باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
←‏در زمان حکومت جمهوری اسلامی ایران:: ویکی‌سازی، مقاله بسیار ناقص است.
روابط [[جمهوری اسلامی ایران]] با آلمان بعد از [[انقلاب اسلامی ایران]] دارای نوسان‌های شدیدی بوده و به طور کلی می‌توان گفت در وضعیت بدی قرار داشته است. تفاوت در دیدگاه‌های سیاسی طرفین عمده دلایل این تیرگی روابط بوده است. مسئله [[روند صلح خاورمیانه]] و بحث [[انرژی هسته‌ای ایران]] از مباحث تنش‌زا به حساب می‌آید. البته موضوعاتی همچون [[ترور میکونوس]]، [[آیات شیطانی|کتاب آیات شیطانی]] و [[کمک‌های آلمان به عراق در جنگ ایران و عراق]] نیز از موضوعاتی است که همچنان مورد نزاع طرفین است. مناسبات در این دوره هیچگاه خوب نبوده اما دوطرف بنا به دلایل خود تمایل داشتند مناسبات هیچگاه به طور کامل قطع نشود. به عبارت دیگر، آلمان حکومت جمهوری اسلامی ایران را نمی‌پسندد؛ ولی بازار مصرف و موقعیت ژئوپولتیک ایران مانع از افزایش دشمنی آلمان از ایران شده است. قابل ذکر است که بعد از انقلاب دو کشور در مواقعی تصمیم به نزدیکی روابط دوجانبه گرفتند که هیچگدام راه به جایی نبرد.
 
هم‌اکنون در حدود ۳۰ درصد از از توان صنعتی ایران بر پایه فناوری آلمان بنیان گرفته است.<ref>{{یادکرد|نویسنده = منوچهر محمدی |کتاب = مروری بر سیاست خارجی ایران در طول دوره پهلوی| ناشر = انتشارات دانشگاه تهران |صفحه = |تاریخ = ۱۳۷۶}}</ref>.
 
== پیش از جنگ جهانی اول ==
=== شکل‌گیری رابطه: ===
نخستین انگیزه‌های ایجاد رابطه با آلمانآلمان، در سال ۱۸۵۰ و به درخواست [[امیرکبیر]] مطرح شده بود. در آن زمان امیرکبیر در جستجوی دولت ثالث نیرومندی بود که بدون هیچگونه توقع [[استعمار|استعماری]] با ایران روابط سیاسی برقرار کند. در آن زمان آلمان گرفتار هرج و مرج داخلی ناشی از [[انقلاب ۱۸۴۸]] بود و حکومت متمرکزی نداشت و در نتیجه تلاش برای برقراری روابط به شکست انجامید.<ref name=FFF />
 
نخستین تماس دیپلماتیک ایران و آلمان در سال ۱۸۵۷ رخ داد. در ۲۵ ژوئن این سال بود که در پاریس پیمان مودت و بازرگانی توسط فرخ خان امین‌الملک، سفیر ایران در پاریس و کنت کارل فرانس فن‌هاتس فلدویلدنبورگ {{آلمانی|Karl Franz von Hatzfeld wilddenburg}} به نمایندگی از اتحادیه گمرک آلمان به امضا رسید. گام بعدی سفر هیئتی سیاسی به سرپرستی [[بارون ژولیوس مینوتولی]] {{آلمانی|Julius Minutolik Freiherr}} بود که در سال ۱۸۶۰ وارد ایران شدند و ۳ ماه مهمان [[ناصرالدین‌شاه قاجار|ناصرالدین شاه]] بودند و از مناطقی از ایران بازدید کردند. در خلال سفر اول ناصرالدین شاه به اروپا در سال ۱۸۷۳ وی در ژوئن آن سال به [[برلین]] وارد شد. (پس از دیداتر از [[سن پترزبورگ|سن‌پترزبورگ]] و قبل از دیدار از [[بروکسل]] و [[لندن]]) شاه ۹ روز در برلین بود و با تمام اعضای خاندان سلطنت از جمله [[ویلهلم اول]] امپراتور آلمان و [[بیسمارک]] [[صدر اعظم]] آن کشور ملاقات کرد. وی در ضمن این مذاکرات، علاقه خود را به گسترش و تقویت روابط دو کشور ابراز داشت. در زمان اقامت ناصرالدین شاه در [[آلمان]] [[عهدنامه مودت و تجارت و سیر کشتیها بین ایران و آلمان]] در ۱۱ ژوئن ۱۸۷۳ به امضاء رسید.<ref>{{یادکرد|نویسنده = عبدالرضاهوشنگ مهدوی |کتاب =تاریخ روابط خارجی ایران | ناشر =انتشارات امیر کبیر |صفحه = ۲۷۷ |تاریخ =۱۳۶۹}}</ref>
در ۱ فروردین ۱۳۵۶ خورشیدی شبکه اول تلویزیون سراسری آلمان فدرال در یک برنامه مستند ۱۲ دقیقه‌ای دربارهٔ فعالیت مأموران [[ساواک]] در آلمان و همکاری گسترده سازمان‌های اطلاعاتی دو کشور توضیح داد.<ref>{{یادکرد وب|نویسنده = |نشانی = http://www.ir-psri.com/?Page=HistoryList |عنوان = مشاهده تقویم تاریخ ۱ فروردین| ناشر =''مؤسسه مطالعات و پژوهشهای سیاسی'' |تاریخ = برای مشاهده متن منبع، در بخش جستجو، «۱ فروردین» را انتخاب کنید.|تاریخ بازدید = ۲۹ نوامبر ۲۰۱۵}}</ref>
 
