باز کردن منو اصلی

تغییرات

اصلاح پیوند
میرزا عبدالعظیم خان قریب در سال ۱۳۱۷ ه. ق به استخدام [[وزارت معارف]] درآمد و در [[مدرسه علمیه]] که تنها آموزشگاه به شیوه جدید بود به تعلیم دانش‌آموزان مشغول گردید. از سال ۱۳۲۴ ه‍. ق تدریس در [[مدرسه نظام|مدرسهٔ نظام]] را آغاز کرد و مدتها با وجود پیری مدرسهٔ نظام را ترک نکرد، و برخی از رجال بعدی ایران همچون کلنل [[محمدتقی پسیان]] از شاگردان او بودند.
 
از سال ۱۳۲۰ قمری در مدرسهٔ [[دارالفنون]] و سپس در [[دارالمعلمین مرکزی]] (بعداً [[دانشسرای عالی]]) از نخستین دورهٔ تأسیس آن شروع به تدریس ادبیات فارسی کرد. استادان دارالمعلمین، کسانی چون [[ابوالحسن فروغی]]، [[شیخ مرتضی نجم‌آبادی]] و [[محمدحسین فاضل تونی|فاضل تونی]] نسبت به «جناب میرزا» احترام خاصی را رعایت می‌کردند. میرزا عبدالعظیم خان قریب همچنین در [[مدرسه سیاسی|مدرسهٔ سیاسی]] و [[مدرسه ایران و آلمان|مدرسهٔ ایران و آلمان]] نیز تدریس می‌کرد، و ضمن آنکه درس فارسی می‌داد، در سر درس آموزگاران [[آلمان|آلمانی]] حضور می‌یافت تا سبک نوین تدریس را از آنان فراگیرد و به کار ببرد. از سال ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۱ شمسی نیز پنج سال تعلیم [[محمدرضا شاه]] را به عهده داشت.
 
هنگامی که [[دانشگاه تهران]] تأسیس شد، قریب از اولین کسانی بود که به مقام استادی دانشگاه برگزیده شد و در دانشکده ادبیات عهده‌دار تدریس زبان و دستور فارسی شد. این سمت را تا پایان عمر به عهده داشت. وی به عضویت [[فرهنگستان ایران]] نیز انتخاب شد و از اعضای برجسته این فرهنگستان به شمار می‌رفت.