باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
| leader1_name = [[کیث الیسون]] ([[مینه‌سوتا]])
| leader2_title = رهبر سنا
| leader2_name = [[رهبران حزبی سنای ایالات متحده آمریکا]]<br>{{سخ}}[[چاک شومر]] ([[نیویورک (ایالت)]])
| leader3_title = House leader
| leader3_name = [[رهبران حزبی سنای ایالات متحده آمریکا|رهبر اقلیت]]<br>{{سخ}}[[نانسی پلوسی]] ([[کالیفرنیا]])
| leader4_title = Chair of [[Democratic Governors Association|Governors Association]]
| leader4_name = [[دن مالوی]] ([[کنتیکت]])
 
== تاریخچه ==
[[پرونده:Andrew jackson head.jpg|بندانگشتی|upright|به طوربه‌طور کلی [[اندرو جکسون]] به عنوان اولین [[رئیس جمهوررئیس‌جمهور ایالات متحده|رئیس جمهوررئیس‌جمهور دموکرات ایالات متحده]] مطرح می‌شود.]]
 
=== سال‌های آغازین ===
سنگ بنای حزب دموکرات درسال ۱۷۹۲ گذاشته شد. دراین سال [[توماس جفرسون]] یک جناح در [[کنگره ایالات متحده آمریکا|کنگره]] تشکیل داد که وظیفه آن دفاع از «[[منشور حقوق]]» (Bill of Rights) بود.
حزب جمهوریخواهان دموکراتیک (حزب دموکرات بعدی) از همان ابتدا با استقبال [[ایالت‌های جنوبی]] روبرو گشت و این منطقه تا سالیان طولانی دژ تسخیر ناپذیر جانشیان جفرسون به شماربه‌شمار می‌آمد. در [[انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا]] سال ۱۸۰۰ توماس جفرسون که در حکومت ۴ ساله [[جان آدامز]] فدرالیست، سمت [[معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا|معاون ریاست جمهوری]] را بر عهده داشت، به پیروزی دست یافت بدین ترتیب دوران طلایی حکومت جمهوریخواهان دموکرات آغاز گشت. این دوران تقریباً ۶۰ سال، به استثناء چند مقطع کوتاه، تا تأسیس حزب جمهوریخواه در دهه ۱۸۵۰ ادامه یافت. دراین مدت ۹ رئیس جمهوررئیس‌جمهور از ۱۲ رئیس جمهور،رئیس‌جمهور، از حزب جمهوریخواه دموکراتیک و جانشین آن حزب دموکرات برگزیده شدند و مجموعاً ۴۸ سال نامزدهای این حزب در کاخ سفید حکومت کردند.
پس از جفرسون، ۲ تن دیگر از رهبران حزب جمهوریخواهان دموکراتیک به مدت ۱۶ سال حکومت کردند. [[جیمز مدیسون]] و [[جیمز مونرو]] هر یک دو دوره در کاخ سفید حضور داشتند و به تحکیم مبانی فکری و عملی جفرسون همت گماشتند.
 
انتخابات سال ۱۸۲۴ فصل جدیدی را در تاریخ [[احزاب ایالات متحده]] به‌دنبال آورد. در این انتخابات و در غیاب حزب فدرالیست، ۴ تن از شخصیت‌های برجسته حزب جمهوریخواه دموکراتیک خود را نامزد پست [[ریاست جمهوری]] کردند.
 
