باز کردن منو اصلی

تغییرات

۶۱ بایت اضافه‌شده، ۱ سال پیش
جز
ربات ردهٔ همسنگ (۳۰) +املا+مرتب+تمیز (۱۴.۹ core): + رده:کوچ‌گردان ایرانی‌تبار
[[پرونده:Asia 323bc.jpg|350px|farme|بندانگشتی|چپ|آسیا در ۳۲۳ سال پیش از میلاد. ماساگت‌ها و همسایگانشان نشان داده می‌شوند.]]
'''ماساگت''' (به یونانی Μασσαγέται، Massagetai) یا '''ماساژت''' یکی از اقوام [[اقوام ایرانی‌تبار|ایرانی‌تبار]]<ref>رضایی باغ‌بیدی، تاریخ زبان‌های ایرانی، ص 36</ref><ref>{{یادکرد دانشنامه | نام خانوادگی =Abaev| نام =V. I | پیوند نویسنده =واسیلی آبایف | نام خانوادگی۲ =Bailey| نام۲ =H. W| پیوند نویسنده۲ =هرلد والتر بیلی | مقاله =ALANS| دانشنامه =Encyclopædia Iranica| نشانی =http://www.iranicaonline.org/articles/alans-an-ancient-iranian-tribe-of-the-northern-scythian-saka-sarmatian-massagete-group-known-to-classical-writers-from |بازبینی=۱۰/۱۰/۲۰۱۳| نشانی بایگانی =| تاریخ بایگانی = | تاریخ بازبینی = | جلد =۱| سال =۱۹۸۵| ناشر =Bibliotheca Persica Press | مکان =New York | زبان =en| صفحه =۸۰۱-۸۰۳}}</ref><ref name="Antony Karasulas">Karasulas, Antony. ''Mounted Archers Of The Steppe 600 BC-AD 1300 (Elite)''. Osprey Publishing, 2004, , p. 7.</ref><ref name="rome's enemies">Wilcox, Peter. ''Rome's Enemies: Parthians and Sassanids''. Osprey Publishing, 1986, ISBN 0-85045-688-6, p. 9.</ref><ref name="cambridge">Gershevitch, Ilya. ''The Cambridge History of Iran'' (Volume II). Cambridge University Press, 1985, ISBN 0-521-20091-1, p. 48.</ref><ref name="Grousset">Grousset, René. ''The Empire of the Steppes''. Rutgers University Press, 1989, ISBN 0-8135-1304-9, p. 547.</ref> <ref>[http://www.sino-platonic.org/abstracts/spp127_getes.html The Getes
by Sundeep S. Jhutti]</ref>و یک تیرهٔ [[سکاها|سکاسکایی]]یی نیمه‌صحراگرد در [[آسیای میانه]] بودند. ماساگتها اصولااصولاً از روی کتاب [[هرودوت]] به عنوان گروهی که در بخشی قابل توجهی از شرق [[دریای خزر]] میزیستند شناخته شده‌اند.<ref>Herodotus, The Histories, 1.204.</ref>
<ref>[http://www.sino-platonic.org/abstracts/spp127_getes.html The Getes
by Sundeep S. Jhutti]</ref>و یک تیرهٔ [[سکاها|سکا]]یی نیمه‌صحراگرد در [[آسیای میانه]] بودند. ماساگتها اصولا از روی کتاب [[هرودوت]] به عنوان گروهی که در بخشی قابل توجهی از شرق [[دریای خزر]] میزیستند شناخته شده‌اند.<ref>Herodotus, The Histories, 1.204.</ref>
 
== دوران ماد و هخامنشی ==
در روزگار [[مادها]]، [[سکاها]] فراوان به مرزهای ایران می‌تاختند. اینان گاه با [[آشور]] همپیمان می‌شدند و زمانی زیر فرمان خود مادها با آشوریان می‌جنگیدند. با آغاز کار [[هخامنشیان]] درگیریهای مرزی با [[سکاها]] دنباله داشت
 
 
== منطقه ==
هردوت می‌گوید ماساگت‌ها در صحرای بزرگی در شرق [[دریای خزر]] زندگی می‌کنند.<ref>Herodotus, ''The Histories'', 1.204.</ref> ولی چند بار اشاره می‌کند که آنها فراتر از رودخانه [[ارس]] (Araxes) هستند.<ref>Herodotus, ''The Histories'', 1.202.</ref> پژوهشگران هویت‌های گوناگونی را برای این رودخانه ارائه کرده‌اند. هردوت درک اندکی درباره جغرافیای آسیا و اروپا داشته است و احتمالااحتمالاً رودخانه متعددی را در اظهارات خود با ارس اشتباه گرفته است و منظور او در واقع سیحون (Jaxartes) رودخانه‌ای در شرق دریای خزر جایی که ماساگت‌ها حضور داشته‌اند، بوده است.<ref>Herodotus, ''The Histories'', translation by Robin Waterfield, with notes by Carolyn Deward (1998), p. 613, notes on 1.201-16.</ref>
 
