تفاوت میان نسخه‌های «منیر وکیلی»

جز
←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: واپرای⟸و اپرای، صحنه‌می‌آمد⟸صحنه‌ می‌آمد، دیرین‌خود⟸دیرین‌ خود، درگردهمائی‌های⟸در گردهمای...
جز (اصلاح نویسه عربی، + ویرایش با ماژول ابرابزار با استفاده از AWB)
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: واپرای⟸و اپرای، صحنه‌می‌آمد⟸صحنه‌ می‌آمد، دیرین‌خود⟸دیرین‌ خود، درگردهمائی‌های⟸در گردهمای...)
منیر در پائیز سال ۱۳۲۸ ([[اکتبر]] [[۱۹۴۹ (میلادی)|۱۹۴۹]]) به [[پاریس]] رفت تا درکنسرواتوار ملی موسیقی، به تحصیل موسیقی و آموختن آواز بخصوص ترانه‌های اپرا بپردازد. استاد آواز او [[مادام لاپرت]]<ref>Lapeyrette</ref> بود. وی صدای منیر را [[سوپرانو]] تشخیص داد و از او خواست که خواندن به صدای [[متسوسوپرانو]] که در ایران آموخته بود را کنار گذارد و تلاش کند تکنیک و رپرتوار سوپرانو را بیاموزد. منیر توصیه او را پذیرفت و خواندن به روش سوپرانو را فرا گرفت.
 
در مدت چهار سالی که منیر در پاریس بود، در فرصت‌های مختلف، چه درگردهمائی‌هایدر گردهمایی‌های ایرانیان و چه در برنامه‌های کنسرواتوار و نیز طی امکانات دیگر در فرانسه و درسایر کشورهای اروپائی، در برنامه‌های هنری شرکت می‌کرد و هنر آواز خود را عرضه می‌داشت و مورد تشویق و تحسین بسیار قرار می‌گرفت. از جمله در ماه [[اوت]] [[۱۹۵۱ (میلادی)|۱۹۵۱]] در یک مسابقه آوازهای فولکلور در برلن جایزه اول را دریافت کرد.
 
منیر در سال ۱۳۳۲ پس از دریافت دیپلم آواز از [[کنسرواتوار ملی پاریس]] به [[ایران]] بازگشت و فعالیتهای هنری گسترده ایرا آغاز نمود. در سال ۱۳۳۹ منیر به [[آمریکا]] عازم شد و در [[کنسرواتوار نیوانگلند بوستون]] به تکمیل دانش موسیقی و فراگیری آوازهای [[اپرا]] و نقش‌های‌اپرائینقش‌های‌ اپرایی پرداخت. در این کنسرواتوار استاد او [[بوریس گلداوفسکی]]<ref>[[:en:Boris Goldovsky|Boris Goldovsky]]</ref> بود که ازاساتیداز اساتید به‌نام و بسیار مشهور روس الاصل آن زمان بود و بسیاری از خوانندگان مشهور [[اپرای متروپولتین]] نیویورک زیردست او تعلیم دیده بودند.
 
در مدتی که منیر وکیلی در بستون بود دربسیاری از صحنه‌های اپرا که در نیوانگلند کنسرواتوریکنسرواتواری به نمایش گذاشته می‌شد به روی صحنه‌می‌آمدصحنه‌ می‌آمد و بسیار مورد تحسین قرار می‌گرفت. بخصوص در دو اپرای «[[نی سحرآمیز]]» [[موتسارت]] واپرایو اپرای تک صحنه‌ای [[هانری پورسل]]<ref>[[:en:Henry Purcell|Henry Purcell]]</ref> بنام دیدو و آئناس.<ref>Dido and Aeneas</ref> نقش اول رابازیرا بازی کرد.
 
وی در سال ۱۳۴۰ به ایران بازگشت. منیر مصمم بود که آرزوی دیرین‌خوددیرین‌ خود را عملی سازد و این رؤیا را که روزی در ایران یک اپرای واقعی داشته باشیم و یک اپرای کامل را بتوانیم روی صحنه بیاوریم تحقق بخشید. او اولین صحنه‌های اپرائیاپرایی در سالهای ۱۳۴۱ به بعد ابتدا درتلویزیون صحنه‌هائیصحنه‌هایی از مادام باتر فلای [[پوچینی]] و تراویا تای [[جوزپه وردی]]، سپس در سالن وزارت فرهنگ و هنر اپرای ارفهاورفه و اوریدیس [[کریستف ویلیبالد گلوک]]<ref>Gluck</ref> و بعداً در سالن سعدی اپرای تک صحنه‌ای جمیله اثر [[ژرژ بیزه]] را بروی صحنه آورد. البته در تلویزیون فقط صحنه‌هایی از اپرا نمایش داده می‌شد ولی این نمایشها مورد توجه بسیار بینندگان قرارمی‌گرفتقرار می‌گرفت.
 
با گشایش [[تالار وحدت|تالار رودکی]] در سال ۱۳۴۶ فعالیتهای وی نیز همانند همتایانش در قالب گروه اپرای تهران شکل حرفه‌ای‌تر به خود گرفت. وی در اپراهای متعدد ایفای نقش کرد از جمله: اُرفهاورفه و اُریدیس (با همکاری [[حسین سرشار]])، [[مادام باترفلای]]، لابوهم،لا لاتراویاتابوهم، لا تراویاتا و [[توراندخت]].
 
[[پرونده:Monir Vakili 2.jpg|بندانگشتی|چپ|200px|منیر وکیلی ۱۳۲۷]]