تفاوت میان نسخه‌های «منشور استقلال اسرائیل»

جز
(اصلاح پیوند(ها) به صفحهٔ ابهام‌زدایی (اعراب) با استفاده از AWB)
«در سرزمین اسرائیل بود که ملت یهود به پا خاست و در همین سرزمین بود که چهره معنوی و ماهیت مذهبی و سیاسی این ملت شکل گرفت و از سیادت و حق حاکمیت ملی برخوردار گردید. در خاک [[سرزمین اسرائیل]] بود که [[یهودیت|یهودیان]] فرهنگ ملی و جهان‌شمول خویش را به وجود آوردند و [[تورات]] «کتاب کتاب‌های جاودانه» را برای جهانیان به ارمغان آوردند.
 
با آن که ملت یهود از سرزمین خود با زور و اجبار رانده شد و درسرزمین‌هایدر بی‌گانهسرزمین‌های بیگانه پراکنده گردید، انسان یهودی وابستگی و تعلق خود را به سرزمین اسرائیل به دست فراموشی نسپرد و هیچ‌گاه از نیایش و امید برای بازگشت دگربار به میهن اجدادی و رسیدن دوباره به [[آزادی سیاسی]] باز نایستاد.
 
به دلیل تعلقات تاریخی و سنتی، یهودیان در تمامی نسل‌های خود در [[علیا|آرزوی بازگشت]] به سرزمین اسرائیل و استقرار دوباره در میهن باستانی خود بوده‌اند و در نسل‌های اخیر بازگشت همگانی یهودیان به سرزمین اسرائیل رخ داده‌است،داده است، که در چارچوب پیش‌گامانپیشگامان و پیش‌آهنگانپیشاهنگان و مبارزان، روح یهودی را به این سرزمین بازگردانده‌اند؛ [[زبان عبری]] احیا شده‌است، شهرها و روستاهایی را شالوده‌ریزی کرده و برپا ساخته‌اند و کشوری شکل گرفته که بر اقتصاد و فرهنگ خود حاکم شده‌استشده است و در واقع موجودیت اجتماعی، فرهنگی و ملی سرزمین اسرائیل را زنده کرده‌اند. این ملتی است که دراشتیاقدر اشتیاق صلح به سر می‌برد و از خود دفاع می‌کند و برکت پیشرفت برای زندگی همه ساکنان این سرزمین را بشارت می‌دهد و جان خود را در راه استقلال ملی خویش نثار می‌کند.
 
در سال [[۱۸۹۷ (میلادی)|۱۸۹۷]] میلادی، [[کنگره جهانی صهیونیسم]] با فراخوانی [[تئودور هرتسل|تئودور (بنیامین زئب) هرتسل]]، که رویای شالوده‌ریزی کشور یهود را بشارت داده بود، برپا گردید، و حق ملت یهود را برای برپایی کیان ملی در سرزمین پدری خویش اعلام کرد.
بنابراین ما، اعضای شورای مردمی، نمایندگان جامعه یهودی و جنبش [[صهیونیسم]]، هم‌زمان با پایان‌گرفتن [[قیومیت بریتانیا بر فلسطین|قیمومت بریتانیا براین خاک]]، در اینجا گردهم آمده‌ایم و به برکت حق طبیعی و تاریخی‌مان، و با تکیه بر مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، برپائی کشور مستقل یهودی در سرزمین اسرائیل را اعلام می‌کنیم.
 
ما تعیین می‌کنیم که ازلحظهاز لحظه پایان‌گرفتن قیمومت بریتانیا، که امشب خواهد بود، از بامداد شنبه [[۶ ایار]] سال [[۵۷۰۸ (عبری)]] ([[۱۵ مه]] سال [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی) و تا برپائیبرپایی بنیادها و نهادهای حکومتی برگزیده مردم که امری واجب برای هر کشور است، و براساسبر اساس قانون اساسی کشور که تصویب مجلس موسسان تدوین و تصویب خواهد شد، و این امر حداکثر تا [[۱ اکتبر]] [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی انجام خواهد گردید، مجمع ملی به مثابه شورای موقت کشوری عمل خواهد کرد، و نهاد اجرایی آن، امور ملت را اداره خواهد کرد، و به مثابه دولت موقت کشور یهودی؛ کشور اسرائیل خواهد بود.
 
