تفاوت میان نسخه‌های «فیلیپ میلر»

جز
اطلاح پیوند، ابرابزار
(اصلاح پیوند(ها) به صفحهٔ ابهام‌زدایی (انگلیسی) با استفاده از AWB)
برچسب: ویرایش توسط ویرایشگر خودکار
جز (اطلاح پیوند، ابرابزار)
در [[قطع کتاب|قطع]] چشمگیری منتشر شده و در زمان زندگی‌اش تا چاپ هشتم هم رسیده و توسط [[w:en:Job Baster|یاب باستر]] به زبان هلندی هم ترجمه شد.
 
میلر با دیگر گیاه‌شناسان مکاتبه داشت، و گیاهانی را از تمام بخشهای دنیا بدست آورد. بیشتر آنها را او برای اولین بار در انگلستان کاشت و به عنوان معرفی کنندهٔ آنها شناخته می‌شود. دانش او در مورد گیاهان زنده، که به خاطر آن به عنوان عضو انجمن سلطنتی انتخاب شد، از نظر وسعت در زمان حیات او بی‌نظیر بود.<ref>Frans A. Stafleu, reviewing the facsimile of ''The Gardeners Dictionary'' in ''Taxon'' '''18'''.6 (December 1969:713-715) p 713.</ref> میلر [[ویلیام آیتن]] را که بعدها سرباغبان باغ [[w:en:Royal Botanic Gardens, Kew|کیو]]شد و همین‌طور [[ویلیام فورسیثفورسایت (کشاورز)|ویلیام فورسایت]] را که (فورسیثیافورسایتیا) [[w:en:Forsythia|یاس زرد]] به افتخار او نامگذاری شده است تربیت کرد. [[w:en:John Russell, 4th Duke of Bedford|دوک بدفورد]] برای نظارت بر هرس درختان میوه [[ووبورن، بدفوردشر|صومعه ووبورن]] با او قرارداد بست. کار میلر همچنین مواظبت از مجموعهٔ ارزشمند دوک از درختان آمریکایی بود، بویژه درختان همیشه سبز، که از دانه‌هایی رشد کرده بودند که با پیشنهاد میلر در بشکه‌هایی از پنسیلوانیا، مکان جمع‌آوری شدهٔ آنها توسط [[جان بارترام]]، فرستاده شده بودند.<ref>Le Rougetel 1986:32, quoting John Collinson's letter to the Duke of Bedford.</ref> از طریق کنسرسیومی با شرکت ۶۰ نفر از مشترکین، محتوی جعبه‌های بارترام درختهای آمریکایی مثل [[نراد (سرده)|نراد]] و [[کاج]] را به باغهای انگلیسی معرفی کرد.
 
میلر ابتدا تمایلی به استفاده از روش [[نام علمی|نامگذاری]] [[کارل لینه]] نداشت و روش نامگذاری [[جوزف پایتون د تورن‌فورت]] و [[جان ری]] را ترجیح می‌داد. با این‌حال، لینه کتاب دیکشنری باغبان میلر را تحسین کرده است.<ref>''Non erit Lexicon Hortulanorum, sed etiam Botanicorum'', that the book will be, not just a lexicon of gardeners, but of botanists."; noted in Paterson 1986:40-41.</ref> در واقع محافظه‌کار اسکاتلندی تعدادی از روشهای نامگذاری پیش از لینه را که توسط لینه دور انداخته شده بود و مورد استفاده گیاه‌شناسان جدید بود حفظ کرد. او فقط در [[w:en:The Gardeners Dictionary|دیکشنری باغبانان]](۱۷۶۸) به طور کامل از روش لینه استفاده کرد، گرچه [[سرده]]هایی مانند [[سیاه‌کاج]] و[[وانیل (سرده)|وانیل]] را قبلاً به طور صحیحی با سیستم لینه در جلد چهارم (۱۷۵۴)توصیف کرده بود.