بدنبال بروز شکاف در داخل حزب جمهوریخواهان دموکراتیک، [[جان کوئینسی آدامز]] رئیس جمهوررئیس‌جمهور منتخب توسط [[مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا]] و هنری کلی، وزیر خارجه به همراه دیگر فدرالیست‌های قدیمی، حزب «جمهوریخواهان ملی» (The Natioal Republican Party) را بوجود آورند. در مقابل جکسون با پشتیبانی توده مردم به بازسازی ساختار حزب جمهوریخواه دموکراتیک پرداخت و نخستین کنوانسیون حزبی را در [[تاریخ ایالات متحده]] برگزار کرد. وی با ارائه یک بیانیه حزبی (Platform) به انسجام درونی حزب پرداخت و به دلیل حمایت گسترده عمومی به عنوان رهبر حزب برگزیده شد. فعالیت حزبی ۴ ساله جکسون در [[انتخابات ریاست جمهوری]] سال ۱۸۲۸ به ثمر نشست و وی توانست با کسب ۱۷۸ رای [[مجمع انتخاباتی]] در مقابل ۸۳ رای، جان کویئنسی آدامز و فدرالیست‌های کهنه کارکهنه‌کار را قاطعانه شکست دهد.
 
درخلال دوره اول ریاست جمهوری جکسون، نقش اجتماعی طبقه نوظهور کارگر در صحنه سیاسی ایالات متحده تثبیت شد. توسعه و پیشرفت صنعتی در ایالت‌های شمالی، صدها هزار کارگر حرفه‌ای را وارد عرصه مناسبات اجتماعی کرد و از آنان یک نیروی تأثیر گذار در مقابل بانکداران و صنعتگران شمالی و زمینداران جنوبی بوجود آورد. تحولات آینده موجب گشت حزب دموکرات در میان طبقه کارگر نفوذ کند و گسترش چشمگیری بدست آورد و از این نیروی رشد یابنده در رقابت با جمهوریخواهان بهره گیرد.
 
۲۰ سال بعد در جریان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۴۸، کنوانسیون ملی حزب جمهوریخواهان دموکراتیک، تغییر نام حزب را به تصویب رساند و براساس این تصمیم ” حزب دموکرات ” رسماً متولد شد. در همین کنوانسیون اعضا برای رفع خلأ مدیریت حزب در خلال برپایی ۲ کنوانسیون ملی، کمیته ملی حزب دموکرات (The Democratic National Committee) تشکیل دادند تا به فعالیت‌های حزب سروسامان دهد. این کمیته در حال حاضر، قدیمی‌ترین کمیته حزبی جهان به شماربه‌شمار می‌آید.
 
بروز [[جنگ داخلی آمریکا]] میان طرفداران الغای برده داری و هواداران نظام برده داری در سال ۱۸۶۰ برای حزب دموکرات فاجعه آفرید. این حزب به همراه ایالت‌های جنوبی از شمالی‌های جمهوریخواه به سختی شکست خورد و برای چند دهه به یک نیروی سیاسی درجه دوم تبدیل شد.
در فاصله شکست دموکرات‌ها در انتخابات سال ۱۹۲۰ تا پیروزی [[فرانکلین روزولت]] در سال ۱۹۳۲، جمهوریخواهان قدرت را در کنگره و کاخ سفید در اختیار گرفتند و برنامه‌های محافظه‌کارانه خود را به اجرا درآوردند. هاردینگ کولینگ و هوور با کنار گذاشتن برنامه‌های اجتماعی دموکرات‌ها، عدم دخالت دولت در اقتصاد را سرلوحه برنامه‌های خود قراردادند؛ بنابراین هنگامی که روز سه‌شنبه سیاه در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۹ از راه رسید و وخیم‌ترین [[بحران اقتصادی]] را با خود به همراه آورده جمهوری خواهان از یافتن راه حلی برای خروج از بحران ناکام ماندند. به‌دنبال آن، ورشکستگی صدها بانک و کارخانه، از بین رفتن پس‌انداز شهروندان و بیکاری، فقر و گرسنگی از راه رسید بدون آنکه دولت بتواند از سقوط اقتصاد جلوگیری به عمل آورد. در چنین شرایط وخیم اقتصادی، حزب دموکرات با فرانکین روزولت به میدان آمد و با طرح [[نیودیل]] New Deal در انتخابات سال ۱۹۳۲ به پیروزی رسید.
 
