تفاوت میان نسخه‌های «منشور استقلال اسرائیل»

اصلاح پیوند(ها) به صفحهٔ ابهام‌زدایی (اعراب) با استفاده از AWB
(اصلاح پیوند(ها) به صفحهٔ ابهام‌زدایی (اعراب) با استفاده از AWB)
'''منشور استقلال اسرائیل''' {{به عبری|הכרזת העצמאות של מדינת ישראל}} در تاریخ [[۱۴ مه]] [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی - [[۵ ایار]] [[۵۷۰۸ (عبری)|۵۷۰۸]] عبری - [[۲۴ اردیبهشت]] [[۱۳۲۷]] خورشیدی و هم‌زمان با پایان [[قیمومیت بریتانیا بر فلسطین]]، توسط اعضای مجمع موقت ملی اسرائیل به امضا رسید.
 
این منشور تلاش ملت یهود را برای بازگشت به سرزمین تاریخی قوم یهود و اعلام برپائی کشور مستقل [[اسرائیل]] بر اساس قطعنامه [[مجمع عمومی سازمان ملل]] بازگو می‌کند و به نام دولت آینده اسرائیل تعهد می‌دهد که [[مردم عرب|اعراب]] مقیم این کشور از [[آزادی]] و تساوی حقوق کامل برخوردار خواهند بود.<ref>[http://hamdami.com/MFAFA/ModernHistory/090508-IndependenceDeclaration.htm منشوری که استقلال اسرائیل را اعلام کرد] (''وزارت امور خارجه اسرائیل'')</ref>
 
بر اساس [[تقویم عبری]] در اسرائیل، روز [[۵ ایار]]، [[تعطیل رسمی]] و از اعیاد ملی است. در مقابل فلسطینی‌ها سالگرد تاسیس اسرائیل را «یوم النکبه» (''[[روز نکبت]]'') می‌نامند.<ref>[http://www.bbc.co.uk/persian/worldnews/story/2008/05/080516_si-israel-nekbat.shtml اعتراض اسرائیلی‌ها به کاربرد عبارت «روز نکبت»] (''بی‌بی‌سی فارسی'')</ref>
«در سرزمین اسرائیل بود که ملت یهود به پا خاست و در همین سرزمین بود که چهره معنوی و ماهیت مذهبی و سیاسی این ملت شکل گرفت و از سیادت و حق حاکمیت ملی برخوردار گردید. در خاک [[سرزمین اسرائیل]] بود که [[یهودیت|یهودیان]] فرهنگ ملی و جهان‌شمول خویش را به وجود آوردند و [[تورات]] «کتاب کتاب‌های جاودانه» را برای جهانیان به ارمغان آوردند.
 
با آن که ملت یهود از سرزمین خود با زور و اجبار رانده شد و درسرزمین‌های بی‌گانه پراکنده گردید، انسان یهودی وابستگی و تعلق خود را به سرزمین اسرائیل به دست فراموشی نسپرد و هیچ‌گاه از نیایش و امید برای بازگشت دگربار به میهن اجدادی و رسیدن دوباره به [[آزادی سیاسی]] باز نایستاد.
 
به دلیل تعلقات تاریخی و سنتی، یهودیان در تمامی نسل‌های خود در [[علیا|آرزوی بازگشت]] به سرزمین اسرائیل و استقرار دوباره در میهن باستانی خود بوده‌اند و در نسل‌های اخیر بازگشت همگانی یهودیان به سرزمین اسرائیل رخ داده‌است، که در چارچوب پیش‌گامان و پیش‌آهنگان و مبارزان، روح یهودی را به این سرزمین بازگردانده‌اند؛ [[زبان عبری]] احیا شده‌است، شهرها و روستاهایی را شالوده‌ریزی کرده و برپا ساخته‌اند و کشوری شکل گرفته که بر اقتصاد و فرهنگ خود حاکم شده‌است و در واقع موجودیت اجتماعی، فرهنگی و ملی سرزمین اسرائیل را زنده کرده‌اند. این ملتی است که دراشتیاق صلح به سر می‌برد و از خود دفاع می‌کند و برکت پیشرفت برای زندگی همه ساکنان این سرزمین را بشارت می‌دهد و جان خود را در راه استقلال ملی خویش نثار می‌کند.
 
