دوگانه‌گرایی ذهن و بدن: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
افزودن ناوباکس> {{جهان‌بینی}} (درخواست کاربر:Kian)+املا+تمیز+
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (افزودن ناوباکس> {{جهان‌بینی}} (درخواست کاربر:Kian)+املا+تمیز+)
با این که تمام مذاهب دوآلیسم را تعلیم میدهند ، آیین های مانی ، کنفسیوس ، زرتشت و مذهب هندوها بیش از همه این نکته را تاکید میکنند. چنانچه در آیین مانی اهریمن با اهورامزدا با هم میستیزند و در آیین زرتشت در مقابل اسپنتامینو ، انگره مینو قرار میگیرد . و در آیین کنفسیوس در مقابل یانک(عنصر نرینه) یین (عنصر مادینه) وجود دارد. و این دو عنصر که جنبه مثبت و منفی دارند در جمیع اشیاء نفوذ کرده اند.
 
در بین فلاسفه ، افلاطون یک دوآلیست میباشد ولی دوآلیسم او با دوآلیسم ادیان فرق دارد به این معنی که در فلسفه افلاطون خیر با شر نمی ستیزدنمی‌ستیزد بلکه در اینجا ماده و روح در مقابل هم قرار میگیرند . گو اینکه در فلسفه افلاطون هم مانند تعالیم پیامبران ماده نماینده قوای شر و روح نماینده قوای خیر است . و افلاطون هم مانند صاحبان ادیان برای روح برتری خاصی قائل است.
 
دکارت هم به نوعی دوآلیسم قائل بود. او اعتقاد داشت نفس یعنی آن جزء از وجود ما که توانایی اندیشیدن دارد به کلی از جهان ماده جداست . به عبارت دیگر عنصر ذهنی چیزی است که می اندیشد (res eogitans) و عنصر عنصر مادی یک عنصر خارجی (res extensa) است . کانت هم به دو دنیا معتقد است دنیای عوارض و دنیای شیء بالذات.
 
اشاعهٔ عمومی این دیدگاه اغلب به [[رنه دکارت]] نسبت داده می‌شود. با اینحال این گرایش ریشه و قدمتی فراوان دارد که از [[افلاطون]] آغاز می‌گردد.
 
در [[فلسفه جدید]]، [[دکارت]] با طرحی نو از دوگانه‌گرایی آن را احیا کرد. دوگانه‌گرایی دکارتی را جوهری می‌نامند زیرا او قائل به وجودِ دو جوهر مستقل نفس و بدن است. نفس جوهری مجرد و غیرمادی است. دکارت نفس را در معنای قدرت فکر کردن، تنها مطلق به انسان می‌دانست و حیوانات را فاقد آن می‌پنداشت.<ref>گفتار دکارت، نوشته محمدرضا عطایی- در حال چاپ</ref> از این رو می‌توان دوگانه‌گرایی او را متفاوت از [[افلاطون]] دانست.
 
{{فلسفه}}
{{الهیات}}
 
{{داده‌های کتابخانه‌ای}}
{{جهان‌بینی}}
[[رده:۲ (عدد)]]
[[رده:دوگانه‌انگاری]]
۳۶۵٬۹۷۹

ویرایش