در سال ۱۹۴۰ هنگامی که پایان دور دوم ریاست جمهوری روزولت نزدیک می‌شد همگان تصور می‌کردند سنت دیرینه [[جرج واشنگتنواشینگتن]] حفظ خواهد شد. اما روزولت یکبار دیگر از سوی کنوانسیون ملی دموکرات به عنوان نامزد انتخابات ریاست جمهوری برگزیده شد. اگر چه شروع [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا در پذیرش این تصمیم مؤثر بود، لیکن شرایط آن زمان نشان داد که فردی بهتر از روزولت نمی‌تواند کشور را از دوران پس از بحران به سلامت خارج نماید؛ بنابراین روزولت یکبار دیگر وارد نبردهای [[انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا]] شد و به راحتی توانست رقیب جمهوریخواه خود را با فاصله زیاد شکست دهد. بدین ترتیب وی نخستین رئیس جمهوریرئیس‌جمهوری بود که برای ۳ دوره در کاخ سفید ماندگار شد. وی بار دیگر در انتخابات سال ۱۹۴۴ به پیروزی دست یافت و علی‌رغم اینکه از بیماری رنج می‌برد و بر روی [[صندلی چرخ‌دار]] نشسته بود، مسئولیت قوه مجریه را بر عهده گرفت. اما بیماری به وی اجازه نداد چهارمین دوره ریاست جمهوری خود را به پایان برساند و در سال ۱۹۴۵ درگذشت. ۶سال پس از مرگ روزولت، اصلاحیه بیست و دوم [[قانون اساسی ایالات متحده آمریکا]] به تصویب رسید و مدت زمان ریاست جمهوری را تنها به دو دوره متوالی محدود کرد.
 
در دوره ریاست جمهوری [[هری ترومن]] که از سال ۱۹۴۵ جانشین روزولت شد و در انتخابات ۱۹۴۸ از جانب مردم برگزیده شد، ۲ رویداد مهم و حساس داخلی روی داد. برای نخستین بار در تاریخ ایالات متحده، کنگره از دست رئیس جمهوررئیس‌جمهور خارج شد و سیستم حکومتی دو حزبی در آن سال بوجود آمد. مهم‌تر از آن، تعارض و کشمکش میان دو حزب حاکم بر کاخ‌سفید و کنگره به اندازه دوران پس از جنگ جهانی دوم عمیق و طولانی نبود.
 
=== جامعه بزرگ ===
۲ دوره ریاست جمهوری [[دوایت آیزنهاور]] از راهیابی دموکرات‌ها به کاخ سفید جلوگیری بعمل آورد. اما در انتخابات سال ۱۹۶۰ که نشانه‌های تغییر در جامعه ایالات متحده آمریکا به خوبی نمایانگر بود، دموکرات‌ها یکبار دیگر به پیروزی دست یافتند. [[جان اف کندی]] نامزد حزب دموکرات با فاصله اندکی [[ریچارد نیکسون]] جمهوریخواه را شکست داد و به عنوان جوان‌ترین [[رئیس جمهوررئیس‌جمهور ایالات متحده]] با ۴۳ سال سن به کاخ‌سفید راه یافت. وی برخلاف کلیه روسای جمهور این کشور کاتولیک بود و پیروزی وی، به تسلط مطلق جامعه پروتستان بر زندگی سیاسی آمریکا پایان داد. وی برنامه‌های اجتماعی گسترده‌ای را به کنگره ارائه کرد که اکثراً از سوی نمایندگان محافظه کار هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات رد شد. کندی همچنین گام‌هایی برای رفع تبعیض نژادی در ایالت‌های جنوبی به مرحله اجرا گذاشت. این برنامه‌ها پس از ترور وی در دالاس و توسط [[لیندون جانسون]] ادامه یافت.
 
با ترور کندی در سال ۱۹۶۳، لیندون جانسون معاون وی، مسئولیت ریاست جمهوری را بر عهده گرفت و توانست با پیروزی در انتخابات ۱۹۶۴ یک دوره دیگر در کاخ سفید بماند. وی با شعار «[[جامعه بزرگ]]» (Great Society) و با هدف رفع فقر، گرسنگی و تبعیض پا به عرصه انتخابات سال ۱۹۶۴ گذاشت.
 