== عادات ==
بر طبق سخن هرودوت:
{{گفتاورد|لباس پوشیدن و شیوه زندگیشان شبیه سکاها است. آنها هم بر روی اسب و هم با پای پیاده می‌جنگند. هر دو شیوه جنگیدن آنها عجیب است. آنها هم با کمان و هم نیزه می‌جنگند ولی سلاح مورد علاقه آنها تبر جنگی است. سلاح‌های آنها از [[زر]] یا [[برنج (آلیاژ)|برنج]] است. برای نوک نیزه‌ها و نوک پیکان‌ها و تبرهای جنگیشان از برنج استفاده می‌کنند و برای پوشش سر، حمایل و کمربند از زر. به همین ترتیب اسبهایشان نیز بسیار مجهز هستند. زره سینه اسبها از برنج است ولی زره کمر و صورت اسبها از زر است. آنها نه از آهن و نه از سیم استفاده نمی‌کنند زیرا در سرزمین آنها این دو فلز نیست و بجای آن زر و برنج فراوان است.|هرودوت|<ref>هرودوت، کتاب ۱، بند ۲۱۵. ترجمه مرتضی ثاقب فر</ref>}}
{{گفتاورد|هر مردی یک زن به عنوان همسر می‌گیرد، اما زنان به همگان تعلق دارند. یونانیان این رسم را به سکاها نسبت می‌دهند، حال آنکه این رسم نه به سکاها بلکه به ماساگت‌ها تعلق دارد. هر مرد ماساگت که زنی را بخواهد به جلوی کلبهٔ او ترکش خود را می‌آویزد و با خیالی آسوده، با او در می‌آمیزد. آنان حد طول عمر خود را مشخص نمی‌کنند، بلکه هنگامی که مردی به نهایت پیری رسید همه نزدیکان او گرد می‌آیند و او را همزمان با چند رأس حیوان قربانی می‌کنند، سپس گوشت‌ها را می‌پزند و با آن‌ها یک مهمانی ترتیب می‌دهند؛ و به این ترتیب کسانی که روز خود را اینگونه به پایان می‌برند شادترینها محسوب می‌شوند؛ ولی اگر کسی از بیماری بمیرد وی را نمی‌خورند بلکه وی را در زمین دفن می‌کنند و برای بخت بد او زیرا که قربانی نشده است، گریه و سوگواری می‌کنند. آنها هیچ دانه‌ای نمی‌کارند ولی در گله‌های خود زندگی می‌کنند و از ماهی که در رودخانه ارس (احتمالااحتمالاً سیحون) فراوان است تغذیه می‌کنند. شیر چیزی است که آنها عمدتاعمدتاً می‌نوشند و تنها خدایی که پرستش می‌کنند خورشید است؛ و برای آن اسب قربانی می‌کنند. تحت این باور که برای چابک‌ترین خدا باید چابک‌ترین جانور را هدیه داد...|هرودوت|<ref>هرودوت، کتاب ۱، بند ۲۱۶. ترجمه مرتضی ثاقب فر</ref>}}
 
== پانویس ==
== منابع ==
* {{یادکرد کتاب | نام خانوادگی =رضایی باغ‌بیدی | نام =حسن | پیوند نویسنده =حسن رضایی باغ‌بیدی | عنوان =[[تاریخ زبان‌های ایرانی (کتاب)|تاریخ زبان‌های ایرانی]] | سال =۱۳۸۸ | ناشر =[[مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی]] |مکان =تهران | شابک =۹۷۸-۹۶۴-۷۰۲۵-۸۴-۳}}
* Cernenko. E. , The scythians 700 - 300 BC, 045 47 86
* [http://irantarikh.com/tarikh/iran04.pdf تاریخ ماد - دکتر خنجی PDF]
* تاریخ ماد. دیاکونوف. ترجمه کریم کشاورز، تهران: نشر امیرکبیر.
 
{{درگاه|ماد}}
 
{{پیش از پادشاهی ماد}}
{{مستشرقین تاریخ پیش از میلاد ایران}}
[[رده:سکاها]]
[[رده:عشایر اوراسیا]]
[[رده:کوچ‌گردان ایرانی‌تبار]]
[[رده:مردمان باستانی ایران]]
۵۴۴٬۴۸۷

ویرایش