نشده باشد، امّا بررسی کنندگان گاهی اوقات سبک نگارش را نيز مورد بررسی قرار می دهند و در سبک شخصی مؤلـّف دخالت می کنند. در برخی موارد، بررسی کنندگان حتـّی تخصّص و صلاحيت لازم برای بررسی اثری را ندارند. نتيجهء حاصله جز دلسردی مؤلـّف و جلوگيری از انتشار کتب و نوشته هايی که نياز به آنها مبرم است، نخواهد بود.مسلـّماً افراد بررسی کننده عنداللـّزوم خود را نوعی شريک در تأليف تلقـّی ميکنند و سعی دارند نظريه خود در خصوص موضوع، ساختار و سبک نوشته را به مؤلـّف تحميل نمايند. شفر پیشنهاد می کند که هيأت های اداری بايد از تأثيرات مخرّب چنين استفادهء نادرستی بر انتشار کتب و آثار ثانوی بهائی آگاه باشند <ref>{{harvnb|Schaefer|1992d}}</ref>.
 
== پانویس ==