=== دوران افول ===
با پایان یافتن دهه ۱۹۶۰، دیدگاه ملت آمریکا در قبال دولتمردان دموکرات تعییر یافت و انگیزه برای انتخاب فرد جدید با شعارهای جدید روز به روز بیشتر قوت گرفت. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۶۸ ریچارد نیکسون از حزب جمهوریخواه به عنوان مردی با ایده‌های جدید راهی کاخ سفید شد. وی و جانشینش [[جرالد فورد]] به مدت ۸ سال، دموکرات‌ها را از کاخ سفید دور نگه داشتند تا اینکه [[رسوایی واترگیت]] و شکست تحقیر آمیز [[ارتش آمریکا]] در ویتنام یکبار دیگر افکار عمومی را برای یک رئیس جمهوررئیس‌جمهور دموکرات مهیا ساخت. [[جیمی کارتر]] با هدف پیشبرد دولت رفاهی و تأکید بر مسائل اخلاقی و حقوق بشر در سال ۱۹۷۶ به پیروزی رسید. وی بلافاصله پس از ورود به کاخ سفید علی‌رغم مخالفت [[محافظه کاران]] کنگره، اصلاحات اجتماعی خود را ارائه نمود. کارتر با افزایش مالیات‌ها به جنگ کسری بودجه رفت و در برنامه‌های انرژی ایالات متحده تجدید نظر کرد. در عرصه سیاست خارجی کارتر از یکسو با برپایی کنفرانس کمپ دیوید و صلح میان مصر و اسرائیل به یک دستاورد بزرگ در بحران خاورمیانه و جلب نظر گروه‌های یهودی داخل آمریکا نایل شد و از سوی دیگر دولت وی به دلیل به گروگان گرفته شدن ۵۲ دیپلمات این کشور در تهران فلج گردید.
 
گروگانگیری در تهران، ۴۴۴ روز طول کشید و تنها زمانی پایان یافت که کارتر در پی شکست از ریگان کاخ سفید را ترک کرده بود. این ماجرا که پس از شکست در [[جنگ ویتنام]] بزرگ‌ترین ضربه را به روحیه ملت آمریکا وارد ساخت، یک سال آخر ریاست جمهوری کارتر را کاملاً تحت‌الشعاع خود قرار داد.
این حزب در آغاز خودش را «حزب جمهوریخواه» می‌خواند، جفرسونی‌ها (طرفداران توماس جفرسون) توسط [[حزب فدرالیست (آمریکا)|فدرالیست]]‌های مخالف، برچسب «دموکراتیک» خورده بودند، این کار با امید به تخریب جفرسونی‌ها به عنوان حامیان حاکمیت توده بود.<ref>[[جویس اپلبی]] - ۲۰۰۳. Thomas Jefferson. p. 81. [[شابک|ISBN 0-521-64841-6]].</ref> در دوره جکسونی‌ها، اصطلاح «دموکراسی» توسط حزب استفاده می‌شد<ref>[[جویس اپلبی]] - ۲۰۰۳. Thomas Jefferson. p. 4. [[شابک|ISBN 0-521-64841-6]].</ref> و نهایتاً در ۱۸۴۴ نام «حزب دموکرات» حل و فصل و نام رسمی حزب شد.<ref>{{یادکرد وب | نشانی=http://www.britannica.com/EBchecked/topic/157244/Democratic-Party/308570/Slavery-and-the-emergence-of-the-bipartisan-system | عنوان=Democratic Party | ناشر=Encyclopedia Britannica. Retrieved January 19, 2015.}}</ref>
 
اصطلاح {{پم|حزب دموکرات (لقب)|عنوان= «حزب دموکرات»|Democrat Party (epithet)}} برای استفاده داخلی بوده استبوده‌است اما از سال ۱۹۵۲ معمولاً به عنوان یک اصطلاح توسط رقبا استفاده شده.
 
