نورپردازی: تفاوت میان نسخه‌ها

۵ بایت اضافه‌شده ،  ۵ سال پیش
جز
(افزودن {{بهبود منبع}} (توینکل))
در سینما، نورپردازی چیزی فراتر از نورتاباندن به اشیا، فقط برای نمایاندن آن‌ها است. بخش‌های روشن‌تر و تیره‌تر درون قاب به ساخته‌شدن ترکیب‌بندی هر نما کمک می‌کنند و به این ترتیب نگاه ما را به اشیا و کنش‌های خاص معطوف می‌دارند. یک لکه که نور بیشتری دریافت کرده، می‌تواند چشم بیننده را به یک نکته مهم جلب کند، در مقابل، سایه جزئیات را پنهان می‌کند یا تعلیق ایجاد می‌کند دربارهٔ اینکه چه چیزی ممکن است در آنجا، در پشت سایه باشد.
 
نورپردازی کمک می‌کند تا بافت‌ها جلوه‌گر شوند: خطوط یک صورت، ظرافت تار عنکبوت، بافت زبر چوب، درخشندگی یک قطعه جواهر و...و…
 
همچنین نورپردازی به ترکیب‌بندی کلی نما شکل می‌دهد. نورپردازی می‌تواند حس ما از شکل و بافت اشیای نمایش داده شده را تحت تأثیر قرار دهد. برای مثال اگر به توپی از پهلو نور بتابد یک نیم دایره خواهیم دید و اگر از جلو به آن نور بخورد، گرد به نظر خواهد رسید.
جهت نورپردازی، بر مسیری اشاره می‌کند که نور به شی می‌تابد. این مسیرها عبارت اند از:
* [[نور جلویی]]: نوری که از رو به رو به سوژه می‌تابد.
* [[نور پشتی]]: این نور از پشت موضوعی که قرار است فیلم برداریفیلم‌برداری شود به آن می‌تابد و می‌تواند در زوایای مختلف از پشت بتابد برای مثال مستقیم، از بالا، از پهلو و...و… نور پشتی اگر همراه دیگر نورها نباشد اثری ضد نور دارد و سوژه را تاریک و تیره می‌کند. همچنین این نور کمک می‌کند خطوط مرزی مشخص شوند و سوژه از پس زمینه جدا شود.
* [[نور پایین]]: نوری که از جلو و از پایین به سوژه می‌تابد برای مثال کسی که در کنار آتش نشسته و نور آتش از پایین چهره او را روشن می‌کند. از آنجا که نورپردازی از پایین، چهره را تحریف می‌کند، ممکن است برای خلق وحشت از آن استفاده شود.
* [[نور بالا]]: نوری که از جلو و از بالا به سوژه می‌تابد. این نور اگر بر چهره بازیگر بتابد استخوان بندی صورت او را به خوبی نشان می‌دهد، به همین خاطر هر گاه فیلم سازفیلم‌ساز بخواهد حالت چهره و حس موجود در چهره بازیگر، نمایان شود از این نور استفاده می‌کند.
 
جهاتی که در اینجا گفته شد جهات اصلی هستند. کمی تغییر زاویه می‌تواند، جهات نوری دیگر و در نتیجه کاربردهای بیشتر ایجاد کند.<ref>سایت دانشنامه رشد</ref>
یکی از مفاهیم پایه‌گذاری شده در حوزه نورپردازی و طراحی نورپردازی مفهوم معماری نور است. بر خلاف تصور اکثر مردم که یک معمار ساده یا یک متخصص برق می‌تواند طراحی نورپردازی یک بنا را به عهده بگیرد، نورپردازی بنا نیاز به متخصصی به نام معمار نور دارد.
معمار نور کسی است که آشنایی کامل با اصول معماری و طراحی نما، منابع نوری رایج و مناسب برای نورپردازی، روانشناسی رنگ نور، مخاطب شناسی و اصول ابتدایی جامعه‌شناسی، اصول اولیه انتقال انرژی، خیرگی و اصول رفع خیرگی داشته باشد.
معمار نور با استفاده از این ابزارها می‌تواند برخلاف یک معمار و یا یک طراح نورپردازی دو نمای مناسب و متناسب برای شب و روز نما ارائه دهد که تناسب بین نمای روز و شب، عدم ایجاد خیرگی در شب، عدم اعمال نازیبایی در روز، در برداشتندربرداشتن مفاهیم معماری در روز و شب، کاهش هزینه‌های اولیه، کاهش هزینه‌های ثانویه، کاهش مصرف انرژی در نورپردازی، کاهش نیاز به روشنایی مصنوعی داخلی در طول روز و ... را در برداشتهدربرداشته باشد؛ لذا می‌بایست گفت که:
معماری نور هنر طراحی نما متناسب با اصول طراحی نورپردازی است.
 
