تفاوت میان نسخه‌های «معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا»

جز
←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: ازنقش⟸از نقش، جانشنین⟸جانشین، ، وصرفا⟸و صرفا، ، دچارحمله⟸دچار حمله،
(ربات: جایگزینی US_Vice_President_Seal.svg با Seal_of_the_Vice_President_of_the_United_States.svg)
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: ازنقش⟸از نقش، جانشنین⟸جانشین، ، وصرفا⟸و صرفا، ، دچارحمله⟸دچار حمله،)
مردم [[ایالات متحده آمریکا]] در [[انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا]]، علاوه بر نامزد ریاست جمهوری، انتخاب معاون وی را نیز با رای خود به نامزد ریاست جمهوری عملاً تأیید می‌کنند.
 
بر اساس [[قانون اساسی ایالات متحده آمریکا]]، درصورت مرگ، استعفا یا عزل [[رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا]] معاون رئیس جمهور، نخستین مقامی است که مسئولیت اداره کشور را بر عهده می‌گیرد و جانشنینجانشین رئیس جمهور می‌شود.<ref>U.S. Const. amend. XXV, § 1.</ref>
 
معاون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا با هواپیمای [[نیروی هوایی دوم]] (Air Force Two) سفر می‌کند.
== وظایف معاون رئیس جمهور ==
[[پرونده:Bush reagan.jpg|بندانگشتی|250px|[[جرج هربرت واکر بوش]] در مقام معاون رئیس جمهور دولت [[رونالد ریگان]] در ۱۹۸۴]]
معاون رئیس جمهور علی‌رغم عنوان مهم وی، در قانون اساسی و نظام سیاسی این کشور ازنقشاز نقش عمده‌ای برخوردار نیست. مقام وی بیشتر تشریفاتی است و در حقیقت منتظر می‌ماند، تا در صورت بروز مشکل برای [[رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا]]، جانشین وی شود. به همین دلیل اکثر معاونین روسای جمهور ایالات متحده تأثیر عمده‌ای بر تاریخ این کشور برجای نگذاشته‌اند. به استثناء آن دسته از روسای جمهور که جانشین روسای خود شدند و یا توانستند در انتخابات به عنوان رئیس جمهور بعدی به پیروزی برسند، نام دیگر معاونین روسای جمهور در خاطر و یاد ملت آمریکا باقی نمانده‌است.
 
تنها مقام رسمی معاون رئیس جمهور بر مبنای قانون اساسی، ریاست وی بر [[مجلس سنای ایالات متحده آمریکا]] است. معاون رئیس جمهور رئیس سنا شناخته می‌شود و اداره جلسات رسمی را بر عهده می‌گیرد. اما همین مقام نیز صرفاً تشریفاتی است. رئیس سنا نمی‌تواند در رای‌گیری‌های این مجلس شرکت کند، مگر آنکه آرا بطور مساوی میان نمایندگان تقسیم شود و امکان تصویب لوایح وجود نداشته باشد. در چنین صورتی، رای رئیس سنا سرنوشت ساز خواهد بود و وی می‌تواند با رای خود یک لایحه قانونی را به تصویب برساند. معاون رئیس جمهور نیز به صورت مرتب در جلسات سنا شرکت نمی‌کند و Present Pro tempo که ارشدترین مقام حزب حاکم در سنا می‌باشد، ریاست جلسات را در غیاب معاون رئیس جمهور بر عهده می‌گیرد.
 