عمومی‌ترین نشان برای این حزب جک-اس یا [[خر]] بوده استبوده‌است که می‌توان نمونه‌های آن را در مقاله [[:حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا)]] نیز مشاهده کرد.<ref>see [https://web.archive.org/web/20090307093800/https://www.democrats.org/a/2005/06/history_of_the.php "History of the Democratic Donkey"]</ref> دشمنان اندرو جکسون نام او را به «جک-اس» به عنوان یک اصطلاح مضحک از یک حیوان نفهم تحریف کردند. اما دموکرات‌ها از پیامدهای عامیانه آن استقبال کرده و آن را برگزیدند، از این رو این تصویر به یک نشان ماندگار تبدیل شد.<ref>John William Ward (1962). [http://books.google.com/books?id=vQQ_uxoWdpYC&pg=PA87 Andrew Jackson: Symbol for an Age]. Oxford Up. pp. 87–88.</ref> بیشترین تأثیر ماندگار آن از کارتون‌های ۱۸۷۰ [[توماس نست]] در [[مجله هارپر|مجله هفتگی هارپر]] می‌آید. کارتونیست‌ها راه نست را ادامه دادند و از خر برای اشاره به دموکرات‌ها و از فیل برای اشاره به [[حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا|جمهوری خواهان]] ({{پم|تاریخ حزب جمهوری خواهجمهوری‌خواه ایالات متحده|History of the United States Republican Party}}) استفاده کردند.
 
در اوائل قرن بیستم در ایالت‌های منطقه شمال مرکزی (باختر میانه) همچون [[ایندیانا]]، [[کنتاکی]]، [[اکلاهما]] و [[اوهایو]] نشان سنتی و قدیمی حزب دموکرات خروس بود (به عنوان مخالفت با عقاب جمهوری). این نشان هنوز در [[تعرفه انتخاباتی|تعرفه‌های انتخاباتی]] اکلاهما، کنتاکی، ایندیانا و ویرجینیای شرقی<ref>[http://www.wvsos.com/elections/ballots/barbourgen.pdf "Barbour County, West Virginia General Election Ballot"]. 2008-11-04. {{پیوند مرده}}</ref> نمایان است. در نیویورک نشان تعرفه انتخاباتی یک ستاره پنج پر است.<ref>[http://www.schenectadycounty.com/FullStory.aspx?m=320&amid=930 "Ballots for Upcoming Elections"]. [[شهرستان اسکنکتادی، نیویورک|Schenectady County, New York]].</ref> دموکرات‌های میسوری بیشتر قرن بیستم را از [[تندیس آزادی]] برای سمبل تعرفه انتخاباتی شان استفاده کردند. این نشان ادامه یافت تا زمانی که در سال ۱۹۷۶ در میسوری وقتی کاندیداهای [[حزب لیبرترین (ایالات متحده آمریکا)|لیبرترین]] {{پم|اجازه تعرفه انتخاباتی|عنوان=اجازه تعرفه انتخاباتی یا Ballot access|Ballot}} را به دست آوردند نمی‌توانستند از تندیس آزادی (نماد ملی شان) به عنوان نشان روی تعرفه انتخاباتی استفاده کنند. لیبرترین‌های میسوری تا سال ۱۹۹۵ یعنی زمانی که قاطر به حیوان (نشان) ایالت میسوری تبدیل شد، به جای تندیس آزادی از [[ناقوس آزادی]] استفاده کردند. از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴، آشفتگی ای بین رای‌دهندگان وجود داشت، به صورتی که بلیط دموکراتیک با تندیس آزادی (که پیش تر در ایالت‌های دیگر توسط لیبرترین‌ها استفاده شده بود) نشانه گذاری شده و قاطر لیبرترین‌ها (میسوری) به سادگی با خر دموکراتیک اشتباه گرفته می‌شد.
 
