تفاوت میان نسخه‌های «رابعه عدویه»

جز
جز (تمیزکاری با ویرایشگر خودکار فارسی)
|محل_مرگ=احتمالاً بصره
}}
'''رابعه عَدَویّه''' لقب‌گرفته به ''تاج‌ُ الرجال'' با کنیهٔ '''ام‌ُ الخیر''' ([[۷۱۳ (میلادی)|۷۱۳ میلادی]] برابر [[۹۵-۹۴ (قمری)|۹۴-۹۵ قمری]]- [[۸۰۱ (میلادی)|۸۰۱ میلادی]] برابر [[۱۸۵-۱۸۴ (قمری)|۱۸۵-۱۸۴ قمری]]) بانوی زاهد، صوفی و شاعر عربی در [[سده ۲ (قمری)|سدهٔ دوم هجری]] بود. آن گونه که وی از خدادوستی سروده است برمی آید که از شوق به خدا و آگاهی بر دریافتن زیبایی ازلی اوست نه از ترس عذاب یا طمع در ثواب او. <ref>{{یادکرد دانشنامه | نام خانوادگی = بعلبکی| نام = منیر | پیوند نویسنده = منیر بعلبکی | مقاله = Rabi'ah al-'Adawiyyah |دانشنامه = [[دانشنامه المورد]] | جلد= ۸ | سال =[[۱۹۸۰ (میلادی)|۱۹۸۰]] | ناشر = [[دارالعلم للملایین]] | مکان = [[بیروت]] | صفحه = 114| زبان = عربی}}</ref>
 
او دختر «اسماعیل عدوی قیسی» بود. نام او را از این جهت رابعه گذاشتند که فرزند چهارم خانواده بود.<ref>[http://www.mibosearch.com/word.aspx?wName=رابعه+عدويه رابعه عدویه در میبوجستجو]</ref> رابعه یکی از کسانی است که [[عطار نیشابوری|فریدالدین عطار]] در کتاب [[تذکرة الاولیا|تذکره الاولیایش]] از او یاد کرده است. رابعه صوفی ای بود ربوده ی جذبات الهیه و در طریقت جذبه اش بر سلوک غلبه داشت. او طبع شاعری هم داشته و اشعاری در عشق به خدا سروده است.
{{زنان مهم در اسلام}}
{{زبان و ادبیات عربی در دوره عباسی}}
{{افراد-خرد}}
 
{{ترتیب‌پیش‌فرض:عدویه، رابعه}}
۱۳۷٬۱۹۰

ویرایش