تفاوت میان نسخه‌های «ر ماژور»

جز
جز (ویرایش و ویکی‌سازی جزئی)
| name = ر ماژور
| image_name =D-major h-minor.svg
| image_alt =
| relative=[[سی مینور]]
| parallel=[[ر مینور]]
| first_pitch=ر
| second_pitch=می
| third_pitch=فا دیز
| fourth_pitch=سل
| fifth_pitch=لا
| sixth_pitch=سی
| seventh_pitch=دو دیز
}}
'''ر ماژور''' (یا '''D ماژور''') تنالیته‌ایست با پایه ر که از نت‌های [[ر (نت موسیقی)|ر]]، [[می (نت موسیقی)|می]]، [[فا دیز]]، [[سل (نت موسیقی)|سل]]، [[لا (نت موسیقی)|لا]]، [[سی (نت موسیقی)|سی]] و [[دو دیز]] تشکیل شده و [[علامت ترکیبی]] آن شامل ۲ دیز است.
 
ر ماژور تنالیتهٔ بسیار مناسبی برای قطعات [[ویلن]] به دلیل ساختار این ساز است، که سیم‌های آن سل ر لا می کوک می‌شوند. سیم هایسیم‌های دست باز صدای سیم ر را تشدید می‌کنند و صدایی تولید می‌شود که به طرز ویژه‌ای درخشان است.
 
بنابراین تصادفی نیست که بسیاری از آهنگسازان کلاسیک تمام دوره‌ها تنالیه ر ماژور را برای نوشتن کنسرتو ویلن انتخاب کرده‌اند، مانند کنسرتو ویلن‌های [[موتسارت]] ( [[کنسرتو ویلن شماره ۲ (موتسارت)|شماره ۲، ۱۷۷۵]]، [[کنسرتو ویلن شماره ۴ (موتسارت)|شماره ۴، ۱۷۷۵]])، [[بتهوون]] ([[کنسرتو ویلن (بتهوون)|۱۸۰۶]])، [[پاگانینی]] ([[کنسرتو ویلن شماره ۱(پاگانینی)|شماره ۱، ۱۸۱۷]])، [[برامس]] ([[کنسرتو ویلن (برامس)|۱۸۷۸]])، [[چایکوفسکی]] ([[کنسرتو ویلن (چایکوفسکی|۱۸۷۸]])، [[پروکوفیف]] ([[کنسرتو ویلن شماره ۱ (پروکوفیف)|شماره ۱، ۱۹۱۷]])و [[استراوینسکی]] ([[کنسرتو ویلن (استراوینسکی)|۱۹۳۱]]).
 
این تنالیته برای قطعات [[گیتار]] هم مناسب می‌باشد.
 
ر ماژور در دورۀدورهٔ باروک تنالیته شکوه نامیده می‌شد، از این روی بسیاری از کنسرتوهای [[ترومپت]] در این تنالیته بودند؛ مانند [[مولتر]] (شماره ۲)، [[لئوپلد موتزارت]]، [[تلمان]] (شماره ۲)، و [[جوزپه تورلی]]. بسیاری از سونات‌های ترومپت هم در ر ماژور بودند مانند سونات‌های ترومپت [[کورلی]]، [[فرانچسکینی]]، [[پورسل]]، [[تورلی]] و غیره.
 
۲۳ سمفونی از ۱۰۴ سمفونی [[هایدن]] در ر ماژور هستند. بخش عظیمی از سمفونی‌های شماره گذاری نشده موتسارت در ر ماژور هستند.
 
[[پرونده:Re mayor escala.png |بندانگشتی|400px|چپ|گام بالارونده و پایین‌روندۀپایین‌روندهٔ '''ر ماژور''' در کلید سُل]]
{{-}}
 
۴۹٬۷۹۳

ویرایش