باز کردن منو اصلی

تغییرات

مطالب و منبع غیر قابل استناد جواد میری حذف شد
<ref>√راست گرایی یا اصولگرایی در ابتدا از کچرات هندوستان در سال 666 میلادی توسط پارسیان هند به منظور بازگرداندن حکومت بهرام گورطرراحی و احزاب بندی شده است. این گروه توانستند از راه ازدواج کردن با اشخاص صاحب نام، بخش عظیمی از حکومتهای جهان را تا کنون اشغال کنند. اگر خوب توجه کنیم اکثرریس جمهوی‌ها و راسای احزاب شان از پدران و یا مادران خارجی هستند. البته راستگرایی به دو شکل تبعیت می‌شود: راستگرایی دینی و راستگرایی سیاسی که احزاب جمهوریخواهان اداره کننده اصلی این حرکت هستند. یکی از عواملی که تا کنون مانع رشد سیاسی این حزب می شذه است راستگرایی دینی بوده است که همیشه در مبارزات راست گرایان سیاسی بطور طبیعی دخالت می‌کرده است که این عمل کار جمهوریخواهان را بسیار دشوار می‌کرده است. به همین خاطر در اواخر هر انتخابات ریاست جمهوری در کشورها آنها مجبور می‌شوند که احزاب دینی را که برای آنها مشکل ساز می‌شوند با ترفندهای زیرکانه و از قبل طراحی شده از احزاب خود جدا کنند که نمونه‌ای از این ترفند هارا در انتخابات 2016 آمریکا مشاهده کرده‌ایم. آنها از آرای راست گرایان غیر سیاسی بهره بردند و بعد از دریافت آرای، آنها را از احزاب خود جدا کردند. نویسنده سید جواد میری جویباری 2/9/1395 خورشیدی برابر 22/11/2016 میلادی javad miri</ref٪√−×>'''راست''' یا '''راست‌گرا''' در ادبیات سیاسی، به مواضعی اطلاق می‌شود که خواهان حفظ نظم و [[سلسله مراتب]] اجتماعی سنتی هستند.<ref>T. Alexander Smith, Raymond Tatalovich. ''Cultures at war: moral conflicts in western democracies''. Toronto, Canada: Broadview Press, Ltd, 2003. Pp 30. "That viewpoint is held by contemporary sociologists, for whom 'right-wing movements' are conceptualized as 'social movements whose stated goals are to maintain structures of order, status, honor, or traditional social differences or values' as compared to left-wing movements which seek 'greater equality or political participation. ' In other words, the sociological perspective sees preservationist politics as a right-wing attempt to defend privilege within the ''social hierarchy''.</ref><ref>''Left and right: the significance of a political distinction'', Norberto Bobbio and Allan Cameron, pg. 37, University of Chicago Press, 1997.</ref><ref>Seymour Martin Lipset, cited in Fuchs, D. , and Klingemann, H. 1990. The left-right schema. Pp.203–34 in Continuities in Political Action: A Longitudinal Study of Political Orientations in Three Western Democracies, ed.M.Jennings et al. Berlin:de Gruyter</ref><ref>Lukes, Steven. 'Epilogue: The Grand Dichotomy of the Twentieth Century': concluding chapter to T. Ball and R. Bellamy (eds.), The Cambridge History of Twentieth-Century Political Thought. Pp.610–612</ref><ref>Clark, William. Capitalism, not Globalism. University of Michigan Press, 2003. ISBN 0-472-11293-7, 9780472112937</ref> ریشهٔ اصطلاحات ''راست'' و [[چپ (گرایش سیاسی)|''چپ'']] به [[انقلاب فرانسه]] برمی‌گردد و به محل نشستن اعضای پارلمان اشاره دارد؛ کسانی که در سمت راست می‌نشستند از حفظ نهادهای پادشاهی، [[آریستوکراسی]] و مذهب رسمی حمایت می‌کردند.<ref name="Parliaments 1988 pp. 287–302">The Architecture of Parliaments: Legislative Houses and Political Culture Charles T. Goodsell British Journal of Political Science, Vol. 18, No. 3 (Jul. , 1988), pp. 287–302</ref><ref>Gerhard Linski, ''Current Issues and Research in Macrosociology'', Brill Archive, 1984, pg; 59</ref><ref>Barry Clark, ''Political Economy: A Comparative Approach'', Praeger Paperback, 1998, pgs; 33–34.</ref><ref name="Knapp">{{cite book|author=Andrew Knapp and Vincent Wright|url=http://books.google.com/?id=67ttjXHhT3wC&dq=the+government+and+politics+of+france&printsec=frontcover&q=|title=The Government and Politics of France|year=۲۰۰۶|publisher=Routledge|isbn=۹۷۸۰۴۱۵۳۵۷۳۲۶}}</ref>
 
== اصول کلی در گرایش راست ==