اگرچه هر دو حزب سیاسی بزرگ (و بسیاری از احزاب اقلیت) رنگ‌های سنتی آبی، سفید و قرمز را در تبلیغات و سخنرانی هایشانسخنرانی‌هایشان استفاده می‌کنند، اما از [[انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۰)|انتخابات شب سال ۲۰۰۰]] رنگ آبی به رنگ شناخته شده برای حزب دموکرات تبدیل شد، در حالی که رنگ قرمز برای حزب جمهوری خواهجمهوری‌خواه بود. آن شب برای اولین بار، تمام شبکه‌های خبری و تلویزیونی بزرگ الگوی رنگی یکسانی را برای انتخابات استفاده کردند: {{پم|ایالت‌های آبی و ایالت‌های قرمز|عنوان=ایالت‌های آبی|Red states and blue states}} برای [[ال گور]] (کاندید دموکرات) و ایالت‌های قرمز برای [[جرج دبلیو بوش]] (کاندید جمهوری خواهجمهوری‌خواه). از آن زمان، رنگ آبی توسط رسانه‌های صوتی تصویری به صورت گسترده برای اشاره به این حزب استفاده شد. این موضوع باعث سردرگمی در بین شاهدان غیر آمریکایی بود زیرا در خارج از ایالات متحده، آبی رنگ سنتی و قدیمی برای [[راست (گرایش سیاسی)|جناح راست]] و قرمز برای [[چپ (گرایش سیاسی)|جناح چپ]] است. برای مثال، در کانادا رنگ قرمز به [[حزب لیبرال کانادا|لیبرال‌ها]] اشاره دارد، در حالی که آبی به [[حزب محافظه کار کانادا|حزب محافظه کار (پیرو اصول) کانادا]] اشاره می‌کند. در پادشاهی متحده بریتانیا، قرمز [[حزب کارگر (بریتانیا)|حزب کارگر]] را مشخص می‌کند و آبی نمایانگر [[حزب محافظه کار (بریتانیا)|حزب محافظه کار]] است. همچنین در آمریکا رنگ آبی هم توسط حامیان حزب برای فعالیت‌های انتخاباتی —به عنوان مثال {{پم|اکت بلو|ActBlue}}، بای بلو، بلو فاند— استفاده شده استشده‌است و هم در سال ۲۰۰۶ توسط خود حزب استفاده شد هر دو طی برنامه‌ای به نام «برنامه قرمز به آبی» که برای حمایت از کاندیداهای دموکراتیک در برابر مقامات جمهوری خواهجمهوری‌خواه (در دفتر) در {{پم|انتخابات ایالات متحده، ۲۰۰۶|عنوان=انتخابات میان دوره‌ای سال ۲۰۰۶|United States elections, 2006}} و روی وب سایت رسمی حزب اجرا شد. در سپتامبر ۲۰۱۰ حزب دموکرات از لوگو یا نشان جدید خود که یک حرف دی (D) آبی وسط یک دایره آبی بود پرده بردای کرد. این اولین نشان کاملاً رسمی حزب بود، در حالی که نشان خر فقط نیمه رسمی شده بود.
 
{{پم|سالروز جفرسون جکسون|عنوان=روز جفرسون جکسون|Jefferson–Jackson Day}} رویدادی (شام) سالانه برای تأمین نیازهای مالی حزب است که توسط سازمان‌های حزب دموکرات در سراسر ایالات متحده برگزار می‌شود.<ref>Trotter, Bill (۲۰۰۸–۱۱–۰۲). {{یادکرد وب | نشانی=https://web.archive.org/web/20080228050855/http://www.bangornews.com/news/t/city.aspx?articleid=160039&zoneid=176 | عنوان=Obama sets sights on November battle | ناشر=[[:en:Bangor Daily News|:Bangor Daily News]].{{سخ}}<span dir="rtl">آرشیو شده از [http://www.bangornews.com/news/t/city.aspx?articleid=160039&zoneid=176 نسخه اصلی] در ۲۸ فوریه ۲۰۰۸</span> | بازبینی=۱۲–۰۲–۲۰۰۸}}</ref> این مراسم پس از ریاست جمهوری [[توماس جفرسون]] و اندرو جکسون، کسانی که حزب از آنها به عنوان اولین رهبران برجسته یاد می‌کند نامگذاری شد.