باز کردن منو اصلی

تغییرات

لید پیوند
|footnotes =
}}
'''میخائیل سرگئیویچ گورباچُف''' {{به روسی|Михаил Сергеевич Горбачёв}} (زادهٔ [[۲ مارس]] [[۱۹۳۱ (میلادی)|۱۹۳۱]]) از سال [[۱۹۸۵ (میلادی)|۱۹۸۵]] تا [[۱۹۹۱ (میلادی)|۱۹۹۱]] آخرین رهبر اتحاد [[شوروی]] بود. تلاش‌ها و [[اصلاحات]] او باعث پایان [[جنگ سرد]] شد اما هم‌زمان یگانگی سیاسی حزب کمونیست [[اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی|اتحاد شوروی]] را نیز پایان داد و نهایتاً باعث [[فروپاشی شوروی]] شد.<ref name="rahetude">{{یادکرد وب | نشانی=http://www.rahetudeh.com/rahetude/Amuyi/khiyanatbesosiyalism/html/aghaz-sosialim.html | عنوان=خیانت به سوسیالیسم - پس پرده فروپاشی اتحاد شوروی | ناشر=راه توده | اثر=روجرکیران- توماس کنی | نویسنده=محمد علی عمویی}}</ref>{{دقیق}} گورباچف در سال ۱۹۹۰ [[جایزه صلح نوبل|جایزهٔ صلح نوبل]] را دریافت کرده‌است.. وی با دکترین دوگانه [[پرسترویکا]] (اصلاحات اقتصادی) و [[گلاسنوست]] (فضای باز سیاسی) در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود میلادی، نقش مهمی در پایان دادن به سلطه [[کمونیسم]] در [[اروپای شرقی]] و [[اتحاد جماهیر شوروی]] سابق و پایان گرفتن [[جنگ سرد]] داشت.<ref name="bbc.co.uk">[http://www.bbc.co.uk/persian/world/2014/11/141108_gorbachev_warns_of_new_cold_war گورباچف: دنیا در آستانه جنگ سرد تازه‌ای است] بی‌بی‌سی فارسی</ref>
 
== سال‌های آغازین و فعالیت سیاسی و اجتماعی ==
میخائیل گورباچف در خانواده‌ای [[مردم روس|روسی]]–[[اوکراینیان|اوکرائینی]] در روستای [[پریولنویه]] در نزدیکی [[استاوروپول]] زاده شد. در سال ۱۹۵۰ با کسب [[مدال نقره]] دوره دبیرستان را به پایان رساند. او در [[دانشگاه مسکو]] در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و همان‌جا با همسر آینده‌اش، رایسا، آشنا شد. این دو در سپتامبر ۱۹۵۳ ازدواج کردند و پس از فارغ‌التحصیلی گورباچف در ۱۹۵۵در خانهٔ او در منطقهٔ [[استاوروپول]] (جنوب [[روسیه]]) به زندگی مشترک پرداختند.
 
گورباچف در ۱۹۵۲ و در سن ۲۱ سالگی به [[حزب کمونیست اتحاد شوروی]] پیوست. او در ۱۹۶۶ و در سن ۳۵ سالگی از مؤسسه کشاورزی مدرکی به عنوان "[[اقتصاد کشاورزی|آگرونومیست-اکونومیست]] دریافت کرد. در سال ۱۹۷۰ او به مقام دبیر اول کشاورزی منصوب شد و سال بعد به عضویت کمیته مرکزی حزب انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ او نمایندگی هیئتی از [[شوروی]] در سفر به [[بلژیک]] را به عهده گرفت و دو سال بعد در ۱۹۷۴ نمایندهٔ شورای عالی و رئیس کمیسیون ایستادهٔ مسائل جوانان شد.