تفاوت میان نسخه‌های «خورشیدگرفتگی»

جز
←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: کهکشان‌شناسی⟸کهکشان شناسی، نیمه‌تاریک⟸نیمه تاریک، ، پی‌برد⟸پی برد،
جز (تمیزکاری با استفاده از AWB)
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: کهکشان‌شناسی⟸کهکشان شناسی، نیمه‌تاریک⟸نیمه تاریک، ، پی‌برد⟸پی برد،)
برای هر جسم کروی تاریک مانند ماه که در نزدیکی جسم کروی نورانی مانند خورشید قرار بگیرد، سایه‌ای تشکیل می‌شود که می‌توان در آن قسمت‌های زیر را تشخیص داد:
:* '''سایه''' که جسم نورانی در آن دیده نمی‌شود و کاملاً تاریک است.
:* '''نیم‌سایه''' که تنها یک سمت از جسم نورانی در آن دیده می‌شود، در قسمت بیرونی سایه قرار دارد و نیمه‌تاریکنیمه تاریک است.
:* '''ضد سایه''' که قسمت‌های میانی جسم نورانی در آن دیده نمی‌شود، در قسمت عقب سایه قرار دارد و نیمه‌تاریکنیمه تاریک است.
 
اگر وضعیت مداری ماه در هنگام [[ماه نو]] به گونه‌ای باشد که هیچ‌کدام از سه قسمت سایه ماه با سطح زمین تلاقی نکند، خورشیدگرفتگی اتفاق نخواهد افتاد. در غیر این صورت، یکی از حالت‌های زیر رخ خواهد داد:
مدتها پیش از آنکه گرفتگی رخ دهد. [[برنامه‌ریزی]] دقیقی صورت می‌گیرد، تا چندین هیئت در مسیر گرفت مستقر شوند. اخترشناسان تلاش می‌کنند تا محلهایی را انتخاب کنند که در مدت کوتاهی، گرفتگی ابری نباشد. طی چند دقیقه قابل استفاده، دوربینها و دستگاه‌ها، هم‌زمان به عکسبرداری و آزمایشهای مختلف مشغول می‌شوند. حتی برخی از گروه‌های پژوهشگر در حالی که دستگاه‌ها را در هواپیما جای می‌دهند، مطالعات خود را هنگام پرواز انجام می‌دهند. آنها با این روش می‌توانند از مزاحمت ابرها به دور باشند و نیز با پرواز هواپیما، مسیر سایه ماه را دنبال کنند. از اینرو به مدت مشاهده گرفتگی چندین دقیقه افزوده می‌شود.
 
وقتی ماه قرص خورشید را می‌پوشاند لایه‌های خارجی جو خورشید را می‌توان رصد کرد. با پدیدار شدن ستاره‌ها می‌توان انحنای فضا-زمان را [[اندازه‌گیری]] کرد با محاسبه زمان تماس اول ماه با خورشید می‌توان به جزئیاتی در حرکت مداری ماه و زمین پی‌بردپی برد. می‌توان ستارگان دنباله‌داری را که در حضیض هستند بررسی کرد و ... .
در قرن اخیر مهم‌ترین سنجشهای خورشید گرفتگی اندازه‌گیری مکان ستاره‌های قابل روئیت در اطراف خورشید و تأیید تجربی [[نسبیت عام]] انیشتین است. نسبیت عام پایه کهکشان‌شناسیکهکشان شناسی نوین است.
امروزه گرفتگی کامل، برای اخترشناسان فرصت گرانبهایی است تا بخش‌های کم نورتر [[تاج خورشیدی|تاج خورشید]] و نیز لایه [[فام سپهر]] را مطالعه کنند.