در سال [[۱۸۹۷ (میلادی)|۱۸۹۷]] میلادی، [[کنگره جهانی صهیونیسم]] با فراخوانی [[تئودور هرتسل|تئودور (بنیامین زئب) هرتسل]]، که رویای شالوده‌ریزی کشور یهود را بشارت داده بود، برپا گردید، و حق ملت یهود را برای برپایی کیان ملی در سرزمین پدری خویش اعلام کرد.
پناهندگان بازمانده از [[هولوکاست|کشتار هولناک نازی‌ها در اروپا]] و یهودیان در دیگر سرزمین‌ها علی‌رغم همه سختی‌ها و موانع و مخاطرات، از مهاجرت به سرزمین اسرائیل باز نایستادند و دمی از پیگیری حق خود در برخورداری از زندگی توام با [[حقوق بشر|احترام بشری]] و بهره‌مندی از [[آزادی]] در میهن خود فرو نماندند.
 
در [[جنگ جهانی دوم]]، یهودیان بازگشته به سرزمین اسرائیل، تمامی توان خود را در اختیار مبارزه ملت‌های صلح‌خواه علیه [[آلمان نازی|نازی‌ها]] قرار دادند، و در این راه بهترین فرزندان خود را قربانی کردند و به گردونه مبارزه با نازی‌ها دست یاری دادند که از ثمرات این تکاپوی عظیم، همه ملل جامعه متحد جهانی بهره‌مند شدند.
 
در [[۲۹ نوامبر]] [[۱۹۴۷ (میلادی)|۱۹۴۷]] میلادی، قطعنامه‌ای به تصویب [[مجمع عمومی سازمان ملل متحد]] رسید که مقرر می‌کند کشور یهودی باید در [[سرزمین اسرائیل]] برپا شود. در این قطعنامه از ساکنان سرزمین تاریخی اسرائیل خواسته شده که خود اقدام‌های لازم را برای اجرای مفاد این قطعنامه به عمل آورند. این قطعنامه مجمع عمومی [[سازمان ملل متحد]] که در آن حق یهودیان برای برپایی دوباره کشور خود مورد تائید قرار گرفته، ابطال ناپذیر است.
ما تعیین می‌کنیم که ازلحظه پایان‌گرفتن قیمومت بریتانیا، که امشب خواهد بود، از بامداد شنبه [[۶ ایار]] سال [[۵۷۰۸ (عبری)]] ([[۱۵ مه]] سال [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی) و تا برپائی بنیادها و نهادهای حکومتی برگزیده مردم که امری واجب برای هر کشور است، و براساس قانون اساسی کشور که تصویب مجلس موسسان تدوین و تصویب خواهد شد، و این امر حداکثر تا [[۱ اکتبر]] [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی انجام خواهد گردید، مجمع ملی به مثابه شورای موقت کشوری عمل خواهد کرد، و نهاد اجرایی آن، امور ملت را اداره خواهد کرد، و به مثابه دولت موقت کشور یهودی؛ کشور اسرائیل خواهد بود.
 
درهای کشور اسراییل به روی مهاجرت و [[علیا|بازگشت یهودیان]] و گردآوری پراکندگان در سراسر جهان گشوده‌است. دولت اسرائیل برای آبادانی و عمران این سرزمین به سود همه ساکنان آن تلاش خواهد کرد. کشور اسرائیل برپایه اصول [[آزادی]]، [[عدالت]] و [[صلح]] که آرمان و خواست همه [[پیامبران یهود]] بوده‌است، برپا می‌شود. کشوراسرائیل [[برابری اجتماعی|تساوی حقوق اجتماعی]] و [[آزادی سیاسی|سیاسی]] کامل را برای همه ساکنان آن، بدون تفاوت میان پیروان مذاهب، نژادها و جنسیت‌های مختلف رعایت می‌کند و [[آزادی مذهب]]، وجدان، زبان، آموزش و فرهنگ را محترم می‌شمارد. اسرائیل پاسدار [[بناهای مهم مذهبی اورشلیم|اماکن مقدس همه ادیان]] خواهد بود و به اصول [[منشور جهانی حقوق بشر]] وفادار خواهد ماند و برای اجرای قطعنامه ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ تلاش خواهد کرد و به هدف تامین وحدت اقتصادی سراسر این سرزمین، اقدام خواهد کرد.
 
ما سازمان ملل متحد را فرا می‌خوانیم تا به ملت یهود برای بنیان‌نهادن کشور خود دست یاری دهد و اسرائیل را بعنوان عضوی متساوی‌الحقوق با کشورهای دیگر بپذیرد.
{{پایان چپ‌چین}}
{{مناقشه اسرائیلی‌ها و فلسطینیان}}
 
[[رده:منشور استقلال اسرائیل]]
[[رده:روابط اسرائیل و بریتانیا]]