تفاوت میان نسخه‌های «فعل ربطی»

جز
جز (پیوند ابهام زدایی شد: نهادنهاد (دستور زبان), گزارهگزاره (دستور زبان))
فعلی ربطی فعلی است که معنایش به‌وسیله صفت اسنادی یا کلمه‌ای که جانشین آن است، تمام شود؛ مانند: «ابن‌سینا دانشمند بود»، «فریدون را خردمند می‌پنداشتم». صفت یا کلمه‌ای که معنی فعل ربطی را تمام می‌کند نیز مسند یا مکمل نام دارد.<ref>فرشیدورد، خسرو؛ دستور مفصل امروز، سخن، چاپ اول، تهران، ۱۳۸۲. ۴۴۵–۴۴۴.</ref>
 
افعالی مثل "«است، بود، شد، گشت، گردید، شود، باشد، باد، هست، نیست و…"» فعل ربطی محسوب می‌شوند.<ref>''ظرفیت فعل و ساخت‌های بنیادین جمله در فارسی امروز''، [[امید طبیب‌زاده]]، تهران: نشر مرکز، ۱۳۸۵.</ref>
نکته:اگر فعل"است"،"هست"،"نیست"و"بود"به معنی"وجود داشتن"به کار بروند؛ فعل اسنادی نیست.
فعل ربطی در هر [[قضیه حملی]] در [[منطق]] است که اصطلاحاً آن را '''رابطه''' یا '''نسبت حکمیه''' می‌نامند. نقش '''نسبت حکمیه''' این است که نشان می‌دهد میان [[موضوع]] و [[محمول]] رابطه‌ای وجود دارد و لذا آن‌ها را از شکل دو مفهوم مستقل خارج کرده و به شکل یک حکم یا [[تصدیق]] یا جملهٔ خبری درمی‌آورد. نسبت حکمیه به دو شکل کلی اثبات و نفی وجود دارد.