پس از پایان انتخابات، موضوع معاونت ریاست جمهوری به فراموشی سپرده می‌شود. درحقیقت تا سال ۱۹۶۷ قانون اساسی درخصوص معرفی و انتخاب معاون رئیس جمهور در صورت خالی ماندن این سمت مسکوت بود. تا پیش از آن تاریخ، در ۱۶ مورد به مدت مجموعاً ۳۷ سال، کشور فاقد معاون رئیس جمهور بود. با جانشین شدن یک معاون رئیس جمهور به جای رئیس جمهور فوت شده و یا ترور شده، رئیس جمهور جدید معاونی برای خود انتخاب نمی‌کرد. حتی هنگامی که یک معاون رئیس جمهور فوت می‌کرد، رئیس جمهور ضرورتی برای انتخاب معاون احساس نمی‌کرد. درنتیجه در تمام این موارد، پست معاونت ریاست جمهوری خالی می‌ماند.
تنها پس از ترور [[جان اف کندی]] و انتخاب لیندون جانسون به جای وی، نیاز به انتخاب معاون رئیس جمهور جدید احساس شد. جانسون که خود جانشین کندی شده بود دچارحملهدچار حمله قلبی شد و اگر دراثر این بیماری فوت می‌کرد، ایالات متحده فاقد رئیس حمهور می‌شد. اگر چه بر اساس «قانون جانشینی رئیس جمهور» مورخ ۱۹۴۷ در صورت بروز چنین مشکلی، ابتدا رئیس مجلس نمایندگان و در مرحله بعدی President Pro tempone به عنوان کفیل رئیس جمهور انتخاب می‌شود، امااز آنجا که درزمان حمله قلبی جانسون، هردوی این افراد سنی بالای ۷۰ سال را داشتند، نگرانی از فقدان معاون رئیس جمهور بیش از هر زمان دیگری احساس شد.
 
برای جلوگیری از وقوع یک بحران غیرقابل پیش بینی، تصویب یک اصلاحیه جدید قانون اساسی ضروری تشخیص داده شد. درسال ۱۹۶۵، کنگره اصلاحیه بیست و پنجم قانون اساسی را به تصویب رساند و با تصویب آن در سال ۱۹۶۷ توسط مجالس قانونگذاری ایالت‌ها، این الحاقیه جنبه قانونی به خود گرفت. براساس این اصلاحیه، در صورتی که پست معاونت ریاست جمهوری خالی بماند، رئیس جمهور موظف است فردی را به [[کنگره ایالات متحده آمریکا]] معرفی کند و با تصویب اکثریت آراء هر دو مجلس، وی به عنوان معاون رئیس جمهور برگزیده می‌شود. نخستین فردی که بر اساس این اصلاحیه به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد، [[جرالد فورد]] بود. درجریان ماجرای [[واترگیت|رسوایی واترگیت]]، اگینو پیش از نیکسون استعفاء کرد و نیکسون، فورد را به عنوان جانشین وی برگزید. اگر اصلاحیه بیست و پنجم در سال ۱۹۶۷ به تصویب نرسیده بود، ۷ سال پس از آن، استعفای نیکسون، رسوایی واترگیت را به یک بحران قانونی تبدیل می‌کرد.
از میان ۴۷ معاون رئیس جمهور که از زمان [[جرج واشنگتن]] تاکنون ریاست سنا را در دست داشته‌اند، تنها [[جان آدامز]] نخستین معاون رئیس جمهور ایالات متحده بیش از دیگران در فرایند رای‌گیری در سنا شرکت کرده‌است. وی در طول ۸ سال ریاست بر سنا، ۲۹ بار از حق قانونی خود برای شرکت در رای‌گیری‌های سنا استفاده کرد، در حالی که دیگر معاونین روسای جمهور حتی نتوانسته‌اند در ۲۰۰ سال گذشته به رکورد وی نزدیک شوند.
 
درطول بیش از ۲۰۰ سال گذشته، ۱۴ تن از ۴۶ معاون رئیس جمهور توانستند بر صندلی ریاست جمهوری تکیه زنند. این افراد عبارت‌اند از: [[جان آدامز]]، [[توماس جفرسون]]، [[مارتین ون بورن]]، [[جان تایلر]]، [[میلارد فیلمور]]، [[اندرو جانسون]]، [[چستر آلن آرتور]]، [[تئودور روزولت]]، [[وارن گامالیل هاردینگ]]، [[هری ترومن]]، [[ریچارد نیکسون]]، [[لیندون بنیز جانسون]]، [[جرالد رودولف فورد]] و [[جرج هربرت واکر بوش|جورج هربرت واکربوش]]. از این تعداد نیز تنها تایلر، فیلمور، آندره جانسون و هری ترومن و فورد بدون کسب آرای مردمی وصرفاًو صرفاً در اثر در گذشت و یا استعفای رئیس جمهور قبلی به قدرت رسیدند.
 
== جستارهای وابسته ==
۱۳۸

ویرایش