== پس از انقلاب ۱۳۵۸ و در خلال جنگ عراق ==
== در زمان حکومت جمهوری اسلامی ایران: ==
در آغاز [[جنگ ایران و عراق]] اعلام بی‌طرفی کرد. در طول جنگ ۸ ساله آلمان جزء معدود کشورهای غربی بود که سعی به میانجی‌گری برای پایان جنگ داشت. بعد از پایان جنگ و در سال ۱۳۶۹ روابط دیپلماتیک دو کشور به طور تقریباً منظم برقرار شد. در سال ۱۳۷۳ که وضعیت اقتصادی ایران در پی افزایش بدهی‌های خارجی دچار بحران شده بود، آلمان اقدام به عقب‌انداختن بازپرداخت میلیاردها [[مارک آلمان|مارک]] بدهی ایران نمود که کمک بزرگی به ایران بوده است. در طی سال‌های ۱۳۷۵ و ۱۳۷۶ چالش‌های بزرگی در روابط دو کشور به وجود آمد که به تیرگی روابط انجامید. از جمله [[ترور میکونوس]]، [[کنفرانس برلین]]، دستگیری فرج سرکوهی به اتهام جاسوسی برای آلمان و ….<ref>{{یادکرد|نویسنده = سید حسین موسویان |کتاب = چالشهای روابط ایران و غرب (بررسی روابط ایران و آلمان)| ناشر = مرکز تحقیقات استراتژیک |صفحه = |تاریخ = ۱۳۸۵}}</ref>
 
پس از انعقاد توافق [[برجام]]، میان ایران و گروه پنج بعلاوه یک، معاون صدر اعظم آلمان در رأس هیئتی بلندپایه به ایران سفر کرده و با مقامات دیدار کرد.
 
== روابط فرهنگی: ==
{{همچنین ببینید|تأثیر فرهنگ آلمانی در ایران}}
بعد از بروز قضیه [[سلمان رشدی]]، روابط دو کشور به تیرگی گرایید. تا سال ۱۹۹۷ که موضوع گفتگوی [[گفتگوی تمدن‌ها]] مطرح شد و روابط فرهنگی تحرکی پیدا کرد. حضور ناشران ایرانی در [[نمایشگاه کتاب فرانکفورت]] و حضور ناشران آلمانی در [[نمایشگاه کتاب تهران]] از دستاوردهای این مقطع زمانی است. همچنین حضور فیلمسازان ایرانی در [[جشنواره فیلم لایپزیک]] و [[جشنواره فیلم برلین]] و حضور فیلمسازان آلمانی در [[جشنواره فیلم فجر]] و نیز حضور چند گروه باستان‌شناسی در ایران و چند نمایشگاه از هنرهای ملی ایران در آلمان از جمله مابقی روابط فرهنگی به شمار می‌روند.
۴۵۸

ویرایش