تفاوت میان نسخه‌های «سلطان محمود غزنوی»

بدون خلاصه ویرایش
جز (خنثی‌سازی ویرایش 18794651 توسط 213.147.158.115 (بحثخرابکاری))
 
== وضعیت علم و ادب در دوران سلطنت محمود ==
اجتماع علما و شعرا در دستگاه محمود غزنوی و اشعار و کتبی که به نام او ترتیب یافته نام او را در اطراف عالم معروف کرده‌است. معروفترین شاعران دربار او عبارت بودند از: [[عنصری بلخی]]، [[فرخی سیستانی]]، [[عسجدی مروزی]]، [[زینتی]]، [[منشوری سمرقندی]]، [[کسائی مروزی]] و [[غضائری رازی]]. اگر چه [[فردوسی توسی]] در زمان او می‌زیست و [[شاهنامه]] را به او تقدیم کرد ولی وابستگی به دربار محمود نداشت. از میان دانشمندان دستگاه محمودی نام‌آورتر از [[ابوریحان بیرونی]] نیست. از وزیران نامی دستگاه سلطان محمود این اشخاص بوده‌اند: [[فضل بن احمد اسفراینی]]، [[ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی]] و [[ابوعلی حسن بن محمد بن میکال]] معروف به [[حسنک وزیر]]. دبیر مخصوص دربار سلطان‌محمود [[ابونصر مشکان]] بوده‌است.{{پانویس}}
 
== عقاید مذهبی سلطان محمود ==
سلطان محمود در مذهب [[حنفی]] تعصب داشت. [[محمد بن عبدالکریم شهرستانی]] در ''[[ملل و نحل]]'' می‌نویسد گویا کرّامی بوده‌است و یکی از مردم خراسان موسوم به [[محمد بن کرام|عبدالله بن کرام]] به زهد ریائی و حیله و تزویر جمعی کثیر را تابع مذهب خود گردانید و از جملهٔ اتباع او یکی سلطان محمود بود که برای [[شیعیان]] سخت می‌گرفت. به علت تعصب شدید محمود، گروه کثیری از [[اسماعیلیه|اسماعیلیان]] در فرارود ([[ماوراءالنهر]]) و [[خراسان]] و [[ری]] کشته شدند و یاران [[مجدالدوله دیلمی|مجدالدوله]] به جرم [[معتزلی]] بودن از دم شمشیر گذشتند و قسمت اعظم کتابخانهٔ نفیس مجدوالدوله طعمهٔ آتش سلطان محمود شد. همچنین گفته می‌شود [[ابن فورک]] به دستور پس از اینکه مدتی در غزنه بود و می‌خواست به نیشابور بازگردد، در راه کشته یا سم‌ خورانده شد.
 
== منابع ==
{{پانویس}}
{{انبار-رده}}
{{ویکی‌گفتاورد}}
کاربر گمنام