درهای کشور اسراییل به روی مهاجرت و [[علیا|بازگشت یهودیان]] و گردآوری پراکندگان در سراسر جهان گشوده‌است. دولت اسرائیل برای آبادانی و عمران این سرزمین به سود همه ساکنان آن تلاش خواهد کرد. کشور اسرائیل برپایهبر پایهٔ اصول [[آزادی]]، [[عدالت]] و [[صلح]] که آرمان و خواست همه [[پیامبران یهود]] بوده‌است،بوده‌ است، برپا می‌شود. کشوراسرائیلکشور اسرائیل [[برابری اجتماعی|تساوی حقوق اجتماعی]] و [[آزادی سیاسی|سیاسی]] کامل را برای همه ساکنان آن، بدون تفاوت میان پیروان مذاهب، نژادها و جنسیت‌های مختلف رعایت می‌کند و [[آزادی مذهب]]، وجدان، زبان، آموزش و فرهنگ را محترم می‌شمارد. اسرائیل پاسدار [[بناهای مهم مذهبی اورشلیم|اماکن مقدس همه ادیان]] خواهد بود و به اصول [[منشور جهانی حقوق بشر]] وفادار خواهد ماند و برای اجرای قطعنامه ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ تلاش خواهد کرد و به هدف تامین وحدت اقتصادی سراسر این سرزمین، اقدام خواهد کرد.
 
ما سازمان ملل متحد را فرا می‌خوانیم تا به ملت یهود برای بنیان‌نهادن کشور خود دست یاری دهد و اسرائیل را بعنوان عضوی متساوی‌الحقوق با کشورهای دیگر بپذیرد.
ما [[عرب اسرائیلی|اعراب ساکن کشور اسرائیل]] را – حتی در این روزهایی که در معرض هجوم خونین آنان قرار داریم - فرا می‌خوانیم تا صلح را رعایت کنند و به شکل‌گیری کشور جدید دست یاری دهند و از حق شهروندی کامل بهره‌مند گردند و در همه نهادها و بنیادهای ملی و حکومتی دارای نمایندگان خویش باشند.
 
ما دست صلح و حسن هم‌جواریهمجواری به سوی همه کشورهای هم‌سایههمسایه و ملت‌های آنها دراز می‌کنیم و آنان را به هم‌کاریهمکاری و هم‌یاریهمیاری با ملت مستقل یهود در سرزمین پدری او فرا می‌خوانیم. کشور اسرائیل حاضر است سهم خود را در تلاش مشترک برای پیشبرد سراسر کشورهای [[خاورمیانه]] ایفا کند.
 
ما ملت یهود در سرزمین‌های پراکندگی را فرا می‌خوانیم تا با مهاجرت خویش به کشور نوپای اسرائیل آن را تقویت کنند و برای آبادانی کشور یهودی دست یاری دهند و در پیکاری که به هدف اجرای آرمان‌های دیرینه یهودیان به هدف بازرسیدن به نجات [[بنی اسرائیل|قوم اسرائیل]] جریان دارد سهیم گردند.
 
با توکل به صخره اسرائیل (پروردگار یکتا)، ما گردآمدگان در نشست مجمع موقت ملی در شهر [[تل‌آویو]]، امروز و در این شام‌گاهشامگاه شنبه [[۵ ایار]] از سال [[۵۷۰۸ (عبری)|۵۷۰۸]] عبری ([[۱۴ مه]] سال [[۱۹۴۸ (میلادی)|۱۹۴۸]] میلادی) با امضای خود شاهدی بر اعلامیه استقلال در خاک میهن خود هستیم».
 
== پانویس ==