با تأکید و تعیین حدود مشخصه‌های [[معماری]] در داخل یک خانه، نور پردازی بهترین و مناسبترین وسیله است که با استفاده از آن مشخصه‌ها به نقاط تمرکز در یک اتاق بدل می‌شوند. در یک خانه امروزی این مشخصه ممکن است [[پلکان]]، بافت زمخت یک دیوار و یا شکافهای یک دیوار صاف که می‌توان از میان آنها به اتاق‌های دیگر نیم نگاهی انداخت و یا اثر نور بر ماده با کیفیت، باشد. در یک خانه سنتی یک ستون یا ساباط (archway)، یک شومینه و یا یک پلکان می‌توانند در نقش یک مشخصهٔ اصلی عمل کنند. هر یک از این اجزا بایستی به شکل منفرد مورد بررسی دقیق قرار گیرند تا اطمینان حاصل شود که هر یک به منظور دستیابی به بهترین نمود بصری مورد نور پردازی قرار خواهند گرفت.
 
در یک خانه امروزی برای برجسته کردن یک مادهٔ پرارزش به وسیلهٔ افهٔ دیوار شوی، راه حل نورپردازی می‌تواند '''ایجاد شکاف''' در محور تلاقی دیوار و سقف و همراه با [[منبع نوری]] پیوسته مانند '''کاتد سرد''' یا''' زنون''' باشد، و یا حتی نور فلوروسنت همپوشان و یا یک منبع ال.ای.دی. رشته‌ای. در این روش همواره بیشترین تأکید بر بالای دیوار قرار می‌گیرد، اما در عین حال این امتیاز را دارد که منبع نور پنهان می‌ماند. اگر گسترهٔ بزرگتری از نور که تا پایین دیوار را در بردربر گیرد، مورد نیاز باشد، بایستی منبع نور از دیوار فاصله گرفته و یک نور پایین تاب توکار و جهت دار یا نور دیوارشوی نصب شده در کف راه [[حل مسئله]] خواهد بود. زیرکانه‌ترین گزینه''' نور پایین تابی جهت دار''' و '''کم ولتاژ''' است که به منظور جلوگیری از تولید نوری زننده، توکار نصب شده و با لنز مات پخشیدگی نور آن کاهش یافته استیافته‌است. شکل دیگری از تأکید بر یک دیوار بافت دار، قرار دادن مجموعه‌ای از نورهای بالاتاب نزدیک به دیوار است، طوری که نور را بر سطح دیوار بخراشند.
 
در مورد پله‌ها نورهای پایین تاب توکار نصب شده بر شیب بالای پله هیچگاه گزینهٔ ایده‌آلی نیست، چرا که [[نور]] همواره به جهت نامناسبی زاویه یافته و چشم را خیره می‌کند. یک نور [[کف شوی]] کم قدرت که بر تمامی کف پله‌ها، یا به صورت یک پله در میان بکار می‌رود با توجه به مدل و قدرت آن می‌تواند به عنوان راه حل مناسبتر مورد توجه قرار گیرد. این عملی‌ترین روش است، مخصوصاً در پلکان‌های باریکی که اعمال روش‌های دیگر نورپردازی در آنها مسئله ساز است. اگر پلکان [[شیشه]] ای باشد، قرار دادن نورهای بالاتاب در زیر پلکان، افه‌های نوری جالبی را پدیدمی‌آورد و پلکان را به شکل مجسمه‌ای درون این فضا تعریف می‌کند و درخشش مؤثری از نور را بر هر کف پله به وجود می‌آورد.<ref>{{یادکرد کتاب |نام خانوادگی=ستوری |نام=سالی |کتاب=هنر معماری | ناشر=رویاکو |سال=1388}}</ref>
 
== نورپرداز فیلم ==
نورپرداز کسی است که در تصمیم‌گیری کارگردان و مدیر فیلم برداریفیلم‌برداری دربارهٔ نوع نورپردازی صحنه مشارکت می‌کند و سرانجام منطبق با تصمیم گرفته شده نور صحنه را با ابزار و وسایل لازم، تأمین می‌کند. او برای انجام این کار ممکن است از یک یا چند دستیار و همچنین برق کار، استفاده کند.
 
=== دستیار نورپرداز ===
۳۶۰

ویرایش